de olho no conflito lingüístico em Trasancos

Artábria opujo-se à presença de 'Galicia Bilíngüe' em Ferrol

2008-10-31T21:39:00.003+01:00

Apesar da chuva, um grupo de companheiros e companheiras assistírom hoje mesmo, na praça do Concelho, à chegada do autocarro do colectivo antigalego 'Galicia Bilingüe', fazendo-lhes chegar, como acontece em cada cidade e vila galega que visitam, que os inimigos do nosso idioma nom som bem-vindos.

Claro que, para a nossa (relativa) surpresa, entre as poucas pessoas que assinárom o manifesto em defesa do espanhol que essa entidade promove, encontramos o que até há dous dias era concelheiro de Obras na Cámara Municipal da nossa cidade, Miguel Reimúndez, do grupo municipal de Izquierda Unida.

Temos certeza que o seu gesto de apoio aos ultras antigalego nom reflecte nem sequer o sentir da maioria da militáncia do seu partido, para já nom falarmos da sua importante massa de votantes no nosso concelho, que mui maioritariamente apoia as actuaçons em defesa da extensom de usos do galego. Por isso achamos importante dar a conhecer a posiçom deste cargo público ferrolano num tema tam importante para Ferrol como o necessário apoio ao avanço social do idioma próprio da Galiza.

De resto, poucos, pouquíssimos ferrolanos e ferrolanas assinárom contra o galego e, ao contrário, houvo bastantes que contestárom com um rotundo NOM! ao pedido destes bilingüistas que renegam da nossa língua.

Pola nossa parte, continuaremos a denunciar a actuaçom impune de quem reclama abertamente a marginalizaçom do galego no seio do seu próprio país de origem, que é o nosso: Galiza.

Fonte: Fundaçom Artábria.

Movimento ridiculista galego chama a ‘aderir’ à manifestaçom da Mesa por la libertad lingüística

2008-10-19T21:58:00.002+02:00

Hoje no Obelisco corunhês, às 17h30, «Por la libertad de lengua, no a la imposición»

PGL - Após as manifestações pró-espanholistas acontecidas no País Basco, no passado dia 20 de Setembro, e nos Países Cataláns, no passado dia 28 de Setembro, chegou o turno da Galiza e o galego, com a manifestaçom convocada na Corunha para hoje Domingo, 19 de Outubro, pola Mesa por la libertad lingüística.

A manifestaçom sairá às 17h30 do Obelisco até Maria Pita, decorrerá sob a legenda «Por la libertad de lengua, no a la imposición» (sic), e conta com o apoio de outras entidades, entre as quais as galegas Asociación gallega por la libertad de idioma, Coruña Liberal, Vigueses por la Libertad. A novidade, no entanto, vem dada polo facto do movimento subversivo-esmorgueiro galego chamar à dar resposta ridiculista, 'aderindo' à mesma.

Além da recém nascida, e muito activa, Plataforma Sei o que nos figestes... nos últimos 525 anos, outros grupos ridiculistas que tinham ficado no silêncio, tais como Tan gallego como el gazpacho ou a Mesa contra el libertinaje lingüístico, ressurgírom das suas cinzas.

Vale a pena visitar as webs destes grupos e ver o ambiente ridiculista que tenhem pronto para a manifestaçom, com consignas como «En Galicia... en Castellano», ou «Menos Gallego y Más Religión», consignas ridiculistas que ecoarám polas ruas da cidade herculina contra a 'imposiçom' do galego.

Fonte: PGL.

[ANT] Entrevista com Corina Porro 'Impoñer o galego é ir contra o galego'

2008-10-19T21:11:00.002+02:00

Entrevista com a dirigente do PP em A Nosa Terra (19.10.2008 | 08:27)
Xan Carballa. A senadora do PP Corina Porro, sostén que todo galego debe ter a obriga de coñecer o galego pero entende que se dá unha imposición no ensino.

Pensa que o galego debe ter os mesmos dereitos que o castelán?

Afortunadamente temos dous idiomas e o galego toda persoa que viva en Galicia debe ter a obriga de coñecelo e, libremente, cada cidadán sen imposicións falar o que lle pete. ¿Isto quere dicir que teñamos que dar o 90% das asignaturas en galego?

Ningún informe oficial nin estadística dá ese dato.

En moitísimos centros concertados danse todas as asignaturas en galego menos ximnasia e relixión, por exemplo nos Xesuítas en Vigo. Estou en contra do Decreto do Ensino porque hai asignaturas científico-técnicas, como poden ser as matemáticas, nas que non pode haber imposición, porque limitas os alumnos cando van fóra. A imposición provoca rexeitamento en persoas que terían que amar o idioma da súa terra.

Daquela considera que está en perigo o castelán en Galiza, como anunciou o Manifesto en Defensa de la Lengua Común?

Iso sería unha manipulación do que penso. A miña neta desde cativiña vive rodeada dos libros dos Bolechas e doutros en galego. Eu mesma tentei perfeccionalo, leo a poesía galega e nas miñas intervencións institucionais úsoo. O que digo é que a imposición vía decreto é mala para o galego e para a nosa cultura, porque provoca rexeitamento. E non falo de porcentaxes, senón da libertade dos pais para escoller a lingua na que escolarizar os fillos. E tamén de igualdade nas relacións dos cidadáns coa administración –deben ir todas as comunicacións nas dúas linguas cooficiais–; co comercio, aos que non debe impoñerse a rotulación en galego e que iso lles condicione as axudas. Hoxe hai investigadores competentes aos que non se lle admiten traballos na Xunta ou lle rebaixan a puntuación por non estar feitos en galego. Isto é inxusto.

Fonte: A Nosa Terra.

Universidade de Vigo lança campanha para conscienciar face à castelhanizaçom dos nomes e apelidos

2008-10-17T21:30:00.000+02:00

Disponibiliza um sítio web com todo tipo de informaçom para restaurar os antropónimos à forma galega

A contundência contra a deturpaçom dos apelidos galegos, e também face à profusom de nomes nom galegos, é um dos signos distintivos de umha nova campanha da Área de Normalizaçom da Universidade de Vigo, Chámate con xeito.

«Os apelidos forâneos nom se traduzem. Alguém que hoje more na Galiza e se apelide Baker (inglês) [...] ou Fuster (catalão) nom se poderá galeguizar em Forneiro [...] ou Carpinteiro. Mas os apelidos galegos (os que levamos os 95% dos galegos e galegas) sim som re-galeguizáveis legalmente se têm forma original galega alterada polo castelhano».

No sítio web da iniciativa podemos encontrar informaçom que apoia e mesmo documenta alguns dos principais casos de castelhanizaçom de apelidos, como os sobejamente conhecidos Sotelo por Soutelo ou Otero por Outeiro, entre muitos outros.

Outra interessante ferramenta disponibilizada no web é um simulador de nomes e apelidos «em correcto galego e em correcto castelhano». Basta com preencher os campos de um formulário e introduzir nome e apelidos, para a seguir vermos duas versões, umha com o nosso nome e apelidos na forma galega e outra com o nome e apelidos em castelhano. O objectivo é comprovar como boa parte dos galegos e galegas combinam um nome nom galego (geralmente castelhano) com apelidos genuínos galegos, mas também algum caso de nome galego acompanhado de apelidos castelhanizados. A única limitaçom da ferramente é que apenas aceita como galega a ortografia ILG-RAG e que o seu banco de nomes e apelidos só abrange os mais frequentes.

Por último, a web também inclui exemplos históricos do que aconteceu (e acontece) noutros países, ademais da possibilidade de descarregar a legislaçom na matéria e os formulários para apresentar no Registo Civil para alterar os nomes ou apelidos para a forma galega.

Campanha «Eu nunca serei yo»

As iniciativas de galeguizaçom de nomes e restauraçom de apelidos à forma natural galega nom som novas no seio do movimento normalizador, e já diferentes colectivos, da Associaçom Galega da Língua à Mesa, entre outros, têm trabalhado nesta direcçom. Actualmente, umha das organizações mais activas é a Associaçom Cultural A Gentalha do Pichel com campanhas como Eu nunca serei yo de galeguizaçom maciça de apelidos ou a iniciativa Lembra-lho quando puderes, encaminhada a denunciar a hipocrisia dos governantes que falam da necessidade da normalizaçom mas nom se preocuparam por naturalizarem os seus apelidos.

Fonte: PGL.

[ANT] Unha campaña 'ao máis puro estilo batasuno'

2008-10-16T22:13:00.002+02:00

As reaccións ante a campaña 'Chámate con xeito', que vén de lanzar a Universidade de Vigo, non se fixeron agardar. 'Libertad Digital' refírese a este proxecto como 'un planfletillo que non é máis que un compendio das teorías máis casposas, etnicistas e reaccionarias do nacionalismo galego'.

Un dos artigos que publica a páxina web Libertad Digital, titulado 'La Universidad de Vigo financia un panfleto que amenza a los que no hablan gallego', refírese á Área de Normalización Lingüística da Universidade de Vigo, como un ente que impón o galego “por medio de coacción legal e moitas veces ilegal”. Tamén fala das siluetas que aparecen no cartel como “a iconografía das obsesións da esquerda nacionalista totalitaria galega”, que segundo apunta, se sinala “ao máis estilo batasuno” cos “cartos que deberían destinarse a mellorar a dubidosa calidade dos servizos educativos que ofrece esta universidade”.

Despois de facer alusión ás “teorías máis casposas, etnicistas e reaccionarias do nacionalismo galego”, afírmase que a Universidade de Vigo gasta os cartos en “coaccionar o persoal para que cambie o seu apelido”. Tamén insta os “novos inquisidores” do “plan de desinfección” a que comecen aplicando a galeguización “ao líder do BNG, Anxo Quintana –din por Anxo Quintá–, en lugar de tirar diñeiro público e de ameazar aqueles que non se plegan ante as pretensións totalitarias dos nacionalistas”.

Relacionada coa anterior información, Libertad Digital publica un artigo de opinión asinado por Cristina Losada baixo o título “El retorno de la limpieza de sangre”. Nel fala do nacionalismo galego como “nacionalismo con z” e asevera que , “a unha universidade que permite e financia unha campaña así, débeselle despoxar de ese nome. Mantelo deshonraría unha institución que naceu apelando o universal”.

Fonte: A Nosa Terra.

[PGL] Pedem a restituiçom das ajudas directas ao empresariado para o uso do galego

2008-10-16T21:47:00.002+02:00

Responsabilizam Tourinho da situaçom da língua no mundo da empresa

PGL - A Mesa classificou ontem de «distracçom fraudulenta de dinheiro público» a substituiçom das ajudas directas às empresas para o uso do galego polo macro convénio assinado entre a Secretaria Geral de Política Linguística e a Confederación de Empresarios de Galicia em matéria de normalizaçom linguística.

Carlos Calhom pediu para serem retomadas as ajudas directas com a fiscalizaçom, informaçom e peridiocidade devidas com o objectivo de cumprirem bem o seu fim, pois, recordou, «durante o governo do PP nom servírom sempre para a finalidade que foram criadas, mas estám recolhidas em quatro medidas do Plano Geral de Normalizaçom Linguística».

O presidente da Mesa denunciou que tanto o Plano Geral de Normalizaçom Linguística (PGNL) quanto a Carta Europeia de Línguas Regionais ou Minoritárias (CELRM), aprovadas por unanimidade, nom estám a ser cumpridas, fazendo o presidente Tourinho responsável directo por isso.

Segundo A Mesa «nom há umha correspondência entre o número de pessoas que usam o galego no dia-a-dia e os níveis de utilizaçom deste idioma nos sectores industriais, comerciais e financeiros, especialmente nos usos considerados mais formais, como a rotulagem ou a publicidade, e também nom existe umha consciência sobre a existência de direitos linguísticos nesse ámbito, que devem ser garantidos e respeitados».

Como exemplos, Calhom destacou incumprimentos no assessoramento linguístico às empresas «para que os quadros técnicos podam desenvolver em galego a sua actividade e seja possível assim conservar a língua em todo o processo produtivo», nas subvençons para a publicidade em galego, ou nos acordos para a selecçom de pessoal com competência linguística, em sectores como o bancário.

O relatório apresentado ontem aponta como casos graves a vulneraçom do artigo 10 da CELRM, que refere que os serviços públicos proporcionados polo Estado ou através de concesons e autorizaçons administrativas, «devem ter cláusulas de direitos linguísticos, nomeadamente garantindo o atendimento ao público e a facturaçom em galego».

«Há empresas de gás que nom reconhecem a validez dos escritos em galego e que obrigam a que o atendimento seja em castelhano», denunciou Calhom, acrescentando ainda que «o galego está ausente da maioria da documentaçom financeira e bancária, a pesar dos passos dado por Caixa Galicia e, em menor medida. Caixanova».

No que respeita ao sector público, o relatório salienta casos como RENFE, ADIE (serviços ferroviários), Correios e Telégrafos ou AENA (aeroportos), empresas em que nom fôrom realizadas actividades para promover o uso do galego, pois só aparece «parcialmente nalguma documentaçom mais formalizada». Igualmente, em empresas como Navantia o galego é totalmente excluído, mas é de destacar que empresas do sector privado, como Barreras, estám a dar passos para a sua galeguizaçom.

Fonte: PGL.

[ANT] 'O galego é un idioma que vende no audiovisual'

2008-10-15T22:15:00.000+02:00

Guionista e produtor, Carlos Ares (A Coruña 1966) é un dos coordinadores do Foro Academia Aberta 2008, organizado pola Academia Galega do Audiovisual, que se está a celebrar dentro do XIII Festival de Cine Internacional de Ourense. Baixo o lema 'A lingua fendida', o debate xira ao redor da presenza do galego no audiovisual.

Cal é a realidade do galego no audiovisual?

Este ano hai en cartel 8 películas con versión orixinal en galego, unha cifra que non se acadaba nos últimos anos. Na xornada de onte do foro, dábanse cifras da película rodada en catalán máis vista no 2007. Acadou 37.000 espectadores. En Galiza, Pradolongo, de Ignacio Vilar, superou os 50.000 espectadores. Hai que ter en conta que Catalunya ten o dobre de habitantes que Galiza. É dicir, a situación estaba mal, pero empeza mellorar. O que temos que conseguir é que sexa habitual acadar 50.000 espectadores para unha película en galego. No que se refire a televisión, a TVG é a televisión autonómica que máis se ve no Estado e hai días que é líder de audiencia fronte ás cadeas estatais.

Até que punto condiciona o idioma?

Os cidadáns somos moi cómodos. Temos costume de ver as películas dobradas no Estado fronte ao que acontece en Portugal. É difícil colocar o cine en galego e chegan poucas películas francesas, vascas, catalás... Debería haber máis axudas para o subtitulado e a dobraxe pero tamén para a distribución, que é outro dos nosos grandes problemas.

Existe conciencia para os produtores de que o galego é importante ou para eles é máis ben un factor que dificulta ou facilita o financiamento e explotación da obra?

Hai de todo, pero polo xeral non existe moito cariño polo idioma por parte dos produtores.

Aféctalle o conflito da lingua aos profesionais da industria do cine?

Aféctalle, si, pero temos que comprender que o galego é unha lingua que vende cando nos referimos ao audiovisual, tanto no cine, como na televisión ou na publicidade.

Fonte: A Nosa Terra.

[ANT] 'O decreto do galego é o reflexo do Plan de Normalización que o PPdeG tamén aprobou'

2008-10-15T22:03:00.001+02:00

A conselleira de Educación, Laura Sánchez Piñón, lembroulle ao presidente do PPdeG, Alberte Núñez Feixóo, que o Decreto do uso do galego no ensino é un 'reflexo' do Plan de Normalización lingüística que el mesmo aprobou.

En declaracións aos medios tras visitar a Escola Oficial de Idiomas de Vigo, a conselleira afirmou que o decreto "reflexa fielmente" o Plan de Normalización Lingüística aprobado por todos os grupos, incluído o PPdeG, no 2004.

Sánchez Piñón insistiu en que a non é máis que un "reflexo lexislativo" dese Plan, e "non di nin unha palabra máis nin unha palabra menos" do que di a norma que Núñez Feixóo apoiou no seu día co seu voto.

Por outra banda, a conselleira fixo referencia á denuncia feita pola CIG sobre a segregación por sexos nalgúns centros de educación privados que reciben subvención da Xunta. A ese respecto, recordou que o concerto está vixente desde 2005 e que, neste momento, tanto a Delegación como a Inspección de Educación "están avaliando se hai algún incumprimento".

Fonte: A Nosa Terra.

El retorno de la limpieza de sangre

2008-10-15T21:21:00.000+02:00

Columna publicada el 15-10-2008

La Universidad de Vigo ha lanzado una campaña por la regalleguización de nombres y apellidos digna del nacionalismo con zeta. "Ya va siendo hora de corregir y restaurar nuestros apellidos deturpados", proclaman sus paladines. Deturpados, esto es, afeados, manchados, estropeados y deformados por la influencia del español. El idioma que es primera o segunda lengua de los gallegos y hablan millones de personas en el mundo constituye para estos nuevos inquisidores un virus maligno que altera la pureza lingüística y nos hace perder "nuestra identidad".

Como si escribieran al dictado del orate Arana ("ya no es posible distinguir de los extraños a los verdaderos naturales del país [...] es preciso mirar a los apellidos"), los promotores de ese plan de desinfección explican que "el nombre y el apellido son la principal señal identificadora de una persona y la representan socialmente". De ahí que les parezca intolerable que la onomástica gallega permanezca ensombrecida por los efectos del "ansia uniformizadora y asimiladora de Castilla". Por lo cual propugnan la uniformidad: su gran enemigo son las "formas híbridas". Piensan que la mezcla de lenguas corrompe y al borde quedan de hacer suya otra sentencia sabiniana: "El apellido es el sello de la raza".

Pues se trata de invitar a una "reflexión serena e informada", el cartel que publicita la campaña es un pasquín de búsqueda de delincuentes. Los criminales forman "la banda de los castropeiros", así llamados por el castrapo, el mestizaje de gallego y español que la policía lingüística universitaria ha decidido perseguir sin descanso. Unas siluetas identifican a los facinerosos. Hay, entre ellos, un guardia civil, un sacerdote y varias devotas. Los delitos de tal cuadrilla son "atentar contra la identidad del país y de sus gentes", "despreciar nuestra lengua y nuestra forma de ser", "deturpar nuestros nombres y apellidos" y algún otro de ese jaez.
Los exterminadores del castrapo y otras plagas venidas de España ofrecen asesoría para transformarse en gallegos no contaminados. Un status que alcanzarán si modifican sus nombres y apellidos, como hicieron los conversos en siglos oscuros. Quien quite de la genealogía la mácula española podrá obtener el estatuto de limpieza de sangre y legarlo a sus descendientes. Mientras el proceso evoluciona, se hace indispensable un cambio. A una Universidad que permite y financia una campaña así, se le debe despojar de ese nombre. Mantenerlo deshonraría a una institución que nació apelando a lo universal.

O futuro da nossa língua a debate

2008-10-12T21:39:00.000+02:00

Para a próxima quarta-feira, 15 de Outubro, dando continuidade as actividades agendadas na celebraçom do nosso X aniversário, celebraremos um debate sob a legenda "A situaçom da nossa língua: presente e futuro" com a participaçom confirmada de Fran Rei, membro da Mesa pola Normalizaçom Lingüística, Maúricio Castro em representaçom da Fundaçom Artábria e José Manuel Outeiro Garcia em representaçom da AGAL. Para este interessante debate a nossa Fundaçom também encaminhou convite à RAG embora ainda nom confirmárom a sua participaçom.
O acto começará às 19.30 no nosso Local Social.

[gznacion] Qual é o objectivo da normalizaçom lingüística?

2008-10-09T21:16:00.003+02:00

Artigo de opiniom publicado em Gznacion.

Passárom já mais de 25 anos desde que foi oficializado ou, por melhor dizer, cooficializado o nosso idioma numha boa parte do território nacional, o que forma a Comunidade Autónoma da Galiza. Ainda que seja só por via do contraste entre a situaçom deste lado da fronteira autonómica e do outro (onde também sa fala galego), deveremos admitir alguns avanços nestes anos.

No entanto, o estatuto oficial trouxo outros importantes recuos, que indicam nom tanto a importáncia relativa das medidas legais como, sobretodo, a necessidade de umha política clara que oriente o processo normalizador. Quer dizer, é necessário aquilo que nunca foi aplicado na Galiza por nengum dos partidos institucionais, sem excepçons.

Sabemos que as línguas cumprem funçons sociais e é a partir delas que ocupam um lugar ou outro numha dada comunidade. O espanhol cumpre-as todas nos territórios maioritariamente hispanófonos da Península, por isso é a indiscutida língua nacional. Porém, em Porto Rico, pugna funcionalmente com o inglês, que as instituiçons federais estado-unidenses aspiram a converter, num prazo prudencial, na língua principal. Nas Filipinas, o espanhol passou de ser língua de poder durante três séculos, a ficar progressivamente abandonada em favor da nova língua colonial, o inglês, e do tagalo, perdendo falantes e, desde 1973, também a oficialidade que desfrutava nessa ex-colónia asiática.

Mas, voltando à pergunta inicial, quais som os objectivos actuais em relaçom ao papel social que corresponde ao galego? O galego funciona como segunda língua, reconhecendo-se aos habitantes da Comunidade Autónoma o direito a usá-lo, enquanto o espanhol é objecto de deveres.

É verdade que costuma vestir-se essa realidade com planos normalizadores que estabelecem metas ‘ambiciosas’ como um reparto a 50% nos usos sociais do galego e do espanhol, mas esses som objectivos falsos ou irrealistas, na medida que sabemos que nengum país conseguiu nunca um equilíbrio semelhante. Conhecemos, certamente, comunidades em que a língua própria conseguiu virar a situaçom de marginalidade imposta e temos, inclusive, casos em que esse facto aconteceu em detrimento da língua de poder por excelência no capitalismo globalizado.

Assim, o inglês passou no Quebeque de língua imposta e em ascenso a segunda língua, em favor da histórica e maioritária, o francês, por obra de umha política que marcou objectivos realistas e pujo os meios para avançar na direcçom certa.

Ali, após décadas de políticas comparáveis às hoje vigorantes na Galiza, que estabeleciam impossíveis objectivos igualitaristas enquanto o inglês avançava imparável, umha maioria social determinou a assunçom do francês como a língua primeira e oficial que hoje é.

Também na Galiza actual enfrentamos o desafio histórico de continuarmos a deixar esmorecer o galego, como redundante código administrativo, ou começarmos a reconhecer a necessidade de marcar uns objectivos realistas para a recuperaçom da sua hegemonia funcional.

Isto, que tanto medo dá a alguns, supom reconhecer abertamente que aspiramos à oficialidade única ou principal do galego, como objectivo de umha política lingüística que nos permita caminhar colectivamente na direcçom certa. O confusionismo actual da cooficialidade subalterna, já descrita por Carvalho Calero nos anos 80, só fortalece o papel do espanhol na sociedade galega, porque a sua hegemonia sim é clara e efectiva.

A quem nos acuse de sermos nós os irrealistas, diremos que a experiência histórica nos indica que o verdadeiramente utópico é pensar que, nas coordenadas actuais de dependência política e bilingüismo harmónico, vai ser possível que o galego recupere o protagonismo que lhe corresponde na sua naçom de origem.

Claro que, dado que a politizaçom das línguas é um facto, provavelmente nom chegue com marcar só objectivos lingüísticos, devendo estes ir acompanhados do projecto soberanista que corresponderia a um nacionalismo maduro. Mas esse é tema para umha outra reflexom que, talvez noutra ocasiom, poda retomar nestas mesmas páginas.

Maurício Castro (09-10-2008)

Fonte: Gznacion e Novas da Galiza.

[Vieiros] "A Academia nace cunha conciencia clara de unidade do galego-portugués"

2008-10-06T21:18:00.001+02:00

Esta segunda feira comezou en Compostela a andaina da Academia Galega da Língua Portuguesa, unha aposta, do eido privado, para a incorporación do galego á lusofonía.

As actividades comezaron ben de mañá no Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC) onde o presidente da AGLP, o catedrático José-Martinho Montero Santalha, informaba da vocación "de concienciar á sociedade galega da nosa condición de lusófonos" dunha institución na que moita xente (non só académicos, mais tamén escritores, empresarios, avogados...) leva longo tempo traballando.

Montero Santalha tamén tivo un momento para lembrar a Castelao, ao intelectual "portugalego" Ernesto Guerra da Cal e a Ricardo Carvalho Calero, a quen denominou "fundador honorífico desta Academia", revelando que unha das ideas do intelectual galego era crear unha entidade coma esta, que se dirixise á reintegración da nosa lingua no portugués, ante o camiño que "estaba tomando a RAG, a comezos dos anos 80" do século XX.

Para que o mundo da lusofonía se coñeza entre si
Un traballo de décadas facíase visíbel en Compostela, nunha presentación oficial á que acudiron personalidades da vida política, académica e cultural galega, así como os doutores Malaca Casteleiro e Artur Anselmo da Academia das Ciências de Lisboa, o reitor da Universidade Aberta portuguesa, Carlos Reis, o doutor Evanildo Bechara, da Academia Brasileira das Letras e o escritor mozambicano João Craveirinha, quen viña en representación da lusofonía en África. Tamén recibiron o apoio do Goberno, coa asistencia de Xosé Antón Pérez Lema, secretario xeral de Relacións Institucionais, quen falou para a cámara de Vieiros salientando a importancia de que o noso país se incorpore á lusofonía, para ter un papel nun mundo ao que pertencen 230 millóns de persoas en todo o globo.

Cando terminaron de falar os membros na mesa de oradores, o presidente da Academia, Montero Santalha, foi lendo, un por un, os nomes dos 30 académicos que han compoñer unha institución que veu aos poucos, paseniño, pero que nace para moito tempo.

Consenso e unidade
A AGLP naceu do consenso e da unidade do reintegracionismo galego, de aqueles e aquelas que pensan que se a nosa lingua levase un camiño independente ao do portugués que se fala en Portugal, o que se fala en Brasil ou en Cabo Verde, Mozambique, Guiné-Bissau, Timor Leste, Angola, Santo Tomé e Príncipe, ou en Macau, andaría cara a súa desaparición. Na presentación de hoxe fíxose patente o consenso e unidade que existe entre os reintegracionistas do noso país para traballar en común para que Galiza se incorpore á lusofonía, e para que o mundo lusófono se coñeza entre si.

Despois da presentación da mañá, había preparadas unha chea de actividades para a tarde, como a recepción dos académicos por parte do vicerreitor de Cultura da USC e presidente da Associação Internacional de Lusitanistas (AIL), Elias Torres, un recital de poesía e a actuación do Orfeón Terra a Nosa, interpretando unha obra do profesor e compositor Joám Trillo. Mais de mañá, após a presentación e o debate, estaba preparada unha actuación musical na que, coa interpretación de Isabel Rei, se estreou unha peza de Rudesindo Soutelo, dedicada a Deu-la-deu, e catro obras para guitarra do espolio do escritor e compositor Marcial Valladares. Segundo lle contou a Vieiros Ângelo Cristóvão, presidente da Associação Cultural pró AGLP, "así temos unha peza nova, creada especialmente para o día de hoxe, e outra vella, mais recuperada e traída para ser escoitada nesta ocasión".

Un programa completo que prometen acrecentar con varias publicacións (xa presentaron o primeiro Boletim, a publicación da AGLP) e máis traballo (como a incorporacións de léxico galego a dicionarios da lingua portuguesa) aínda para andar outro pouco no camiño de acadar o recoñecemento internacional ao carácter lusófono de Galiza.

III Seminario de Dinamización Lingüística de Ferrol

2008-10-01T23:13:00.000+02:00

Ferrol

View SlideShare presentation or Upload your own.

Continuaçom

[PGL] NÓS-Unidade Popular atribui ao ‘culto ao bilingüismo’ as insuficiências do novo Decreto de promoçom do galego no ensino

2008-09-25T23:33:00.001+02:00

No início do segundo ano de aplicaçom do Decreto aprovado, a formaçom soberanista galega fala de “carências” e “renúncias”, que inviabilizam avanços qualitativos para o galego no sistema educativo

NÓS-Unidade Popular, que já em Março de 2007 publicou um estudo crítico do novo texto legal que iria orientar a promoçom do galego no ensino, considera que o tempo decorrido confirma as análises feitas nom apenas polo independentismo, mas também por outras entidades envolvidas na galeguizaçom do sistema educativo, como a Nova Escola Galega.

Entre as “renúncias” que detecta no texto legal, salienta a falta de qualquer programa de imersom ou de modelos progressivos quanto à presença do galego, como os existentes noutros territórios com duas línguas em conflito no Estado espanhol. Umha terceira circunstáncia, derivada das anteriores, é, afirma NÓS-UP, a renúncia a “dar ao galego estatuto de língua veicular principal”.

NÓS-UP fala também da inexistência de um “roteiro com medidas concretas”, o que explicaria que nom se tenha produzido a “avaliaçom anual do desenvolvimento do Decreto”, junto às mesmas carências existentes no anterior decreto em matéria de inspecçom, o que provoca “que os incumprimentos e inércias espanholizadoras continuem a funcionar nos centros de ensino galegos”.

No seu comunicado, a organizaçom independentista sintetiza no que denomina ‘culto ao bilingüismo’ por parte do actual governo da Junta as carências na aplicaçom de um decreto que plasma uns princípios assentes no Plano Geral de Normalizaçom da Língua Galega, assinado polas três forças parlamentares em 2004.

Além de reclamar a “inclusom do português e da cultura lusófona como apoio para a normalizaçom do galego”, o comunicado conclui reafirmando a necessidade de “um novo quadro legal que rompa com o falaz ‘bilingüismo equilibrado’ e reconheça, com todas as conseqüências, o galego como primeira língua da Galiza”.

Fonte: Portal Galego da Língua.

[Galicia Hoxe] 'Manifiesto por la lengua común?'

2008-07-09T14:20:00.003+02:00

MANUEL VIDAL VILLAVERDE

O chamado Manifiesto por la lengua común asinado por supostos intelectuais -novelistas, ensaístas, poetas- e mesmo algún deportista de certa ou relativa sona, naturalmente españois, no que se incluíu algún galego que nin sequera paga a pena mentar aquí, é algo máis que un manifiesto.

Trátase dun panfleto inspirado e auspiciado polo trasnoitado imperialismo español inspirado politicamente pola nacionalista española Rosa Díez, a quen non teño o gusto, nin falla que me fai, de coñecer nin de recoñecer como intelectual, nin como nada de nada, así é que, e polo que se desprende da lectura de semellante e esperpéntico despropósito, como di o meu colega e amigo Miguel Anxo Fernán-Vello, "latexa unha clara intención etnocida", ao que eu engadiría, que nin a "españolísima", nin moitos dos asinantes e asinantas "españoles todos", como tantas veces repetía o xeneral Franco alá onde estivese, que tanto lle tiña Cataluña, Euscadi ou Galicia, pois, nin sequera eles/elas leron a Constitución española, tan contraditoria en conxunto e en si, onde se mal non recordo se fala do fomento e respecto "polas outras linguas" distintas ao castelán (español), claro ho!, que foi o que foi -segundo a nesgada interpretación nacional-española, do chamado Código Emilianiense -un miniopúsculo e non outra cousa-, en éucaro, aragonés (exterminado) e dúas cousiñas do castelán, para teorematizar ou sofisticar no propio sentido e boa interpretación do vocábulo unha das grandes mentiras da "escola filolóxica española", cos mil anos do nacemento do español; entre os presentes en semellante e estarrecedor acto, de El-Rei de España para arriba e para baixo, só se botou en falla o propio e imposíbel san Millán, para dar fe celeste ou celestial de semellante invento, pois non faltou alí un destacado membro da RAE. Item máis: din que Mio Cid (s. XII) é o primeiro texto literario en lingua castelán, para séculos máis tarde enarborar o español co desenganado e maltratado Cervantes Saavedra (lingua cervantina), aínda que non sexa realmente o mellor castelán-español, senón un estereotipo-imperial da Castela imposta pola armas e perversas conspiracións; pois a auténtica, a outra, como ben nos informaba Castelao, "foi asasinada en Villalar de los Comuneros"; o que son as cousas, meu deus!

Así e non doutra maneira, por máis que pseudoargumente a intelectualidade nacionalista española, a verdade e a mentira do español como "lingua común", aínda que se fale e escriba en moitas das outras nacionalidades adheridas á forza ao Estado español, non quere dicir que de natural Galicia, Euscadi e Cataluña sexan bilingües, e moito menos arrolarse na falacia do chamado -ignorantemente- "bilingüismo harmónico", pretensión máis absurda que adversa -aquí- de determinadas greas constituídas en organizacións que pretenden demostrar o indemostrábel, é dicir, que tamén o español é lingua natural de noso, e polo tanto revólvense con máis que excesivo "ardor guerrero" a esixir a liberdade -xa non de expresión, que ninguén lla nega-, senón que o bipartito derrogue os seus decretos a propósito do ensino, e recorren a liberdade dos pais para educaren os seus fillos na lingua que lles pete -naturalmente o español-, argüíndo estrañas e hipotéticas liberdades individuais, de maneira, que se así fose, a Xunta vulneraría as súas propias disposicións, e a maior engadido, ningún dereito individual -que si existe- pode substraer e mesmo eliminar o dereito/dereitos colectivos.

O idioma que está en perigo, que está en desigualdade na Nación galega non é outro que o que lle é natural e propio: o galego. Calquera persoa que non sexa cega ou xorda de comenencia -colonizados e colonizadores- soamente ten que lle botar unha ollada ao panorama que presenta calquera medio de comunicación, mutatis mutandis, pois a gran maioría dos medios que digo preséntase nun menos sutil colonianismo lingüístico. Cal é entón a persecución do castelán? En fin, que como di o proverbio ou refrán, "non hai peor cego que o que non quere ver". Outra vez máis, o que pretenden estas señoras e señores é xa non só perpetuar a diglosia, senón sinxela e perversamente a extinción do galego aquí en Galicia, así de claro e para os seus adentros exclamar "Viva España y la disciplina y nuestro idioma cervantino". ¡¡¡Arriba España!!!".

Fonte: Galicia Hoxe.

[PGL] Um Manifesto nacionalista

2008-07-09T09:37:00.002+02:00

A seguir, traduzido para galego, reproduzimos um interessante artigo de opiniom do linguista madrileno Juan Carlos Moreno Cabrera, publicado no jornal espanhol Público no dia 4, sobre o manifesto promovido por 'intelectuais' espanhóis contra as línguas 'cooficiais'

Um Manifesto nacionalista

4 de Julho de 2008

O ‘Manifesto por la lengua común’ apresentado no passado mês de Junho em Madrid começa com a seguinte afirmaçom: “Todas as línguas oficiais no Estado som igualmente espanholas […] só umha delas é comum a todos […] portanto só umha delas –o castelhano– goza do dever constitucional de ser conhecida”. Este enunciado contém umha contradiçom que percorre de cima abaixo todo o manifesto. Consiste em afirmar, por um lado, que todas as línguas oficiais som igualmente espanholas e, por outro, que apenas umha delas goza do dever constitucional de ser conhecida. Quer dizer, nom todas as línguas oficiais som igualmente espanholas: umha é muito mais espanhola do que as outras. Nom só isto; é que, além do mais, se contradi de forma palpável o segundo ponto do comunicado. Com efeito, a seguir di-se que “som os cidadaos que tenhem direitos lingüísticos, nom os territórios nem muito menos as línguas mesmas”. Se isto é assim, entom nom devia ter-se dito no ponto primeiro que o castelhano goza do dever constitucional de ser conhecido, porque as línguas nom gozam de direito ou direito nengum. Aqui percebe-se de forma cristalina o nacionalismo lingüístico castelhanista imperante no manifesto: só som as restantes línguas espanholas que carecem de direitos; o castelhano tem todos os direitos do mundo.

Mas, só as pessoas individuais tenhem direitos e deveres? Que se saiba, existe umha entidade política denominada Espanha, com um território bem definido e em que há umha língua oficial denominada espanhol. Essa entidade define-se, entre outras cousas, mediante o direito a usar essa língua em todo o território do Estado e em todos os organismos oficiais. Será que nom está associada Espanha a direitos lingüísticos e territoriais? Nom tem exercido em mais de umha ocasiom Espanha, através dos seus representantes, o direito a que o espanhol seja reconhecido na Uniom Europeia como língua oficial que é de um Estado membro?

No ponto terceiro di-se “nas comunidades bilíngües é um desejo louvável aspirar a que todos os cidadaos cheguem a conhecer bem a língua cooficial. Mas tal aspiraçom pode ser somente estimulada, nom imposta”. Conhecer a língua oficial do Estado nom é um desejo louvável, mas um imperativo legal. Por isso, quem trabalha nas instituiçons do Estado é obrigado a usar o castelhano. Ora, se o catalám é oficial na Catalunha, quem exerce as suas funçons nas instituiçons catalás deveria da mesma maneira ser obrigado a usar o catalám. Esta obrigaçom está legalmente legitimada polo facto de o catalám ser língua oficial. É umha incoerência evidente exigir que na Catalunha se fale e escreva em castelhano porque é língua oficial e nom fazer a mesma cousa em relaçom ao catalám, a outra língua oficial, ou será que a primeira é mais oficial do que a segunda?

No ponto quarto, afirma-se que o facto de as línguas das comunidades autónomas terem deixado de ser proibidas ou restritas é avondo para o pleno cumprimento da alínea três do artigo terceiro da Constituiçom. Mas o que di a lei é que as línguas nacionais das comunidades autónomas som oficiais e, portanto, exigir essas línguas aos seus cidadaos nom é acto de discriminaçom em relaçom à outra língua oficial, o castelhano. O que sim é um acto de discriminaçom é nom exigir a todos os cidadaos das Comunidades as suas línguas nacionais, como línguas oficiais de pleno direito que som, ou que deveriam ser.

A continuaçom, fai-se umha série de pedidos ao Parlamento espanhol. O segundo deles consiste em solicitar que “as línguas cooficiais autonómicas devem figurar nos planos de estudo […] mas nunca como língua veicular exclusiva”. Isto equivale a pedir, por exemplo, que na Catalunha tenha de exigir-se por lei que nom se ensine em catalám. Mas, como pode ser isto conciliado com a ideia de que o catalám é língua oficial na Catalunha? Acho que nom há maneira sensata de o fazer. No ponto terceiro insiste-se na ideia de que nem todos os funcionários públicos das comunidades autónomas tenhem que conhecer a língua oficial da sua comunidade. Isto volta a entrar em contradiçom com o seu carácter oficial. É possível ser funcionário público da Administraçom do Estado sem conhecer o espanhol? Se isto nom é possível, porque teria de ser que um funcionário público da Generalitat nom saiba catalám?

Em conclusom, o que parece pedir-se neste manifesto é que as línguas das diversas comunidades autónomas deixem de ser de facto oficiais nelas para voltarem a umha situaçom em que o castelhano seja a única língua realmente oficial em todo o território do Estado espanhol.

Estamos, pois, perante um manifesto em favor da supremacia e domínio absolutos da língua espanhola sobre todos os restantes idiomas de Espanha. Por esta razom, é um claro expopente da ideologia do nacionalismo lingüístico espanhol numha das suas formas mais radicais e megalómanas. Consoante esta ideologia, o espanhol, língua oficial do Esetado, é superior nalguns aspectos à prática totalidade das línguas do mundo. No preámbulo do manifesto menciona-se que apenas há duas línguas com maior pujança do que o espanhol (o chinês e o inglês) e que esta língua se associa por direito próprio à comunicaçom democrática e aos direitos educativos e cívicos. Com premissas como estas, nom admira a atitude soberba e intolerante que dá forma ao manifesto em todos os seus pontos.

Juan Carlos Moreno Cabrera é catedrático de Lingüística Geral na Universidad Autónoma de Madrid e autor de El nacionalismo lingüístico. Una ideología destructiva.

Fontes: PGL e Público.

[La Opinión de A Coruña] En defensa de la lengua castellana

2008-07-08T16:21:00.000+02:00

ANTÓN BAAMONDE Os autores do Manifiesto en defensa de la lengua castellana, así como en Galicia os integrantes das plataformas Tan gallego como el gallego e Galicia bilingüe incorren en flagrante contradición. Afirman defender os dereitos dos falantes pero propoñen crear unha norma xurídica que lle outorgue a supremacía ao castelán.

Se, en efecto, non se tratase dun conflito entre diferentes formas de entender España e, en última instancia, entre diferentes lexitimidades nacionais -e hai que lembrar que a Constitución e os estatutos foron aprobados, entre outras cousas, para modular e disolver ese conflito- o natural sería que postulasen unha modificación constitucional para eliminar a referencia ao dereito e ao deber de coñecer o castelán.

Se así o propuxeran, sería coherente a súa crítica das leis de normalización lingüística aprobadas nas comunidades con idiomas cooficiais. En consecuencia, tanto no sistema escolar como na administración, todos os idiomas serían optativos: dependerían do comercio entre as persoas e non terían aquel carácter obrigatorio e coactivo que distingue a unha lei. A idea non sei se sería factible ou sinxela na súa aplicación -permitiría, por exemplo, escolarizar en inglés, ou en árabe aos nenos inmigrantes que así o desexaran- pero, dende logo, constituiría un modo de respectar a vontade dos individuos -aínda que poderían darse outras ambigüidades: que a vontade de pais e fillos non coincidira, como cando algunhas rapazas son obrigadas a levar chador-. Un pode especular con que unha situación así posiblemente deixaría ao galego máis débil do que xa o está en Galicia pero que tal vez, en determinadas zonas de Cataluña e as Illas, operase en contra do castelán.

Non parece que este sexa o debate, no entanto. O manifiesto expresa máis ben un síndrome, un sentimento melancólico, de perda, que Juaristi lle atribuíu nun célebre libro aos nacionalistas periféricos pero que aquí retorna envolto no estilo batallador e tronante de Fernando Savater. É un estado de opinión que hai que ter en conta, sen embargo. O PP expresou ese malestar nacionalista no pasado. Cabe que o manifesto encerre a pretensión, por parte de UpyD de facerse con ese electorado españolista e non falta quen lle atribúe a El Mundo a tentativa de articular una nova forza á dereita de Mariano, sumando a Aguirre e a Rosa Díez, agora que Rajoy deserta da santa intransixencia.

O BNG pide que se revise a toponimia galega nas webs do Goberno

2008-07-08T15:52:00.003+02:00

Jorquera tamén denuncia que hai páxinas de Ministerios que non teñen activada a versión en galego.

XORNAL.COM I Madrid.- O portavoz do BNG no Congreso, Francisco Jorquera, rexistrou unha iniciativa parlamentar na Cámara Baixa na que reclama ao Goberno que active a versión en galego en diferentes páxinas web de Ministerios e corrixa as deformacións da toponimia galega que aparecen nalgúns portais da Administración central do Estado.

En concreto, Jorquera alude á web da Seguridade Social que na súa portada dispón de fiestras de acceso ás diferentes linguas cooficiais pero só está activa para a portada, nada máis. “Se un usuario galego accede á pestana de lingua galega só aparece en galego a portada porque se quer entrar en cada unhas das opcións, trámites ou direccións, aparece un aviso de que a páxina non está activada no idioma elexido, co cal non ten outro remedio que efectuar a consulta en español”.

# Normalizar a situación lingüística na Administración estatal en internet

Tamén pón de manifesto a ausencia da versión en lingua galega en distintos portais dependentes do Ministerio de Interior como o da policía, da garda civil, do DNI electrónico ou da cita previa para tramitar o DNI electrónico. “Unha situación lingüística que a estas alturas debería estar normalizada”.

Outra cuestión que pón de relevancia é a vulneración da toponimia oficial galega como no portal da Seguridade Social onde se utiliza “Orense” en lugar de Ourense, “Villalba” en lugar de Vilalba, ou “El Sagueiral” en lugar de “O Sagueiral”.

De igual xeito, tamén na web da cita previa para tramitar o DNI electrónico se incurre no uso deformado da toponimia galega: “La Coruña” por A Coruña, “El Ferrol” en vez de Ferrol, e “Villagarcía de Arosa” en lugar de Vilagarcía de Arousa.

# Remitir a listaxe da toponimia oficial galega aos Ministerios

“Cando poderán os usuarios de Galiza realizar os seus trámites por internet e acceder ás informacións en lingua galega”, pregunta o deputado do BNG.

O parlamentar nacionalista advirte ao Goberno da “reiteración constante desta situación de vulneración lingüística por parte da Administración central do Estado, que determinación ten o Goberno para rematar definitivamente co uso incorrecto a toponimia oficial de Galiza, non sería pertinente que remitise a cada departamento a listaxe da toponimia oficial galega”.

Fonte: Xornal.

Mesa del Turismo dice que la falta de cooficialidad lingüística en CCAA perjudica la imagen turística

2008-07-08T14:24:00.003+02:00

Economía/Turismo.- Mesa del Turismo dice que la falta de cooficialidad lingüística en CCAA perjudica la imagen turística

MADRID, 7 Jul. (EUROPA PRESS) -

Una treintena de empresas turísticas, agrupadas en la Mesa del Turismo, manifestó hoy su respaldo al 'Manifiesto por una lengua común' firmado por un grupo de intelectuales en defensa del castellano, ante la falta de respeto a la cooficialidad lingüística autonómica que, en su opinión, "perjudica a la imagen del turismo español".

En un comunicado, el presidente de la Mesa, Juan Andrés Melián, indica que la diversidad lingüística autonómica ocasiona problemas en cuestiones como "la señalización de carreteras o aeropuertos".

Así, señala que en varias comunidades autónomas "no se respeta la cooficialidad" con el castellano, lo que supone "una dificultad en los viajes, tanto para los turistas nacionales castellanohablantes, como para los extranjeros".

En ese sentido, Melián calificó de "esperpéntica" la medida dada a conocer por algunos medios de comunicación sobre la "creación en Mallorca de una 'policía lingüística' para imponer el catalán en los restaurantes". "Se trata de un atentado a la lógica y una pérdida de la riqueza que aporta en algunas comunidades el valor añadido de tener varios idiomas oficiales", aseguró.

Por último, desde la Mesa del Turismo se recuerda que el carácter disperso de la legislación autonómica relacionada con el turismo crea inconvenientes en aspectos como la concesión de subvenciones, la aplicación de beneficios fiscales para la implantación de nuevas firmas turísticas o en los requisitos a exigir a las empresas turísticas.

En opinión de la Mesa, esta variedad de legislaciones "impide una homogeneidad en las estructuras de gestión de las empresas del sector, al mismo tiempo que genera un trato discriminatorio en sus derechos y deberes".

Fonte: Europapress.

[Galicia Hoxe] Política Lingüística nega que Galicia Bilingüe entregase 700 queixas

2008-07-08T01:41:00.002+02:00

Na presentación do Premio Ramón Piñeiro, Marisol López felicitou a RAG por elixir o galeguista

REDACCIÓN . SANTIAGO

Fontes da Secretaría xeral de Política Lingüística negaron onte que Galicia Bilingüe entregase no departamento "700 casos de discriminación lingüística". Marisol López reuniuse onte coa presidenta de Galicia Bilingüe, Gloria Lago, que lle presentou "dous folios coas súas consideracións e peticións" suficientes para decatarse de que se tratan de perspectivas "radicalmente diferentes". Se ben nunha nota difundida por Galicia Bilingüe estiman que Marisol López "defendeu a imposición lingüística no ensino, negando a liberdade de elección da lingua vehicular que existe en todos os países democráticos con máis dun idioma oficial", dende o gabinete de Política Lingüística explican que "o modelo lingüístico, no que se refire á lingua, pretende que os rapaces teñan plena competencia nas dúas linguas, para que así teñan liberdade de elección".

Por outra parte, o Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades felicitáronse onte da decisión adoptada pola RAG de dedicarlle o día das Letras Galegas do 2009 a Ramón Piñeiro López.

Fixérono no marco da presentación da oitava edición do Premio de Ensario Ramón Piñeiro, que convoca o Centro que leva o nome do galeguista, en colaboración con Unión Fenosa. O prazo para a recepción de orixinais permanecerá aberto ata o 10 de novembro deste ano e a resolución do xurado darase a coñecer en decembro.

O galardón está dotado cun único premio de 6.000 euros. A maiores, a editorial Galaxia publicará e comercializará a obra gañadora dentro da súa colección Ensaio. Os traballos que se presenten deberán ser inéditos e estar escritos en lingua galega. Ademais, a extensión dos textos deberá abranguer entre 200.000 e 300.000 caracteres. A secretaria xeral de Política Lingüística, Marisol López, expresou a súa satisfacción pola homenaxe a Ramón Piñeiro que ao longo do vindeiro ano se lle vai tributar a Ramón Piñeiro, ao que definiu como "unha referencia imprescindible para entender a cultura galega e o galeguismo".

Asemade, quixo poñer de manifesto "o importante papel que Ramón Piñeiro xogou na posta en marcha e no desenvolvemento de proxectos cruciais para a nosa cultura, como a editorial Galaxia, que contribuíu á difusión e publicación de centos de libros en galego."
DATOS

Medalla de Ouro a Galaxia

Marisol López lembrou que o Consello da Xunta acaba de conceder hai uns días a Medalla de Ouro a Galaxia e destacou que Ramón Piñeiro "fixo posible o nacemento de emblemáticas institucións como o Consello da Cultura Galega".

[Público] "El manifiesto lo organizan los mismos que usan a ETA para hacer campaña"

2008-07-07T20:39:00.002+02:00

El escritor Juan José Millás critica duramente el proyecto para imponer el castellano y cree que sólo es una maniobra política

El escritor Juan José Millás considera el 'Manifiesto por la lengua común', promovido por un grupo de intelectuales, entres ellos, Fernando Savater o Mario Vargas Llosa, "una maniobra política" organizada por "los mismos" que, en su momento, "cogieron la bandera o el terrorismo para hacer campaña".

Millás hizo estas declaraciones durante los cursos de Verano 2008 de la Universidad Complutense en El Escorial, donde inauguró las jornadas 'De promesas a consagrados. Literatura en el siglo XXI'. "Es un tema que no me interesa absolutamente nada", indicó, en referencia al texto en defensa del castellano, para calificarle como un instrumento político.

De hecho, manifestó su "sorpresa" por el "follón que se ha armado" cuando el documento, afirmó, "sólo" es secundado por 100.000 firmantes, cifra que calificó de "insignificante". "Es una cifra insignificante, sobre todo cuando se toca un tema tan visceral como es el anticatalanismo en España", apostilló, para matizar que, a su juicio, estos asuntos funcionan tan "bien" que "tendría que haber recogido, por lo menos, siete millones" de rúbricas.

"Su repercusión ha sido prácticamente nula", consideró, para ironizar con que el boicot contra el cava catalán, organizado hace tres años, "funcionó mejor". Dicho esto, apoyó la buena salud del castellano, como pone de relieve, en su opinión, "los millones de hablantes" con los que cuenta a nivel internacional.
Apoyo al decálogo

Millás, que participó en una mesa redonda sobre el estado de la literatura del siglo XXI, se sumó al decálogo dirigido a escritores noveles, enunciado por la directora de la editorial Seix Barral, Elena Ramírez. "Lee mucho, en varios idiomas y en varios géneros; escribe un buen libro; vende bien tu idea, entre agentes editoriales y editores; acepta el 'no' del editor; nunca escuches a la crítica; y escribir es resistir", son algunos del consejos aportados por el documento a los jóvenes talentos. En este sentido, Millás animó a los autores inéditos a enviar su manuscrito en numerosas ocasiones. "Una buena novela se le escapa a una editorial, pero no a diez si tiene calidad", remachó.

Por su parte, el escritor Ricardo Menéndez Salmerón, concluyó, refiriéndose a dicho decálogo: "No tengo peros. Aunque me pregunto si los editores pueden vivir sin escuchar a la crítica o al mercado".

Fonte: Público.

[Vieiros] Manifesto moi partidario

2008-07-07T02:00:00.001+02:00

Ao longo desta primavera foi cobrando vida un manifesto que a priori é presentado como apolítico e en aras do ben común: a defensa de algo tan nobre como a propia lingua; iso si, a que eles consideran a súa lingua e común a todos os cidadáns do Estado Español: o castelán.

Coidadiño! Ben patente deixan que é unha preocupación política (logo xa non é apolítico o manifesto), pois o español goza dunha vitalidade sen igual no mundo enteiro; mágoa de chineses e anglófonos! En realidade, trátase dunha preocupación político-institucional (máis ben político-partidaria) polo claro predominio que, segundo os defensores do escrito, debe ter o español.

Tal predominio vese claramente referendado cando constatan que só é obrigatorio coñecer unha das linguas do Estado. A Constitución ampara unha evidente asimetría lingüística (o cal non ven inxusto, noutros casos si). Consagra así mesmo unha opción política moi concreta: non hai dereitos colectivos; só individuais. Son os cidadáns os que teñen dereitos lingüísticos, non os territorios, nin tampouco as linguas.

Seguindo con esta visión superior do español, combina a obrigatoriedade do seu coñecemento cunha voluntariosa aspiración a coñecer as outras linguas, desexo que só poderá ser estimulado o suficiente para que poidamos convivir cortesmente cos demais. Eh!, que os demais somos os que temos lingua propia, non catro paspáns que pasaran por alí por onde eles estiveren. Aínda que, lendo o manifesto, non se sabe moi ben por que nos toman.

Curiosamente, a constitución que sacralizan ao comezo do escrito pasa a ser, posteriormente, interpretada segundo o seu “san” xuízo. Ollo ó piollo co artigo 3, apartado 3, non o leamos de calquera maneira, só como eles digan. Eles si que poden interpretar a Constitución; os demais, non. Aínda máis: con toda a fachenda postulan unha reforma constitucional regresiva e de grandísimo calado: tanto como para derrogar total ou parcialmente varios estatutos de autonomía. Mi madriña! Menos mal que só se trataba dun manifesto de carácter lingüístico. Velaí vai a reforma:

-Aos españois só se lles pode supoñer a comprensión e coñecemento do español (en esencia, unha España unha e unilingüe); por certo, defenderán o mesmo para o inglés en EEUU? De se incorporar Xibraltar a España, que lingua habería que presupoñerlles?
As linguas cooficiais nunca poderán ser vehiculares no ensino de xeito exclusivo; mais en que quedamos, os dereitos lingüísticos son individuais ou colectivos?; segundo o caso, entón? Por exemplo: Luís, da Estrada, poderá estudar todo en castelán (agás o galego, claro) e Antón, da Laracha, podería estudalo todo en galego (agás o castelán)? Se aquí, na Galiza, si, por que non en Euskadi, por un dicir?

-Que haxa algún funcionario/a exótico/a que saiba a lingua autóctona correspondente está moi ben; é guai, ponlle cor á vida e a un traballo tan gris; mais non todo o funcionariado debe coñecer a lingua cooficial correspondente (aquí non se especifica se é ou non recomendábel comprendela un pouquichiño polo aquel da convivencia cortés, e tal). E digo eu, entón tampouco fará falta que os cidadáns da UE que veñan opositar ao Estado Español realicen o exame previo eliminatorio de castelán, abondará con que demostren ao realizar as probas pertinentes que se saben expresar con soltura (polo menos para unha convivencia cortés).

-Xa na enésima ovella de tan infausto soño, ata se atreven a propoñer lexislación sobre un aspecto non regulado legalmente, aínda que si admitido tacitamente e recomendado colectivamente, como é o uso da lingua propia nos parlamentos autónomos; se alguén o quere facer, que o faga; outra cousa é que a aceptación social sexa nula.

Que unha nova organización política, como UPYD, queira facer proselitismo non ten nada de estraño. Que o PP lle entre ao trapo, ata certo punto, tampouco, pois xa boa estopa lle deron aos Aznar, Acebes e compañía en Valencia. Apoiando isto quedan como Deus e non gastan un can. Pero que o PPdeG lles siga a corrente non os leva a ningures; alá eles. Querer facer crer que na Galiza o castelán corre perigo e como dicir que a zorra, no medio do galiñeiro, vai ter que ser custodiada polo granxeiro. Que o PSOE cale, tampouco é bo (agás algunha beizón urbi et orbe que daremos por imposíbel). Que o PSdeG mire cara a outro lado non é nada conveniente. O BNG ten que facer notar máis a súa posición. Estamos achegándonos ao Día Nacional de Galiza. Imos defender entre todos os que nos sentimos orgullosos do galego o mesmo status xurídico para el e o castelán a todos os efectos e en todos os ámbitos legais? Imos poñer fin a esta, agora máis que descarada, superioridade do castelán sobre a nosa lingua?

Fontes: Vieiros.

[El País] ¿Hablando se entiende la gente?

2008-07-07T01:32:00.000+02:00

"1. La facultad de sentir, propia de los seres animados. 2. Propensión natural del hombre a dejarse llevar de los afectos de compasión, humanidad y ternura". Esto es la sensibilidad, según la Real Academia.

Y el debate lingüístico sobre la convivencia del castellano, el catalán, el euskera y el gallego parece imposible de separar del ámbito de las sensibilidades, de unas heridas históricas, de una dictadura franquista que impuso el castellano, de una pelea entre el nacionalismo español y los autonómicos en la que defender una u otra idea es ser identificado irremediablemente con uno u otro bando.
Tampoco se puede separar de ese contexto el manifiesto Por una lengua común, presentado hace unas semanas. Redactado por el filósofo Fernando Savater y firmado por importantes figuras de la cultura (Mario Vargas Llosa, Álvaro Pombo o Albert Boadella) y del deporte (Iker Casillas), ha soliviantado la vida política española, ofendiendo a unos y animando a otros, que han azuzado el debate aireado por El Mundo y la Cope, Telemadrid y Tele 5. El PP se les ha unido y el principal impulso ha llegado desde Unión Progreso y Democracia, el partido de Rosa Díez, del que también forma parte Savater.

La tesis es que el castellano está marginado en algunas comunidades con lengua cooficial, cuando debiera ser la lengua "común y oficial a todo el territorio nacional, siendo la única cuya comprensión puede serle supuesta a cualquier efecto a todos los ciudadanos españoles". Según el texto, hay una parte de la población presuntamente agredida por las políticas lingüísticas, sobre todo porque no pueden educarse sin trabas, si lo desean, con el castellano como lengua principal (es decir, vehicular, el idioma en el que se dan la gran mayoría de las clases, matemáticas, historia, física...).

Aunque Savater asegura que "no hay ni una sola frase en el texto que quite derechos a los hablantes de lenguas autóctonas" sí ha producido un sentimiento de agresión: "El tal manifiesto es una provocación, un acto de violencia intelectual del nacionalismo casticista centralista. Personalmente, me he sentido atacado. El manifiesto va contra las personas que somos bilingües", asegura el escritor gallego Suso de Toro. El profesor de Análisis del Discurso de la Universidad Pompeu Fabra Daniel Cassany lo encuentra argumentalmente "débil e irrespetuoso".

Habría que comenzar explicando que las realidades, como las lenguas, son muy distintas si se trata del catalán y del gallego (románicas como el castellano), o del euskera, mucho más difícil de aprender y manejar. Sin embargo, la polémica lingüística, que se abre y se cierra intermitentemente desde hace años, se centra sobre todo en Cataluña. De hecho, los movimientos (pequeños en número) en contra de las políticas lingüísticas en el País Vasco y Galicia son recientes, y en este último caso, a través de Galicia Bilingüe, de lo que se quejan es de ir hacia la catalanización. Además, en medio de la tormenta por el manifiesto ha llegado un auto que obliga a la Generalitat a cumplir con el horario mínimo que marca el Gobierno central en primaria para la clase de lengua y literatura española o de alguna otra materia en castellano: tres horas semanales. ERC, uno de los socios del PSC en el Gobierno, ha dicho que si se dan las tres horas rompe la coalición.

En Cataluña la lengua vehicular para todas las clases es el catalán. En Euskadi, la opción del castellano como lengua principal está en vías de extinción (por falta de demanda, según unos, por presión política y falta de apoyo, según otros). En Galicia, no hay opción de estudiar sólo en castellano, pero tampoco sólo en gallego (están al 50%). Partiendo de la base de que todas estas políticas son legales, que la catalana fue avalada en 1994 por el Constitucional. ¿Es injusto que alguien no pueda estudiar con el castellano como lengua principal en algún punto de España? Para Fernando Savater, la respuesta es sí, y por eso pide en el manifiesto que se cambien las leyes y, si es necesario, la Constitución, para arreglarlo.

Para los responsables de la política lingüística en Cataluña y Galicia, Bernat Joan y Marisol López, no hay injusticia. "Para lo que no hay justificación es para segregar por lenguas", asegura López. Para ellos tiene todo el sentido impulsar al máximo desde la escuela (sobre todo, pero también desde las instituciones en general) la lengua más débil que estaría condenada a desaparecer (el castellano es ampliamente mayoritario en cultura, prensa, televisión, incluso en el uso diario), garantizando, eso sí, el dominio de ambos idiomas cooficiales al final de la enseñanza obligatoria.

En el País Vasco, los padres de la Plataforma por la Libre Elección Lingüística se quejan de que el modelo en castellano, que ya sólo elige un 5% en infantil, se ha convertido en gueto por culpa de la política lingüística del Gobierno vasco, y que con los nuevos objetivos de euskera que se han marcado, esta opción ya está condenada. Las otras opciones son la bilingüe y la euskera. En Cataluña, cuando un alumno (más bien sus padres) se empeña en recibir la educación en castellano, la respuesta es que los profesores sigan dando la clase en catalán y se dirijan al estudiante en castellano. ¿No pone eso en una situación difícil al alumno? "Sí", admite Joan, "pero no sé si es peor separar por cuestiones de lengua".

Curiosamente, tanto Joan como Savater utilizan un mismo argumento para defender cosas diametralmente opuestas. Joan asegura que el modelo catalán intenta asegurar la igualdad de oportunidades, ya que los que sólo supieran castellano tendrían menos posibilidades y los más desfavorecidos serían los más perjudicados. Pero Savater asegura que los más débiles son los más dañados, ya que "el castellano supone una gran riqueza para esa gente".

Entonces, la pregunta es si las políticas lingüísticas están afectando negativamente a los alumnos. Hay percepciones, como las del director de cine Manuel Gutiérrez Aragón - "no hay más que ver cómo escriben castellano, cuando tienen necesidad, algunos alumnos, licenciados o profesionales en Cataluña, para comprobar el desaguisado"-, o las del propio consejero catalán de Educación, Ernest Maragall, que explicó cómo en una escuela del interior de Girona a los alumnos les costaba expresarse en castellano.

Pero yendo a las pruebas, hay pocos estudios sobre este tema. Los alumnos gallegos y vascos quedan en el Informe Pisa por encima de la media española en lectura, haciendo la prueba en español. En Cataluña (que hacen Pisa en catalán), un informe de 2003 del Instituto de Evaluación Educactiva dice que la lectura en castellano está al nivel del resto de España. Además, en la última selectividad han sacado más nota media en el examen de castellano que en el de catalán.

Jaume Carbonell, director de la revista especializada Cuadernos de Pedagogía, admite un problema de expresión oral, pero tanto en catalán, como castellano o inglés: "Es un problema del sistema educativo, no del modelo lingüístico: Es un déficit y simplemente hay que trabajar más la expresión oral". En el manifiesto se dice que una lengua no se puede imponer desde los poderes públicos, que hay que estimular. Jaume Carbonell responde que la enseñanza obligatoria es, como la palabra indica, imposición -"pero también en el currículo de matemáticas o el física"-, y que el modelo catalán ha funcionado durante muchos años en su objetivo de dar cohesión social.

Llegados a este punto, con la ley avalando las políticas lingüísticas, sin pruebas científicas de que los resultados de los alumnos sean peores por esta cuestión, el conflicto estriba en los derechos individuales. Sea por los motivos que sea, sea uno sólo o 200, ¿tienen derecho los padres a exigir esa enseñanza exclusivamente en castellano? "Los derechos idiomáticos son derechos del usuario, sea catalán, vasco, gallego o castellanohablante. Los nacionalistas han forzado el uso de sus lenguas nacionales, han creado unas necesidades aparentes y las han uncido a sus reivindicaciones de partido. Transformar el valor de uso de una lengua, sea el castellano o el catalán, en valor de cambio es una perversión. Aunque no he firmado ningún manifiesto, ni lo pienso hacer, porque me parece que no se puede utilizar la defensa del castellano para machacar a nadie", señala Gutiérrez Aragón.

"Cuando se quiere acabar con las políticas de discriminación positiva de nuestras lenguas", dice Suso de Toro, "se quiere acabar con nosotros, sus hablantes. Hágase cuenta de a qué España conduce la exclusión. Más bien, piénsese, ¿esta España protege, difunde, hace suya la cultura y la vida ciudadana que se expresa en esas lenguas? Búsquese en la prensa estatal, en las televisiones... ¿Dónde están?"

"Efectivamente [lo dice el manifiesto], son los ciudadanos los que tienen derechos, no los territorios. Pero los ciudadanos no viven solos, así que existen los derechos de las comunidades lingüísticas", asegura el lingüista Daniel Cassany. "No se trata de que todos se expresen en alguna de las dos, sino que se puedan expresar en la que quieran", añade.

Si se trata de derechos, vayamos a la Filosofía del Derecho. El catedrático de esta área en la Autónoma de Madrid Francisco Laporta comienza aclarando que "en el sistema público es ilegal no enseñar las dos lenguas" y que "tan estúpido es el españolismo como su contrario".

También es catedrático de Filosofía del Derecho uno de los padres de la Constitución, Gregorio Peces-Barba, que explica que las cosas son inseparables de su contexto. "Si la pregunta es si es injusto que alguien no pueda estudiar en castellano como lengua principal la respuesta es sí. Pero si pregunta por el manifiesto, está impulsado por un grupo muy minoritario que quiere crecer [el partido de Rosa Díez] y eso quita legitimidad a las verdades".

Mucho se ha hablado estas semanas del uso de la lengua como arma arrojadiza cuando el bilingüismo es una riqueza de España, de la utilización partidista de la lengua, de la apropiación de unos y otros idiomas por parte de unas y otras ideologías. Savater no niega que su manifiesto es político, ya lo dice la segunda frase, pero se trata de que "nadie tiene por qué sentirse extranjero en su país" y que "la política es una obligación de los ciudadanos". A la identificación con la derecha, responde: "las normas discriminatorias de Baleares y Galicia las hizo el PP; y también nos han llegado quejas de padres de Valencia".

Peces-Barba también culpa a todos los partidos: "El concepto de lengua propia es inventado. Por negligencia de todos, se ha forzado la Constitución. Sólo hay una lengua general y no puede ser secundaria". Peces-Barba recuerda que la segunda ley del catalán, que nadie recurrió al Constitucional, llegó con la primera legislatura del PP en el Gobierno.

Haciendo un esfuerzo por separar la polémica de bandos preconcebidos, podría resumirse el conflicto en la pregunta: ¿Hasta dónde es lícito llegar para proteger el catalán, el gallego o el euskera?

Fonte: El País.

[La opinión de A Coruña] Lingua común

2008-07-06T16:30:00.002+02:00

Manuel Bragado
Un grupo de dezasete escritores, na súa maioría membros do partido Unión Progreso y Democracia, presentaron en Madrid o "Manifiesto por la lengua común" coa intención de amosar as súas razóns pola que entenden preocupante "situación institucional de la lengua castellana, la única lengua juntamente oficial y común de todos [subliñado no texto orixinal] los ciudadanos españoles".

Unha preocupación que para os asinantes do manifesto non ten un carácter cultural senón unha inquedanza "estrictamente política". Aparecido tras a viraxe cara a posicións máis temperadas do Partido Popular, pilotada por Mariano Rajoy no seu recente congreso, e acubillado de forma oportunista na euforia do nacionalismo españolista, desbordado ata o ditirambo tras a consecución do campionato europeo de fútbol, este texto pretende inequivocamente solicitar ao Parlamento español unha modificación da Constitución e dalgúns Estatutos de Autonomía sobre o uso das linguas oficiais naquelas comunidades con lingua propia.
Convenientemente apupado por algúns medios de comunicación madrileños, este manifesto pretende, ademais, amparar as posicións promovidas por pequenos grupos castelanófonos que declararon unha guerra lingüística coa intención de romper o consenso constitucional e de convivencia acadado hai trinta anos sobre o uso das catro linguas oficiais. Tras as teses deste manifesto (considerado por outros escritores, como o andaluz José Manuel Caballero Bonald, como "inoportuno, alarmista e innecesario", xa que entenden que o castelán goza dun saúde excelente, tanto en todo o territorio español como fóra das súas fronteiras), agáchase a perigosa mecha da prepotencia, da intolerancia, da exclusión e da antipatía (por utilizar palabras "cordiais" que non aparecen no vocabulario destes inquisidores) sobre todos aqueles cidadáns que pretendemos lexitimamente comunicarnos e construír as nosas vidas en todos os seus ámbitos (familiar, institucional, laboral, educativo ou comercial) nunha lingua que non é a considerada "común", "principal" ou de "arraigo histórico" por parte deste reducido grupo de escritores españolistas. Por moito que intenten demostrar os promotores destas posicións castelanófonas por medio de rebuscadas denuncias vitimistas e argumentos falaces, durante os últimos trinta anos de consenso constitucional e de desenvolvemento de políticas de normalización lingüística en Cataluña, Euskadi e Galicia o uso do castelán non estivo nin está minusvalorado nin marxinado nin discriminado en ningunha destas comunidades autónomas.
Máis aínda, todos os estudos amosan que en Galicia durante as últimas tres décadas de autonomía o castelán (quizais sería máis axeitado expresar, a súa "variante galaica") non deixou de conquistar a novos falantes mozos, colocando a nosa lingua milenaria, a pesar de ter recuperado algúns espazos valiosos de uso nos eidos institucional e educativo, nunha sangría que pode comprometer a longo prazo o seu futuro. Outrosí podemos expresar das dificultades que soportamos pacientemente e con enorme cordialidade os cidadáns (aínda a maioría, así o subliñan tamén os estudos sociolingüísticos) que pretendemos desenvolver no país onde vivimos toda a nosa cotianidade en galego, unha proeza que sabemos imposible se acudimos aos servizos da administración de xustiza ou da sanidade, á maioría das aulas universitarias ou dos establecementos comerciais, por só poñer exemplos onde o emprego vehicular da lingua do país é considerada unha rareza de aldeáns ou de excéntricos militantes nacionalistas.
Porén, a pesar destas pexas, que asumimos con deportividade, a lingua común de todos os galegos e galegas (non esquezamos que tamén o é dos que non a utilizan como o seu vehículo de comunicación e expresión máis habitual) continúa sendo o noso patrimonio inmaterial máis valioso, a alfaia de simpatía máis apreciada por todos, o espazo íntimo máis privilexiado de entusiasmo cos que contamos os cidadáns desta terra, o ADN da nosa convivencia e comunicación en liberdade. Fronte ao perigoso lerrouxismo político dos promotores deste manifesto, que pretende a toda costa euskaldunizar a convivencia nunha España que sabemos inevitablemente plural (non teño dúbidas que será esta a estratexia da UPD durante esta lexislatura), cómpre enunciar, como propón o escritor Manuel Rivas no seu libro máis recente, os lexemas da simpatía e o emprego das linguas como sintagmas de convivencia. Fronte a esta interesada guerra lingüística dos pequenos grupos castelanófonos, como propón a campaña da Secretaría Xeral de Política Lingüística, encadeemos palabras que apertan: semente, tecnoloxía, axóuxere, recuncar...

Fonte: La opinión de A Coruña.

Política Lingüística pon na rede os prototipos dos tradutores automáticos francés-galego e catalán-galego

2008-07-05T16:52:00.000+02:00

Na páxina web da Xunta pódense utilizar xa estas ferramentas tecnolóxicas, que traducen páxinas web e textos de 4.000 caracteres. Na actualidade estase desenvolvendo o tradutor galego-castelán e o que permitirá traducir textos do galego ao inglés e viceversa

A Secretaría Xeral de Política Lingüística vén de aloxar no portal web da Xunta de Galicia, con acceso libre e gratuíto, os prototipos dos tradutores automáticos francés-galego e catalán-galego.

Estas ferramentas ofrécenlle aos usuarios a posibilidade de traducir páxinas web, pero tamén textos de ata 4.096 caracteres. Deste xeito, refórzase notablemente a posibilidade de favorecer a libre circulación do galego nos sistemas tecnolóxicos avanzados e, en última instancia, o intercambio cultural, económico e social. Atendendo a un dos obxectivos prioritarios do Plan xeral de normalización da lingua galega, que observa as tecnoloxías da fala como un sector transversal, a Secretaría Xeral de Política Lingüística puxo á disposición da sociedade, hai xa dous anos, o tradutor automático castelán-galego de altas prestacións Es-Gl.

Na actualidade, estase desenvolvendo a versión galego-castelán deste tradutor, e tamén a ferramenta que permitirá a tradución do galego ao inglés e viceversa. Con estes novos prototipos, facilítase o acceso dos galegofalantes a textos en francés e catalán de todo tipo, o que permitirá consultar noticias de xornais, textos institucionais e todo tipo de documentos.

Fonte: Junta da Galiza.

[El País] Manifesto pola lingua común

2008-07-04T20:37:00.001+02:00

Antón Reixa
"1. A lingua galega é común e oficial no territorio de Galicia.

2. Todos os cidadánas que o desexen deben ser educados en galego. En calquera caso debe quedar garantido para todos os alumnos o coñecemento final da lingua galega.

3. En Galicia calquera cidadán ten dereito a ser atendido institucionalmente en galego. En locais e negocios públicos a relación en galego ou en castelán, ou en ambas as linguas será discrecional.

4. A rotulación dos edificios públicos e das vías públicas e mais as comunicacións administrativas é recomedable que sexa bilingüe pero, en todo caso, nunca poderán expresarse unicamente en castelán.

5. Os representantes políticos galegos utilizarán habitualmente o galego nas súas funcións institucionais, o mesmo en Galicia como fóra, agás en ocasións características".

O texto anterior é o cínico pero revelador resultado de modificar nas liñas fundamentais do Manifiesto por la lengua común, promovido por Fernando Saváter e outras persoas e medios de comunicación. É resultado de mudar o suxeito, referido ao castelán, polo de lingua galega. Sirva para constatar que a igualdade e a normalidade do idioma galego, en termos equiparables aos que se reivindican para o castelán, está moi lonxe de ser acadada.

Dito doutra forma, para que o que se invoca nese manifesto teña sentido real e honesto deberíamos localizar a algún individuo que tivese algunha vez dificultades evidentes para expresarse en castelán dentro de Galicia. Fagan os lectores a identificación inversa e resultará unha desproporcionada aldraxe comparativa.

Se ademais se quere obter un efecto cómico, recomendo o mesmo exercicio que me enviou o poeta manchego Dionisio Cañas: substituír no manifesto orixinal o da "lengua común" por heterosexualidade fronte a homosexualidade. Manifesto pola sexualidade común. Desde hai algúns anos hai crecentes razóns nos territorios de España para preocuparse "pola situación institucional da heterosexualidade, única sexualidade común de todos os españois".

O medo á liberdade e ao avance da igualdade non é alleo incluso aos individuos aos que se lles supón unha contrastada intelixencia e preparación.

Fonte: El País.

[La Razón] La Xunta premiará a los comercios que renuncien por escrito a usar el español

2008-07-04T02:04:00.000+02:00

Condiciona las subvenciones a que se rotule en la lengua autonómica. Reclama a los empresarios interesados en las ayudas que rellenen un cupón prometiendo utilizar el gallego.

Ernesto Villar
MADRID- La Xunta de Galicia ha dado una nueva vuelta de tuerca a la inmersión lingüística: ha inventado el «cupón del gallegoparlante». Desde este año, los empresarios de 258 localidades de la región que quieran tener opciones reales de arañar una subvención pública para modernizar sus negocios deben enviar a la Administración una «declaración-compromiso» por escrito, con su DNI, nombre y apellidos, en la que garantizan que todos sus carteles, rótulos y campañas publicitarias estarán redactados en gallego en lugar de en castellano. Además, en el formulario dan su palabra de que usarán exclusivamente esta lengua en «todas las relaciones» con la Administración autonómica.
¿Y qué ocurrirá con los que incumplan su promesa? Ahí está el quid de la cuestión, porque esta «declaración-compromiso» quedará registrada en la Conselleria de Innovación e Industria -por lo que pueda pasar-, sin olvidar que la normativa establece explícitamente que «el incumplimiento de las obligaciones (...) dará lugar a la obligación de devolver total o parcialmente la subvención percibida, así como los intereses de demora correspondientes».
Este compromiso de desterrar el español de los comercios se aplica, de momento, en aquellos negocios, sin especificar tamaño, que estén en las zonas rurales de Galicia, en virtud de la Orden aprobada por la Conselleria de Industria que regula las subvenciones de 2008, dentro de su Plan de renovación y mejora del comercio gallego.
El portavoz de Industria y Comercio del PP en el Parlamento gallego, Ángel Bernardo Tahoces, considera que es «un gravísimo error» condicionar las ayudas al comercio al idioma que empleen los comerciantes, y cree que este tipo de imposiciones causan mucho daño a la competitividad del empresariado de la región.
Porque lo más llamativo es que la Conselleria de Industria, gobernada por el BNG, da más importancia a los rótulos en gallego que a la calidad del proyecto presentado, de tal forma que sin la presentación de este cupón de «galleguismo» es casi imposible recibir subvenciones. En su artículo 9, la Orden establece seis criterios de valoración, que pueden otorgar un máximo de nueve puntos. Mientras la calidad sólo se puntúa con entre uno y tres puntos, el compromiso con la lengua y los productos gallegos se valora con cuatro, casi la mitad de la tabla de baremación. Dos se conceden por «la inclusión de la propuesta de un compromiso de uso y posterior utilización de la lengua gallega en campañas publicitarias, elementos promocionales y en la señalización interior y exterior del establecimiento comercial». Otro punto se adjudica con el «compromiso de utilización de la lengua gallega en todas las relaciones que el interesado mantenga con la Administración autonómica», mientras que el último se aplica si se comercializan «productos autóctonos, artesanales o ecológicos».
Teniendo en cuenta que el octavo punto se concede por algo tan obvio como que la solicitud esté presentada correctamente, y el noveno por algo tan común como que el solicitante pertenezca a alguna asociación de empresarios, se colige que, incluso con un proyecto que no se tenga en pie, se tienen asegurados siete de los nueve puntos en disputa. Más que suficiente para merecer una subvención de la Xunta.

Fonte: La Razón.

[El Plural] NNGG se apropia del deporte español para denunciar el "apartheid lingüístico" en País Vasco, Cataluña y Galicia

2008-07-04T01:14:00.002+02:00

“Hoy el mundo habla español” y “Disfruta con tu lengua”. Son dos de los eslóganes de la campaña a favor del manifiesto por el castellano lanzada ayer por las Nuevas Generaciones populares de Madrid. Además de presentar imágenes provocadoras como la de una Lolita anónima saboreando un chupa-chup con los colores de la bandera, los más jóvenes del PP se han adueñado del deporte español, utilizando como reclamo a Pau Gasol, Rafa Nadal, Fernando Alonso, Alberto Contador e Iker Casillas. Según denuncia Público, fuentes de la organización han reconocido que carecen de permiso para utlilizar su imagen.

Además de no haber dado su consentimiento, que se sepa, de este grupo Casillas es el único que ha firmado el manifiesto. Lo cierto es que cuesta imaginar a estos deportistas tomando partido abiertamente en temas tan politizados.

El tríptico
Público y ABC recogen en sus ediciones de hoy el cartel, que, sin embargo, no está en la web. Allí si aparecen otras tres imágenes de la campaña: una que invita a disfrutar con un chupa-chup, otra de un niño con la lengua pintada de amarillo y rojo, y un tercer montaje con el logotipo de los rolling-stones reconvertido para la causa -también dudamos que tengan consentimiento para esto-.

"Apartheid lingüístico"
La organización juvenil manifiesta su deseo de “sumarse al manifiesto por la Lengua” y denuncia, por boca de su presidente, Pablo Casado, el “apartheid lingüístico que sufren los castellano parlantes en algunas Comunidades Autónomas como Pais Vasco, Cataluña y Galicia”. “Es indignante que en España en pleno siglo XXI no haya libertad para hablar y ser educado en la lengua común de todos los españoles”, se queja el dirigente de NNGG.

Los reclamos de NNGG
"No queremos un gobierno paternalista que nos diga en qué lengua tenemos que comunicarnos, simplemente pedimos libertad a la hora de elegir". No sabemos si alcancen su cometido, pero de momento, la libertad de utilizar a figuras públicas para esta cruzada ya se la han tomado.

Fonte: El Plural.

[El Plural] Diferentes posturas de los intelectuales ante el Manifiesto por la Lengua

2008-07-03T01:01:00.000+02:00

Pedro J. ha llevado su cruzada por la Lengua Común hasta las páginas de El Cultural, suplemento semanal de su periódico dedicado a las artes y a las letras. Ocho páginas en las que cincuenta creadores españoles se pronuncian sobre el tema, en un exhaustivo debate cuya finalidad no acabamos de entender. Quizás, además de darle tanto bombo y páginas al asunto, los editores debían prestar atención a las palabras citadas, muchas de las cuales señalan que la cuestión “es un debate estéril que no está en la calle. A mi entender, el ciudadano de a pie está preocupado por la crisis económica y los problemas sociales”, como bien ha señalado Calixto Bieito, director teatral.

a pesar de que el reportaje advierte de que pretende limpiar “de adherencias políticas partidistas”, el susodicho manifiesto, al que se refieren como “en defensa del bilingüismo”, dada la intensa campaña de El Mundo, que ya lleva diez días con el tema, el anuncio resulta tan increíble como exhaustiva la atención dedicada. Este trasfondo político de la cuestión no pasa desapercibido para los consultados, que advierten el hecho de que “desgraciadamente los políticos de este país son especialistas en alejarse de la realidad o lo que es peor, en enmascararla”, según Bieito.

Elminación de otras lenguas
Escritores como Suso de Toro, poetas como Joan Margarit, e historiadores como Julián Casanova encabezan las críticas al texto, con mayor o menor mesura. El más contundente es De Toro, quien acusa al nacionalismo centrista de pretender “eliminar otras lenguas”. “Ya va siendo hora de que los medios de comunicación ofrezcan el contrapunto de los hablantes de gallego, catalán o euskara. También son personas y tienen cosas que contar. Personalmente, vivo entre lenguas y son todas mías, pero entiende que ese nacionalismo pretende eliminar mi lengua gallega”, se queja. “Nuestras cuatro lenguas reconocidas en la Constitución son patrimonio de todos, no sólo de quien las conoce”, apunta.

Defender las “lenguas pobres”
Margarit, por su parte, aboga por la defensa de las “lenguas pobres”, preguntándose “¿por qué a la pobreza en otros ámbitos se la trata con un respeto que a veces roza la ñoñería y, en cambio, en el ámbito del uso de las lenguas la prepotencia (…) ni siquiera se disimula?”.

¿Inglés sí, lenguas cooficiales no?
Casanova se desmarca de la “preocupación por ‘la situación institucional de la lengua castellana’”, remarcando que le parece curioso “que mucha gente se gaste tanto dinero en que sus hijos aprendan inglés (que no aprenden mucho, no obstante), que estemos tan colonizados con anglicismos y barbarismos de todo tipo, pero que, al final, el problema sea el catalán, el gallego o el euskera”.

Por el “español”
Las voces favorables al manifiesto plantean la cuestión como una defensa del castellano, al que algunos denominan español –el caso del filólogo Ricardo Senabre, que dice no hablar castellano, porque no es castellano…-, frente a los nacionalistas. Muchos de sus argumentos parecen “alarmistas”, como se ha referido al documento Gregorio Peces-Barba, histórico constitucionalista. Es el caso del escritor José María Merino, quien denuncia que España tiene una actitud “fratricida” hacia la lengua madre.

Adiestramiento de separatistas
Asimismo, su compañero de oficio, Fernando Aramburu, denuncia los “programas educativos destinados a romper lazos con la nación común, con sus señas y símbolos” para “adiestrar al futuro ciudadano en la doctrina separatista”. Algo a lo que quienes discrepan denominan “el privilegio de ser bilingüe”.

No lo conoce, pero le parece bien
Por su parte, cineastas como Fernando Colomo admiten desconocer “la letra exacta del manifiesto”, pero les “parece bien que se defienda el castellano cuando se cometen abusos”. El historiador Fernando García Cortázar va más lejos, y acusa a la “difusión del vascuence, del gallego o del catalán” de propiciar “verdaderos despropósitos y agresiones a la libertad de los ciudadanos, quemándose dinero de todos y las energías de muchos”. Está claro que, para García, la campaña bestial a favor del tesxto no cuenta como gasto económico/energético.

Causas más importantes
Y como lo bueno, si breve, dos veces bueno, nos quedamos con la capacidad de síntesis del filósofo Javier Sádaba, que en seis líneas ha resumido su postura, con la que muchos, en mayor o menor medida, nos sentimos identificados: “El manifiesto me parece absurdo. Creo que precisamente las lenguas que están en peligro son las periféricas, las llamadas cooficiales y que, sin embargo, el castellano ya está lo suficientemente estimulado. Y creo además que hay otras causas mucho más importantes que merecen nuestra atención”.

Fonte: El Plural.

[ABC] Galicia Bilingüe suma ya más de 700 casos de discriminación lingüística

2008-07-02T20:29:00.001+02:00

VIGO. Además de las 70.000 firmas recogidas en papel en la Comunidad Autónoma gallega y del millar de socios y colaboradores con los que cuenta Galicia Bilingüe, más de setecientos ciudadanos se han dirigido a la asociación a lo largo de los últimos doce meses, a través de su página web y el correo electrónico, para denunciar otros tantos casos de discriminación lingüística y solicitar asesoramiento para enfrentarse a la política impositiva de la Administración gallega en este terreno.

Erradicar el castellano
Si bien la mayor parte de las denuncias, alrededor de la mitad, se refieren al Decreto que regula el uso del gallego en la enseñanza y otro treinta por ciento se ciñen al trato de la Xunta de Galicia a los administrados, la casuística es enormemente variada y permite deducir no sólo que el castellano ha sido prácticamente erradicado de la mayor parte de los organismos públicos, sino que la imposición cae a menudo en situaciones absurdas y que incluso rayan el ridículo.
Muchos padres narran las dificultades con que se encuentran sus hijos al no poder estudiar en su lengua materna, la negativa de los profesores a permitirles cualquier uso del idioma castellano, el rechazo que provoca en la dirección de muchos centros educativos cualquier solicitud de los progenitores para ser informados en español o las escasas garantías que evidencia el limitado dominio del castellano culto por parte de los alumnos si necesitan trasladarse a cualquier otra parte del Estado, fuera de Galicia, a continuar con sus estudios.
Las quejas por la desaparición del español se reproducen en numerosos organismos públicos al margen de la Administración educativa, instituciones en las que toda la documentación oficial está únicamente en gallego y cuyos trabajadores aducen que éste es su único idioma de referencia, sin tener ninguna obligación de usar el castellano aunque así lo demande el ciudadano.
Los centenares de personas que se han dirigido a Galicia Bilingüe para demandar orientación sobre cómo enfrentarse a los problemas derivados de la imposición y la discriminación lingüística, señalan también a esta asociación como el único canal que han encontrado para expresar su frustración, pues en la Administración sólo hallan vías de protesta para los casos de dificultades para el uso del gallego, nunca del español.
Deberes corregidos: Hay numerosos padres o madres que protestan ya no porque los alumnos tengan los libros o reciban sus clases en gallego, sino porque sus deberes son continuamente tachados por estar en español o sus notas sufren notables rebajas por utilizar este idioma. El hecho contrasta con el caso de dos hermanas denunciado por un profesor. Ambas son gallegohablantes y, tras la correspondiente consulta, a este docente se le dejó que permitiera a las dos jóvenes expresarse en su lengua aunque la asignatura se impartía en castellano.
Estudiante colombiano: Una pareja inmigrante, de Colombia, cuenta cómo se desplazó a Galicia buscando, entre otras cosas, una mejor educación para su hijo, un joven con notable capacidad de aprendizaje, especialmente en materias como matemáticas y ciencias. Profesores y alumnos relegan al muchacho a un tercer plano por su condición de castellanohablante.
Consejo de Cultura Gallega: Según una denuncia escrita, este organismo despachó a uno de sus empleados con un ilustrativo «usted no tiene derechos lingüísticos» cuándo éste demandó el texto de una encuesta en castellano.
Hacienda: Un gallego que lleva dos décadas residiendo en Madrid necesitó presentar la documentación para el impuesto de sucesiones al morir su padre. Vio con sorpresa que no existían impresos en castellano.

Fonte: ABC.

[ABC] La lengua de nuestros derechos

2008-07-02T20:07:00.001+02:00

BENIGNO PENDÁS, Profesor de Historia de las Ideas Políticas
MUCHOS son ignorantes. Algunos, sectarios. También los hay oportunistas, tal vez la gran mayoría. En casos patológicos, coinciden las tres condiciones. Los peores, no obstante, son los resentidos. Lo mismo que en otras facetas de la vida, no cabe con ellos un debate racional. Me refiero, ya saben, a los que deciden, impulsan, promueven, alientan o consienten en algunas Comunidades Autónomas una política de discriminación hacia la lengua común de todos los españoles. Somos 440 millones de hablantes.

Tenemos un tesoro: la segunda lengua de comunicación internacional; una asignatura optativa que gana créditos en los planes de estudios; un idioma útil para la relación -fugaz, pero significativa- entre el turista agobiado por la intendencia y su interlocutor en la recepción del hotel o en el aeropuerto de destino. Hay estudios recientes muy valiosos sobre el atlas geopolítico de nuestra lengua y sobre su proyección socioeconómica en la era global. Todo va bien, con una salvedad: ciencia, tecnología, apuesta por la red... Un reto para la próxima generación. Una vez más, las anteriores han dado un paso de gigante: nacimos premodernos y vamos a morir posmodernos, cuando Dios así lo disponga. Nos favorece, supongo, la querencia contemporánea por el poder «blando». Jugamos bien, ya se nota, en deportes, en cultura, en construcción mediática de la realidad. Damos lecciones de adaptación al Espíritu de la Época. Ya era hora. Sin embargo, persisten algunos rasgos atávicos. Quizá no tienen remedio.
Nos quedan aldeanos inasequibles al desaliento en nombre de sus falsos dioses paganos. «Pagus», es decir, aldea. Nacionalismo historicista y de corte romántico, aplastado en las sociedades desarrolladas por el peso de la razón ilustrada. Aquí se creen modernos, absurda paradoja. Hablan, a veces mal, hermosas lenguas periféricas que los demás españoles sentimos también como propias. Muy a su pesar, me temo. Llaman «normalizar», horrible verbo, a buscar una revancha ridícula a estas alturas del tiempo histórico. Lo peor es la persecución del castellano. Lengua española oficial del Estado, dice el artículo 3 de la Constitución. Idioma de alcance universal que gana fuera las batallas culturales que pierde en casa. Si no fueran compatriotas, lo más fácil sería decir que es «peor para ellos». Cometen una terrible injusticia con esa entelequia que dicen amar por encima de todas las cosas. A los muchos males del sistema educativo, añaden otro todavía peor. Si tampoco hablan español, ¿qué va a ser de estos niños en la sociedad global? Llegará el día en que las subvenciones no sean suficientes y se agoten las plazas de traductores de la lengua regional. La nómina de los filólogos amenaza con la quiebra del presupuesto autonómico mejor dotado. Así perdemos todos, pero no les importa: sólo van a lo suyo.
Lengua y nación. Volvemos al túnel del tiempo. Herder fue el teórico más conocido. Por fortuna, está perdido en la letra pequeña y menos gloriosa de la historia de la teoría política. Una legión de poetas, no siempre inspirados. Estudiosos del folklore, los mitos, las tradiciones; esto es, el Espíritu del Pueblo, vieja tesis de la escuela antigua. Dicen que son modernos, pero les faltan los requisitos básicos: Ilustración, positivismo, constitución normativa. Por ahí fuera suelen ser muy de derechas, con tendencia incluso a ser «ultras». Valgan como ejemplo los nacionalistas flamencos, aunque no son los únicos. Aquí, en cambio, llevan disfraz de izquierdistas. Todos sabemos por qué, nos conocemos demasiado. Controlan su territorio autonómico y desvarían en cuanto les dejan. Tapan la ineficacia bajo el manto ficticio de la causa seudonacional. Utilizan a los oportunistas y se dejan utilizar por ellos. Casi siempre miramos para otro lado, por desidia o por hastío, a veces por conveniencia. Conducen a su comunidad hacia el desastre cultural. Nos obligan a sufrir en lugar de disfrutar por el éxito colectivo llamado Transición. Campeones de Europa, incluso... Les gustaría secuestrar nuestra alegría natural como españoles. Menos mal que no pueden. El castellano ganará con absoluta certeza esta batalla desigual. Sin embargo, personas de carne y hueso, padres abrumados, adolescentes perdidos, son víctimas de una mezcla singular entre dogmáticos y ventajistas. España, como el elefante de Kipling, no es consciente de su propia capacidad. Si empezamos por decir la verdad, habremos dado un gran paso adelante.
Defendamos, pues, la lengua de nuestros derechos. El título, como es notorio, remite en su parte sustancial a un libro espléndido del maestro García de Enterría, precisamente su discurso de ingreso en la Real Academia Española. Dicho sea de paso: sería muy positivo escuchar a la docta corporación con un parecer mesurado y razonable, como es propio. Estudia allí nuestro distinguido jurista la lengua de los derechos, esto es, la traducción en conceptos de ese milagro de la civilización que llamamos Estado constitucional. Aquí y ahora, el español es la forma más noble de la lucha por el Derecho. Que nadie haga trampas. Catalán, vascuence, gallego, cualquier otra expresión de la cultura española, nos pertenecen a todos. Son grandes lenguas en cooperación con el castellano. Dejan al descubierto sus límites cuando actúan con pretensión excluyente y discriminatoria. Da igual que el Gobierno nacional o autonómico necesite unos cuantos votos de ciertos socios radicales. La postura de unos pocos desleales que viven en un centímetro cuadrado no debe alterar el futuro de un idioma que aborda el siglo XXI en el mejor momento de su brillante historia. Cosas de la vida. El Manifiesto y sus secuelas me pillan muy lejos. Hablo en sentido literal, no metafórico. Ahora conozco un poco más de Islandia que hace unos días. Sabía lo mismo que ustedes: saga, geyser, volcanes, elfos y un poco de los vikingos. Hermoso país, desde luego. Suena muy armónica la lengua natural de los trescientos y pico mil islandeses. No le falta tradición literaria y es muy recomendable leer a su premio Nobel, Halldór Laxness. Pero todos, sin una sola excepción, hablan un inglés fluido, producto de la escuela y de la televisión. No es su lengua propia, claro está, como sucede con el castellano en toda España. La diferencia es muy significativa.
Llegamos al Manifiesto. Hacen mucho ruido y despiertan conciencias dormidas. No es nueva la denuncia que allí se formula. El PP lo ha dicho con frecuencia; antes, durante y después del congreso de Valencia, para que nadie discuta. Los medios de comunicación independientes lo tienen claro desde el primer día, como saben de sobra los lectores de ABC. Hay asociaciones valientes y entusiastas y padres luchadores que han llevado su problema hasta el ámbito jurisdiccional. Esta vez tienen más repercusión, no hace falta que les cuente por qué. Curiosa la copia, una vez más, del modelo francés. Con una variante singular: allí los intelectuales desengañados apoyan -todavía- a Nicolás Sarkozy. Aquí parece que no. En todo caso, es lo de menos. Una causa justa no necesita razones adicionales para su defensa. Escriben muy bien los autores del documento, como era fácil suponer a la vista de las firmas. Han logrado adhesiones en muchos lugares. Exigen a los partidos que tomen postura. Dicen la verdad: por tanto, sean bienvenidos al gremio. Gracias y enhorabuena, más allá de preferencias subjetivas o intereses particulares. Ojalá tengan éxito. Por si acaso sirve de algo, yo también me adhiero públicamente al Manifiesto.

Fonte: ABC.

[ABC] Antonio Mingote: «Hay que atajar ese desastre estúpido e imbécil de la barbarie nacionalista»

2008-07-02T20:03:00.001+02:00

ANTONIO ASTORGA. MADRID
El genial e inagotable talento de Antonio Mingote ilustra en la portada de ABC el «talante» nacionalista de acoso al castellano: tres tipos -agitando una ikurriña, una señera y una bandeira galega- «planean una protesta (los tres en español) por llamar los españoles al español idioma común, solo por crispar, porque los españoles crispan...».

La sensibilidad de don Antonio expresa en esos magistrales trazos lo que es imposible resumir en palabras. Hoy le damos la voz a ellos, los dibujantes, para que hablen sobre el Manifiesto por la Lengua Común: «Por supuesto que lo he firmado -principia Mingote-. Vale la pena adherirse porque es un tema gravísimo que se está tomando con mucha ligereza. Todo lo que se haga en ese sentido es poco. Hay que atajar ese desastre estúpido e imbécil de la barbarie nacionalista. La cosa es tan idiota por parte de los que atacan al castellano que, por su peso, por el natural orden de la cosas, acabará diluyéndose. Llegará un momento en el que no tendrá ningún sentido. Es un ataque feroz de unos imbéciles que trabajan en contra de sus pueblos».
José María Gallego también se une, como el maestro. ¿Su motivo?: «Copie cualquier frase de Cervantes para ser humilde...», concede.
Máximo se enteró del Manifiesto porque «venía en todos los periódicos que leo». Y lo firma: «El artículo tercero de la Constitución -explica el sabio- describe, prescribe y garantiza que el castellano es el idioma común de los españoles. Y al Constituyente no se le ocurrió que pudiera ser atacado. El artículo tercero aplica el mismo respeto y protección a las demás lenguas españolas. Así pues, no parece que sea necesario bordear la redundancia. Ahora bien, si personas sabias y principales dicen que hay que legislar sobre el asunto con más justicia y precisión, ¿quién soy yo para dar la nota? Adhiérome, pues, con la salvedad de que las lenguas suelen campar por libre y los hablantes no digamos».
Pachi & Idígoras matizan que «todavía no nos hemos adherido. En principio parece razonable. Lo estudiaremos. Leeremos las respuestas de los otros humoristas de esta encuesta, que son más sabios que nosotros». Y colorean: «Parece razonable, y evidente, que la lengua en la que todos se entienden sea utilizada por las instituciones para que todos se entiendan. Parece que el manifiesto aboga por la protección institucional de todas las lenguas del Estado, y también esto nos parece acertado. Cuantas más lenguas conozcan las personas, más rico será su pensamiento. Creemos que una de las funciones de los políticos es garantizar la libertad, entre ellas, claro, la lingüística. Algunos de los promotores del manifiesto son sabios». A Julio Cebrián le parece muy bien el manifiesto: «Soy un gallego que adora y habla gallego, idioma musical, pero me eduqué en el castellano. Todas las mañanas leo el Quijote. Mis ídolos son Velázquez y Cervantes. Adoro a Quevedo, a Calderón de la Barca, y el Barroco, que son mitos para mí. El castellano es algo extraordinario, respetando las demás lenguas. Soy un patriota constitucional, y no tengo inconveniente en adherirme».
Importunado en su merecido descanso veraniego, José Manuel Puebla es tajante: «Sí, estoy con el manifiesto. Hay que ser muy catetos para marginar en una región española al segundo idioma más hablado del mundo (sin contar con el chino, que sólo lo hablan ellos)». Y Francisco Martín Morales le secunda: «Me uno al Manifiesto. Es muy bueno que exista una opinión pública, una fuerza ciudadana que cuando los políticos no toman cartas en el asunto reivindiquen lo que es lógico: que la lengua española no se tiene que marginar. Es bueno que ese movimiento no quede subestimado por ningún caciquito autonómico».
¿Este Manifiesto puede generar algún tipo de rechazo por parte de aquéllos que defienden las lenguas autonómicas? Pachi & Idígoras son escépticos: «Seguro. Cualquier asunto encontrará a alguien que lo rechace. Nos extrañaría lo contrario. Hay profesionales en rechazar». Les solicitamos un diagnóstico del castellano, y alzan sus lápices: «Se está fortaleciendo en algunos países y en determinadas zonas de España se va debilitando. Resulta paradójico. Somos partidarios de que las personas se entiendan entre sí. Cualquier iniciativa al respecto nos parece adecuada y cualquier medida para potenciar cualquier lengua, bienvenida -o «benvingut», que es palabra bien bonita-. Si es la lengua en la que nos podemos entender todos, mejor que mejor. A nosotros, que por desgracia no entendemos el catalán, nos hicieron en una tele de Barcelona una entrevista en esa lengua y respondimos un tanto al azar, sin saber muy bien qué preguntaban. Esas situaciones son absurdas y no veo cómo se puede defender así ningún idioma». Sobre la tropelía de que en Cataluña se multe a quienes no rotulen en catalán los carteles de sus locales, Pachi & Idígoras ironizan con salero andaluz: «Aquí, en Torremolinos, Benalmádena, ha habido establecimientos con rótulos en inglés, y a nadie se le ocurrió, afortunadamente, multar a los propietarios. Seguro que los gobernantes de Cataluña pueden esgrimir un buen puñado de razones para multar a los que no rotulan en catalán, pero no se nos ocurre ninguna superior a la de tener libertad para escribir en la casa de uno como estime oportuno».
Y Puebla cree que iba siendo hora de «que reivindicáramos nuestra lengua común. A la chita y no tan callando se recortan libertades y se utiliza la lengua local como medio de exclusión. Podemos seguir impasibles ante la impotencia de unos padres que no pueden matricular a sus hijos en castellano, pero tampoco deberá de sorprendernos cuando miremos en algún mapa de España: Comuna Autónoma de... Las lenguas oficiales deben convivir con la común, los ciudadanos de a pie saben bien cómo hacerlo, pero su clase política no demuestra estar a la altura. No tardará en salir algún lumbreras nacionalista que proponga la promoción a destajo de la natalidad a ver si así se consigue seguir el modelo chino y llegan a ser el cuarto idioma».
Quienes no se adhieren al manifiesto por la lengua común son Julio Rey y Ricardo. Julio Rey explica: «Creo que sinceramente no está amenazado el castellano. No veo esa agresión, entonces ese manifiesto para mí es innecesario en estos momentos». Y Ricardo añade: «Lo he leído, y lo que más me llamó la atención es que tiene una falta de ortografía: lingüístico sin acento. No me puedo adherir a algo que tiene una falta de ortografía... si defiende la lengua. Para mí, se está utilizando políticamente, y no veo esa amenaza como para que sea algo prioritario ahora».

Fonte: ABC.

[La Región] O galego na Universidade

2008-07-02T01:54:00.003+02:00

Santiago Lago
A idea de incentivar o uso do galego na Universidade da Coruña (UDC) está a xerar polémica de magnitude crecente. Non son poucos os profesores da UDC que non consideran axeitado reducir a carga docente daqueles profesores que impartan docencia en galego ou inglés.

E esta discusión ven engadirse a moitas outras sobre dereitos e deberes lingüísticos que están a xurdir nos últimos meses. Teño para min que os galegos cecais deberamos reflexionar máis polo miúdo sobre estes asuntos, tendo en conta moitas cuestións. Referíndome á universidade, paréceme claro que galego e inglés non son o mesmo. A primeira é lingua propia, en principio ben dominada polos estudantes galegos que chegan á universidade, e que poden practicar a cotío dende que se erguen ata que se deitan. A segunda e lingua allea e, en xeral, mal dominada polos estudantes. No primeiro caso, o uso do galego ou castelán debe quedar a escolla de profesores e estudantes. Cada un que fale o que lle pete.

A dúbida neste caso é qué facemos cos estudantes de intercambio que a duras penas si entenden o castelán. E a cousa pode agravarse a medida que se aumente a mobilidade de estudantes. Probablemente si haxa que pensar nese caso en solucións que deixen contentos a todos, con asignaturas impartidas en varias linguas. Dito o anterior, é verdade que, en conxunto, somos minoría os profesores que empregamos o galego coma lingua principal na nosa actividade docente. Sen dúbida, os incentivos que propón a UDC buscan dende a boa fe un maior equilibrio entre o uso das linguas no ensino post-obrigatorio. O que non teño claro é que sexan compatibles cunha óptica liberal sobre os dereitos lingüísticos. Igual si. Gustaríame escoitar aos expertos.

Do que si non teño dúbidas é de que hai que incentivar o ensino en inglés na universidade. E aí si que debemos premiar aos profesores que ensinen nesa lingua. Sempre, claro está, que os alumnos compartan o proxecto. A última vez que preguntei a un grupo duns cincuenta alumnos sobre se preferían a docencia en galego, castelán ou inglés, más de vinte dixeron que o galego, máis de vinte o castelán. Só un o inglés.

[El Mundo] Aragonés se suma al Manifiesto: 'Hay que defender a capa y espada nuestra lengua'

2008-07-02T01:07:00.001+02:00

MADRID.- El seleccionador nacional de fútbol, Luis Aragonés, expresó a EL MUNDO su respaldo al Manifiesto por la Lengua Común, el documento en defensa del derecho al uso del castellano promovido por 18 intelectuales y que en ocho días ha conseguido ya la adhesión de más de 84.000 personas. El presidente del Comité Olímpico Español (COE), Alejandro Blanco, y el periodista José María García son otras de las figuras más destacadas del mundo del deporte que en las últimas horas se han sumado a la iniciativa.

Luis Aragonés expresó a este diario su total respaldo a la iniciativa en defensa del castellano, de la cual dijo estar al tanto pese a haber pasado fuera de España las últimas semanas. "Yo soy español y soy un defensor del español totalmente. Soy de Madrid y el madrileño chuleta me encanta, tengo una hija casi de Sevilla y me encanta el andaluz; me gusta cualquier lengua, pero creo que hay que defender a capa y espada la nuestra", afirmó el seleccionador nacional, un día después de regresar a España tras ganar la Eurocopa de fútbol y en mitad de los festejos por el triunfo [durante la jornada la Selección fue recibida por los Reyes y por el presidente del Gobierno].

También con rotundidad, Alejandro Blanco expresó a este diario su respaldo al Manifiesto por la Lengua Común. "En un mundo cada vez más globalizado, sin fronteras y con mercados abiertos es fundamental la comunicación y el entendimiento; y el español hace que millones de seres humanos en todo el planeta nos entendamos en una misma lengua, además de ser una de nuestras señas de identidad", afirmó el presidente del COE.

En la misma línea se pronunció el periodista José María García, quien aseguró sentirse "total y absolutamente identificado" con el Manifiesto por la Lengua Común. "Lejos de cualquier asunto que se ha dicho de politización, esto es algo que nos atañe a todos. Nuestra lengua es como nuestra bandera, la lengua de España y la bandera de España. Respeto todas las otras lenguas, soy asturiano y me encanta el bable, pero la prioridad absoluta es la lengua española", afirmó.

El mundo del deporte ha recibido con gran aceptación la iniciativa en defensa del castellano. Las declaraciones de apoyo al Manifiesto de Aragonés, Blanco y García se suman a las de otras destacadas figuras, entre ellas, Óscar Pereiro, Javier Imbroda, Manuel Martínez, Abel Antón, Gregorio Manzano, Enrique Cerezo o Pedro Delgado. Al margen de las figuras públicas, el Manifiesto por la Lengua Común sigue sumando adhesiones de ciudadanos particulares.

Fonte: El Mundo.

[20 minutos] ¿Hay prejuicios contra los que hablan su lengua en las comunidades bilingües?

2008-07-02T00:56:00.000+02:00

# Hay ámbitos en Cataluña donde el catalán está vetado.
# El 65% de la población gallega habla en gallego, pero la lengua decae.
# En Euskadi y Navarra, el vasco también tiene dificultades.

Una veintena de intelectuales firmaron el pasado 23 de junio "El manifiesto por una lengua común", que reivindicaba la importancia del castellano como lengua común para el "juego político" de la democracia y su posición asimétrica respecto al resto de lenguas oficiales, al ser la "universalmente oficial" de todo el Estado. Según recoge 'Público', dicho documento se firmó bajo la premisa de que los castellanohablantes "viven sojuzgados en las tres comunidades con lengua propia", aunque los datos señalan lo contrario.

Las estadísticas señalan que los hablantes de Catalunya, País Vasco y Galicia son "quienes con frecuencia se ven forzados a emprender una defensa numantina de su derecho netamente civil a expresarse en la lengua materna", siendo los más perjudicados los que usan su propia lengua en las comunidades comunes.

Bajo el titular 'La quimera de vivir plenamente el catalán', 'Público' saca a la luz ámbitos en Cataluña en los que el catalán tiene la presencia casi vetada, como en en la Justicia, etiquetajes de productos o en los prospectos de los medicamentos. Cada vez que una empresa no respeta a los catalanohablantes y es multada por ello, tienen quien la defienda porque las leyes "obligan con el castellano pero no pueden hacer lo mismo con el catalán", destaca el diario.

Galicia y País Vasco

La situación es diferente en Galicia, donde sí se conocen los problemas de los gallegohablantes, y en Euskadi.

En Galicia, casi el 65% de la población gallega habla en gallego o más en gallego que en castellano, aunque se observa un retroceso de la lengua entre los más jóvenes durante esta última década, fundamentalmente a causa de la enseñanza y los medios de comunicación, que dificultan la transmisión de la lengua.

Por su parte, los que viven en el País Vasco y Navarra saben que no tendrán problemas en la Administración si hablan en castellano, pero la vida cotidiana es mucho más complicada para los vascoparlantes donde las instituciones públicas no les garantizan "siempre el derecho a poder expresarse en euskera".

Fonte: 20 minutos.

El Manifiesto por la Lengua Común

2008-07-02T00:52:00.002+02:00

José Luis Manzanares
El castellano es la lengua española oficial del Estado. Todos los españoles tienen el deber de conocerla y el derecho a usarla. Y las demás lenguas españolas serán también oficiales en las respectivas comunidades autónomas de acuerdo con sus Estatutos.

Hasta ahí, literalmente, el texto de la Constitución española. Cualquier destinatario de nuestra Carta Magna lo entiende. Primero, porque está redactada en castellano, o sea, en esa lengua oficial que compartimos también, de hecho, todos los españoles. Y segundo, porque el texto es de una claridad meridiana. No necesitamos intérpretes que retuerzan su significado según convenga a sus intereses políticos.

Podríamos discutir si el uso oficial de esas otras lenguas en sus respectivas Comunidades ha de extenderse a la Administración del Estado, en particular cuando las últimas decisiones se toman fuera del espacio bilingüe. Lo que nadie podía imaginarse era que unos años después, mediante la pretendida normalización de la llamada lengua propia —como si el castellano no lo fuera asimismo en la mayoría de los casos— y de su monopolio como habla vehicular (camelística expresión de nuevo cuño), estaríamos preocupados por la progresiva marginación de la lengua común.

Pasito a pasito, por vía de concesiones en el tablero partidista, cerrando los ojos ante la evidencia o atendiendo como coartada a lo políticamente correcto, hemos llegado a la triste situación actual. Hoy, un español lo tiene muy difícil en determinadas comunidades autónomas para que sus hijos estudien en castellano, aunque ésa sea su lengua materna o se trate de un funcionario del Estado que regresará a su tierra tan pronto como el escalafón se lo permita.

Se puede defender el patrimonio cultural de las diversas modalidades lingüísticas de España sin caer en un revanchismo que pone el discutido y discutible concepto de nación (Zapatero dixit) por encima de los derechos fundamentales de la persona. Como algunos nacionalistas periféricos proclaman sin el menor tapujo (con una sinceridad que les honra a ellos, pero no a los que vuelven la cabeza para no enterarse), hay quienes tratan de imponer el monolingüismo al servicio del proyecto separatista.

La interesada confusión entre la lengua autonómica y la nación como entidad política con vocación de reconocimiento internacional ha ido ganando terreno con la tolerancia, cuando no la bendición, de quienes ahora se sorprenden por este nuevo “basta ya” de la ciudadanía frente a una política lingüística que no pretende tanto la defensa del catalán o el vascuence o el gallego —a los que nadie ataca— como la desaparición de una seña de identidad española.

Fonte: Estrella Digital.

[ABC] «Los países que, como Bélgica, carecen de una lengua común, la añoran»

2008-07-02T00:49:00.002+02:00

MADRID. Fue uno de los fundadores de Basta Ya, luego uno de los creadores de UPyD y ahora uno de los impulsores del Manifiesto por la Lengua Común.

-¿Qué le empujó a apoyarlo?
-La iniciativa fue de Fernando Savater. Me pareció sensacional y pensé que reflejaba un estado de opinión muy generalizado en la sociedad, pero muy poco expresado. Ahí ha residido su éxito. Hemos dado forma a algo que ningún partido político, ni siquiera el PP, había defendido con claridad.

-¿Esperaba tanto apoyo?
-El Manifiesto da voz a mucha gente que no la tiene. Sabíamos que iba a tener una gran repercusión. No exponemos nada que no hayan dicho ya y desde hace mucho numerosos grupos cívicos de Cataluña, País Vasco, Galicia o Baleares. Miles de padres que no pueden elegir la lengua común para la educación de sus hijos. Lo que ocurre en España es de manicomio. Nadie lo entiende.

-¿Y tanta polémica?
-Por parte de los nacionalistas, sí. Es su costumbre ir de víctimas. Aunque su mensaje no deja de sorprender porque se quejan de discriminación pero aseguran que mantendrán sus políticas tendentes a erradicar el castellano de la educación. Lo que no esperábamos era la reacción adversa de los no nacionalistas, de una pseudoizquierda alineada a ciertos medios de comunicación, que no han atacado al manifiesto con argumentos, sino porque lo apoya tal o cual periódico. Se limitan a hablar del derecho a ser educados en euskera, catalán o gallego, pero no dicen nada de los que no pueden ser educados en la lengua común.

-¿Manifiesto politizado?
-Y qué. Es que es una defensa política. No hay que confundir política con partidismo. Defender la lengua común es defender la democracia. Los países como Bélgica, que carecen de una lengua común, la añoran porque todos sus problemas derivan de esa falta. Los ataques contra la lengua común son ataques contra la democracia.

-¿El español está en peligro en España cuando de mejor salud goza en el mundo?
-Es una paradoja que se explica desde los nacionalismos secesionistas. Ellos consideran que si rompen la lengua común, rompen España. Piensan que si consiguen que en sus territorios la gente vea el español como una lengua extraña, les será más fácil que identifiquen a España como un país extranjero. Es lógico que planteen la cuestión en esos términos. Lo que nadie puede comprender es que ataquen el Manifiesto gentes como Zapatero, sus ministros y multitud de autores paniaguados.

-¿Después del Manifiesto qué?
-El siguiente paso es labor de los parlamentarios. UPyD acaba de presentar un proyecto de ley orgánica. Exactamente igual que hicieron los socialistas con la de la igualdad entre hombre y mujer de la que se sienten tan orgullosos. De igual forma nosotros creemos que la cuestión de la lengua discrimina a cientos de miles de personas y no se hace nada.

Fonte: ABC.

[Público] Castigados por hablar su idioma

2008-07-01T20:41:00.001+02:00

Los prejuicios aún lastran a quienes usan su idioma propio en las comunidades bilingües

La difusión del Manifiesto por una lengua común, cuyos promotores vienen a sostener que los castellanohablantes viven sojuzgados en las tres comunidades con lengua propia Catalunya, País Vasco y Galicia empieza a tener un efecto bumerán.

Un rosario de estadísticas y de casos concretos apunta en la dirección contraria a la señalada por el Manifiesto, de cuyo contenido ya se ha descolgado el poeta Antonio Gamoneda, Premio Cervantes 2006: son los hablantes de los otros idiomas cooficiales quienes con frecuencia se ven forzados a emprender una defensa numantina de su derecho netamente civila expresarse en la lengua materna.

A punto de cumplirse 30 años del nacimiento de la Constitución que consagra tal cooficialidad, la inercia centralista anclada en el franquismo aún perdura. El prejuicio o elcastigo a lo que no sea la norma castellana sigue vivo.

Las mil y una desventuras de un gallego en Galicia

Carlos Outeiro necesitó una intérprete para poder casarse en un juzgado. En Ferrol, Galicia, España, en el año 2005, cuando la Constitución que declaró el carácter cooficial de la lengua gallega tenía ya edad de mileurista: 27 años. Otro Carlos, Carlos Callón, dice desde el otro lado del teléfono: Todavía suceden las mismas cosas que hace más de 20 años.

Callón es el líder de la Mesa por la Normalización Lingüística, una ONG gallega con más de 3.200 socios que desde hace más de dos décadas defiende los derechos de los gallegohablantes, que vienen siendo la mayoría de los gallegos, según el CIS. Y el escritor Suso de Toro dice: La cultura española no se ha adecuado a los valores de la Constitución, al carácter co-oficial de las lenguas.

Los hechos dan la razón a Suso de Toro. No hay noticia, en Galicia, de ejemplos de vulneración de derechos de quienes se expresan en castellano. Sí que se conocen los problemas de los gallegohablantes. Como necesitar un intérprete para casarse. O como el caso de Xesús da Torre Martín, políglota hasta la médula: domina siete idiomas.

A principios de 2008, Xesús fue a una entrevista de trabajo en el Hotel Ciudad de Vigo. Desde el comienzo de la entrevista, el director del hotel se fue a la cuestión lingüística. Prohibido hablar en gallego, con clientes y con compañeros. La presión fue tal que Xesús decidió buscar trabajo en otro sitio.

Al fin y al cabo, si hubiese aceptado podría haberle pasado lo mismo que a Montse Irago, que perdió su empleo en una asesoría de Pontevedra por hablar en su idioma. O de otra trabajadora de una pizzería a la que le pasó tres cuartos de lo mismo. Sin empleo por hablar en gallego. 30 años después de la proclamación de la Constitución.

LAS CIFRAS

65%
> PORCENTAJE DE HABLANTES
Cerca del 65% de la población gallega habla siempre en gallego o más en gallego que en castellano. Sólo el 18% de la población censada es monolingüe en castellano, según los datos oficiales.

20%
> BAJÓN ENTRE LOS JÓVENES
Ese porcentaje, 20%, es lo que ha retrocedido el gallego entre la juventud en las últimas décadas. La enseñanza -principalmente en castellano- y los medios de comunicación dificultan la transmisión oral de la lengua.

8%
> SENTENCIAS EN GALLEGO
Sólo el 8% de las sentencias que se dictan en Galicia están redactadas en gallego. Un grupo de magistrados creó hace pocos días una asociación para la promoción del gallego en la Administración de Justicia.

Fonte: Público.

[Publico] El Constitucional ya falló a favor de fomentar las lenguas oficiales

2008-06-30T00:28:00.000+02:00

Las altas instancias judiciales siempre tiraron abajo los argumentos que apoyaban un cambio en la Constitución para que prevaleciera el acstellano sobre las otras lenguas del Estado

Los firmantes del manifiesto que reivindica la supremacía del castellano sobre el resto de lenguas del Estado proponen que, si es necesario, se modifiquen la Constitución y los Estatutos para dar cabida a sus demandas. De prosperar sus tesis, con toda seguridad debería darse la marcha atrás en el marco legal porque, una y otra vez, las altas instancias judiciales han negado, con la ley en la mano, la razón a colectivos españolistas que han puesto en cuestión los modelos lingüísticos catalán, vasco o gallego como ahora hace el grupo auspiciado por Fernando Savater con apoyo fervoroso de PP y UPyD.

Seguramente, la sentencia más relevante en este ámbito es la que, en 1994, emitió el Tribunal Constitucional. El pleno del TC, entonces presidido por Luis López Guerra, estudió un recurso contra la ley catalana de política lingüística de 1983 del abogado Esteban Gómez Rovira, que en 2006 encabezó en las autonómicas la candidatura de extrema derecha Adelante Cataluña.

El tribunal evaluó el impacto que la ley tenía en el modelo educativo de “inmersión” en catalán y justificó la especial y celosa promoción de idiomas diferentes al castellano.
Siglos de persecución

Además de basarse en el artículo 3 de la Constitución, que consagra el “especial respeto y protección” de esas lenguas, el TC usó el argumento de la discriminación histórica que, con el objetivo de convertir en único y hegemónico el castellano en todo el Estado español, han sufrido el catalán, el euskara o el gallego durante siglos.

Si bien el fallo 710/1994 admitió también que debe garantizarse apoyo a los alumnos que lleguen a territorios bilingües sin dominar la lengua propia, la sentencia fijó que el hecho que el catalán sea “materia curricular y lengua de comunicación en la enseñanza” garantiza que su cooficialidad se convierta en “una realidad social efectiva”.

En esta línea asegura que la inmersión permite “corregir situaciones de desequilibrio heredadas históricamente y excluir que dicha lengua ocupe una posición marginal o secundaria”.

No se trata de un argumento aislado. Otra sentencia del TC, en este caso la 87/1983, afirma que el euskara, como el castellano, debe enseñarse con “intensidad” y apela a la protección de las lenguas que consagra la Constitución. Poco que ver con la pretensión del manifiesto de situar al castellano por encima del resto.

En la misma línea se expresa otra sentencia de 1993. En este caso es de la sala de lo Contencioso del Tribunal Superior de Justicia de Catalunya y responde a la demanda de unos padres de educar sólo en castellano a sus hijos. Se falló que la Generalitat podía, en ejercicio de sus competencias, ordenar el sistema educativo y su régimen lingüístico para garantizar la competencia de los alumnos tanto en catalán y en castellano.

La sentencia evoca, además, el estado “de precariedad” en que se encontraba la lengua catalana. Un estado que, a tenor de los últimos estudios y encuestas en el ámbito educativo, no ha variado mucho desde entonces.

Este lunes la polémica seguía en Catalunya a costa del manifiesto de los intelectuales españolistas, que promueven medios como El Mundo o Abc y al que se han adherido otros como Telemadrid o Tele 5.

Mesetario y excluyente

Tanto el PSC como Esquerra salieron en defensa del “constitucional” modelo catalán. El portavoz socialista Miquel Iceta recordó que el castellano no está en riesgo en ninguna comunidad y por ello lo tildó de “parcial”. Apuntó, además, que se empeña en algo que ya está garantizado, la protección institucional del castellano. Desde ERC su secretario general, Joan Ridao, afirmó que el texto parte de una lectura “mesetaria” y “excluyente”.

Les secundó el líder de IU, Gaspar Llamazares, que considero que el castellano “goza de buena salud” y que está siendo utilizado políticamente.
En el otro extremo se situó la coordinadora catalana de UPyD, que encontró “tintes nazis” en las políticas de la Generalitat. El partido de Rosa Díez recogerá firmas en las calles de Barcelona en favor del manifiesto.

los tres modelos

Legislar con consenso: Catalunya siempre ha basado su política lingüística en un consenso mayoritario. Con el aval de las principales fuerzas políticas se aprobó la ley de normalización de 1983.

Y con apoyo de todos los grupos excepto el PP la revisó el Govern de Jordi Pujol en 1998. La ley vigente prevé, entre otras medidas con un complimiento desigual, las polémicas sanciones para los comercios que no respeten los derechos de los catalanohablantes. Se aplican en contadas ocasiones.

El euskara, necesitado

El Gobierno vasco prepara un cambio de los modelos lingüísticos: A (en castellano con el euskara como asignatura), B (bilingüe) y D (en euskara con el castellano como asignatura).

Tras constatar los últimos 15 años que más de la mitad de los alumnos no dominan el euskara (el castellano sí) al acabar la ESO, apuesta por eliminar los tres modelos y crear uno solo, con el euskara como lengua vehicular. El Ejecutivo vasco espera llegar a un pacto con el PSE. El rechazo del PP es total.

Fraga defendió el gallego

Un año antes de abandonar el poder en Galicia, en mayo de 1994, Manuel Fraga firmaba el decreto por el que se fijaban los estatutos de la Universidad de A Coruña. En su artículo 5, el decreto establecía que “la lengua propia de la Universidad de A Coruña será el gallego” y que la institución debería fomentar “el uso” del gallego en todas sus actividades. El decreto no generó reacción alguna, y se unió a la Lei de Normalización Lingüística, impulsada en 1983 por AP.

Fonte: Público.

[PGL] Activistas pró-galego a julgamento

2008-06-25T09:41:00.000+02:00

Acusados de danos ao autocarro de Galicia Bilingue

A contestaçom provocada em seu dia pola campanha lançada pola associaçom Galicia Bilingue continua a dar que falar, agora do ponto de vista judicial, pois até onze vizinhos e vizinhas de Trasancos enfrentam acusaçom de danos ao autocarro dessa associaçom pró-castelhano, alegadamente provocados quando a estadia do mesmo na vila de Narom. Um outro jovem já foi submetido a julgamento no passado dia 24 de Abril por esses mesmos feitos
[+...]

Conforme informam do organismo popular anti-repressivo, Ceivar, «@s imputad@s declararám ao longo do mês de Julho por realizarem, supostamente, pintadas em favor da língua galega na viatura de Galicia Bilingue».

No web de Primeira Linha acrescentam ainda que «a denúncia parte da iniciativa directa da polícia espanhola [...] a polícia declara que as pessoas concentradas proclamárom palavras de ordem tam 'delictivas' como "Gostedes ou nom, Galiza é umha naçom", ou "Na Galiza, em galego", durante todo o tempo que durou o acto propagandístico dos ultras».

As acusaçons a activistas pró-galego nom ficam por aqui. Na semana passada conhecia-se que quatro pessoas que tinham participado na Corunha numha concentraçom no dia 8 de Fevereiro eram acusadas de coacçons e lesons contra membros da autodenominada Mesa por la Libertad Lingüística, enquanto as denuncias apresentadas contra a a actuaçom da polícia espanhola eram desestimadas apesar das evidência fotográficas contrárias.

Durante os últimos meses a emergência no panorama linguístico galego de associaçons pró-castelhano e contra a suposta "imposiçom do galego" tem servido de estímulo para a reactivaçom de diversos sectores pró-galego que tenhem recuperando visibilidade na rua contestado aquilo que consideram ataques à língua galega.

Fonte: Portal Galego da Língua.

[PGL] Intelectuais pró-espanholistas assinam manifesto em favor da primazia do castelhano

2008-06-24T09:33:00.001+02:00

Pedem mesmo a reforma constitucional e a reforma de determinados estatutos de autonomia

Dezassete pessoas autodenominadas "intelectuais" lançárom ontem em Madrid o "Manifesto pola língua comum", um texto reivindicativo através do qual defendem que o castelhano é a única língua que deve "ser conhecida" e, portanto, tem de existir umha necessária e democrática "assimetria" entre as "língua espanholas oficiais". Entretanto a língua castelhana pode ser imposta basando-se em que é a "língua política comum", o resto das línguas "cooficiais" nunca poderám ser prioritárias em detrimento do castelhano.
[+...]

O manifesto reconhece o direito à "estimulaçom" das línguas cooficiais mas argumenta motivos "trabalhistas ou sociais dos mais desfavorecidos" para garantir a primazia do castelhano e explicita que o objectivo de garantir o respeito e protecçom das diferentes modalidades linguísticas do Estado espanhol já está mais do que cumprido.

Os assinantes pedem mesmo um regulamento legal que garanta a universalidade do espanhol face às outras línguas, mesmo no âmbito toponímico, polo qual exigem, se for o caso, umha modificaçom constitucional bem como de alguns estatutos de autonomia.

No PGL achamos de interesse dar a conhecer na íntegra o "Manifesto pola língua comum", traduzido para galego, deixando que as e os nossos visitantes tirem as suas próprias conclusons. (*)

Manifesto pola língua comum

Desde fai alguns anos há crescentes razons para se preocupar no nosso país pola situaçom institucional da língua castelhana, a única língua juntamente oficial e comum de todos os cidadaos espanhóis. É claro, nom se trata de um mal-estar meramente cultural -o nosso idioma goza de umha pujança invejável e crescente no mundo inteiro, só superada polo chinês e o inglês- senom de umha inquietude estritamente política: refere-se ao seu papel como língua principal de comunicaçom democrática neste país [Reino de Espanha], bem como dos direitos educativos e cívicos de quem a tem como língua materna ou a escolhe com todo direito como veículo preferente de expressom, entendimento e comunicaçom.

Como ponto de partida, estabeleçamos umha série de premissas:

1) Todas as línguas oficiais no Estado som igualmente espanholas e merecedoras de protecçom institucional como património compartilhado, mas só umha delas é comum a todos, oficial em todo o território nacional e portanto só umha delas -o castelhano- goza do dever constitucional de ser conhecida e da presunçom consequente de que todos a conheçam. Isto é, há umha assimetria entre as línguas espanholas oficiais, o qual nom implica injustiça (?) de nenhum tipo porque em Espanha há diversas realidades culturais mas só umha delas é universalmente oficial no nosso Estado democrático. E contar com umha língua política comum é umha enorme riqueza para a democracia, ainda mais se se trata de umha língua de tanta afinco histórico em todo o país e de tanta vigência no mundo inteiro como o castelhano.

2) Som os cidadaos quem tenhem direitos lingüisticos, nom os territórios nem muito menos as línguas mesmas. Ou seja: os cidadaos que falam qualquer das línguas cooficiais tenhem direito a receber educaçom e ser atendidos pela administraçom nela, mas as línguas nom tenhem o direito de conseguir coactivamente falantes nem a se impor como prioritárias em educaçom, informaçom, rotulaçom, instituiçons, etc... em detrimento do castelhano (e muito menos se pode chamar semelhante atropelo de "normalizaçom linguística").

3) Nas comunidades bilingües é um desejo encomiável aspirar a que todos os cidadaos cheguem a conhecer bem a língua cooficial, junto à obrigaçom de conhecer a comum do país (que também é a comum dentro dessa comunidade, nom o esqueçamos). Mas tal aspiraçom pode ser somente estimulada, nom imposta. É lógico supor que sempre terá muitos cidadaos que prefiram desenvolver a sua vida quotidiana e profissional em castelhano, conhecendo só da língua autonómica o suficiente para conviver cortesmente com os demais e desfrutar no possível das manifestaçons culturais nela. Que certas autoridades autonómicas almejem como ideal conseguir um máximo teito competencial bilingüe nom justifica decretar a língua autonómica como veículo exclusivo nem primordial de educaçom ou de relaçons com a administraçom pública.

Convém recordar que este tipo de imposiçons abusivas dana especialmente as possibilidades trabalhistas ou sociais dos mais desfavorecidos, recortando as suas alternativas e a sua mobilidade.

4) Certamente, o artigo terceiro, alinha 3, da Constituiçom estabelece que "as diferentes modalidades linguísticas de Espanha som um património cultural que será objecto de especial respeito e protecçom". Nada cabe objectar a esta disposiçom tam generosa como justa, proclamada para acabar com as proibiçons e restriçons que padeciam essas línguas. Cumprido sobradamente hoje tal objectivo, seria umha fraude constitucional e umha autêntica felonia utilizar tal artigo para justificar a discriminaçom, marginaçom ou minusvaloraçom dos cidadaos monolingües em castelhano em algumha das formas dantes indicadas.

Portanto os abaixo assinantes solicitamos do Parlamento espanhol um regulamento legal do rango adequado (que se for o caso pode exigir umha modificaçom constitucional e de alguns estatutos autonómicos) para fixar inequivocamente os seguintes pontos:

1) A língua castelhana é comum e oficial a todo o território nacional, sendo a única cujo entendimento pode ser suposta a qualquer efeito a todos os cidadaos espanhóis.

2) Todos os cidadaos que o desejarem tenhem direito a ser educados em língua castelhana, seja qual for sua língua materna. As línguas cooficiais autonómicas devem figurar nos planos de estudo de suas respectivas comunidades em diversos graus de oferta, mas nunca como língua veicular exclusiva. Em qualquer caso, sempre deve ficar garantido a todos os alunos o conhecimento final da língua comum.

3) Nas autonomias bilingües, qualquer cidadao espanhol tem direito a ser atendido institucionalmente nas duas línguas oficiais. O qual implica que nos centros oficiais terá sempre pessoal capacitado para isso, nom que todo servidor público deva ter tal capacitaçom. Em locais e negócios públicos nom oficiais, a relaçom com a freguesia numha ou ambas línguas será discrecional.

4) A rotulaçom dos edifícios oficiais e das vias públicas, as comunicaçons administrativas, a informaçom à cidadania, etc... em ditas comunidades (ou nas suas zonas qualificadas de bilingües) é recomendável que sejam bilingües mas em todo caso nunca se poderám expressar unicamente na língua autonómica.

5) Os representantes políticos, tanto da administraçom central como das autonómicas, utilizarám habitualmente nas suas funçons institucionais de alcanço estatal a língua castelhana o mesmo dentro de Espanha que no estrangeiro, salvo em determinadas ocasions características. Nos parlamentos autonómicos bilingües poderám empregar indistintamente, como é natural, qualquer das duas línguas oficiais.

Assinaturas (ordem alfabética): Mario Vargas Llosa, José Antonio de la Marina, Aurelio Arteta, Félix de Azúa, Albert Boadella, Carlos Castilla del Pino, Luis Alberto de Cuenca, Arcadi Espada, Alberto González Troyano, Antonio Lastra, Carmen Iglesias, Carlos Martínez Gorriarán, Jose Luis Pardo, Alvaro Pombo, Ramón Rodríguez, Jose Mª Ruiz Soroa, Fernando Savater.

Fonte: Portal Galego da Língua.

[Vieiros] “Unha iniciativa fundamental”

2008-06-23T02:10:00.001+02:00

Carlos Calhom
Esta sexta feira pasada lembrarase nos anais da historia da nosa cultura. Tras ano e medio de arduo traballo e xenerosas dotacións orzamentarias, a Secretaría Xeral de Política Lingüística (SXPL) presentou as primeiras conclusións do seu Observatorio da Situación da Lingua Galega, encargado de realizar inquéritos e grupos de discusión para analizar o que o seu propio nome indica.

O estudo achega novidades de grandísimo relevo, nas que nunca ninguén reparara anteriormente, como a presenza marxinal da lingua do país nos medios de comunicación, na Axencia Tributaria, nas forzas de seguranza do Estado, na administración de xustiza… É comprensíbel que a SXPL non puidese actuar até o de agora en ningún destes campos, porque esta información era fatalmente ignorada. Por fortuna, xa se anunciou que este proxecto permanecerá no tempo e axiña teremos máis estatísticas fresquiñas. Os sociolingüistas do futuro agradecerán estes valiosos detalles sobre como se van apagando as constantes vitais dun idioma. Unha “radiografía sistemática”, como dixo a titular da SXPL, que financia a observación e, cautelosa, segue as indicacións do presidente da Xunta para que non se lle leven menciñas ao doente.

O estudo é totalmente rigoroso e imparcial, como o demostra que a empresa a quen llo encargou a SXPL nin tan sequera ten opción de galego no seu web, no cal por certo está pendurada a páxina deste agardado Observatorio. Non caiamos, porén, na crítica fácil: xa no propio estudo indican que o uso deste idioma nos webs empresariais é máis ben tirando a anecdótico.

Mais non todo é ver o vaso medio baleiro. Nesta investigación conclúese tamén que o ensino non universitario ten un “índice de normalización lingüística” do 88% e o universitario do 72%. Mágoa que esas cifras non coincidan cos datos dos propios centros, que se non a festa sería rachada. A Universidade da Coruña, por exemplo, expuxo este curso que só o 8,9% do seu profesorado ministra as aulas en galego. Xa sei que 63 puntos porcentuais arriba ou abaixo tampouco mudan moito a cousa, mais chamo a atención sobre o tema porque todo ten unha explicación metodolóxica fascinante. Resulta que o estudo da SXPL sobre a situación do galego no ensino pasa por alto unha variábel: a lingua en que se dan as clases. Mais non quero con isto facer unha crítica destrutiva, pois como é sabido non é esa a principal actividade nin función de escolas, institutos e facultades, que ocupan o seu horario noutros asuntos.

O estudo segue co alento optimista en moitos outros ámbitos, como a avaliación da propia Xunta e da administración local, que conseguen un 78% neste “índice de normalización lingüística”. Seguro que en ambos os casos é froito do incansábel e sempre pouco recoñecido labor da SXPL. Sinalan tamén que a atención oral do funcionariado nestas dúas administracións é case sempre en galego, un dato a verdade bastante superfluo, pois xa é algo que todo o mundo sabe e pode observar cando ten que facer calquera xestión.

Perante tan magnífico traballo e plausíbel acción política para a extensión social do galego, eu só quero pedirvos dúas cousas. A primeira, que non confundades o Observatorio da Situación da Lingua Galega co Observatorio de Dereitos Lingüísticos; a segunda, que non vos riades, porque o conto é triste.

Fonte: Vieiros.

[Vieiros] A Policía fala pouco galego; os medios de comunicación, máis ben nada

2008-06-20T20:10:00.000+02:00

As Forzas de Seguridade, a Axencia Tributaria e mais a Xustiza son os eidos públicos onde menos se emprega. Na prensa, as cifras son mesmo peores.

Os sectores públicos que utilizan en menor medida o galego son a Policía Nacional, con 25,93 puntos sobre 100, seguida da Axencia Tributaria, con 27,9, e a Administración de Xustiza e mais a Garda Civil, con 9,6 puntos ámbalas dúas. Estes son algúns dos datos que se desprenden do último estudo realizado polo Observatorio da Lingua Galega, pertencente á Secretaría Xeral de Política Lingüística.

O informe tamén subliña o baixo índice do uso do galego no mundo das finanzas, o comercio e maila empresa privada, onde os datos non chegan aos 34 puntos. Pola contra, os sectores que rexistran un emprego da nosa lingua maior son a Educación e mais a Administración. O maior índice acádao o ensino non universitario (con 88 puntos sobre 100), seguido do universitario (71,98 puntos), a Xunta (78, 16), a Administración Local (72,28) e as entidades estatutarias galegas (85,91).

O informe baséase no estudo de 7.500 enquisas e 22 paneis de escoita, ademais da análise da rotulación e das comunicacións ao exterior, a utilización do idioma polo persoal, os criterios lingüísticos, o uso interno e a documentación.

Medios de comunicación
Outro dato negativo refírese á utilización do galego nos medios de comunicación. Malia as subvencións para fomentalo, o estudo revela unha escasa presenza da lingua do país tanto en medios escritos, como na radio ou na televisión.

Se falamos de xornais, os seis de máxima difusión en Galiza só empregaron o galego para o 6,5% dos seus textos, correspondendo á publicidade un 14,7%, e ás noticias só un 4,6%. A radio só adica ao galego un 20% do seu tempo semanal, e a televisión non destina máis dun 65% do seu espazo publicitario das desconexións para Galiza.

Fonte: Vieiros.

[Vieiros] Lingua de estado fronte a lingua de orixe

2008-06-19T20:21:00.000+02:00

O Comité de Rexións da Unión Europea aproba un dictame de fomento do multilingüismo.

A Unión Europea pretende que non se equipare o concepto de lingua de orixe ao de lingua oficial do Estado. Esta é unha das liñas que contén o dictame de fomento do multilingüismo, emitido polo Comité das Rexións, e que finalmente recolleu as enmendas presentadas pola Xunta, entre outras institucións. Entende que é preciso recoñecer a realidade de estados nos que conviven varias linguas oficiais, como ocorre co español.

Ademais, o dictame inclúe a oportunidade de que sexan as administracións locais e autonómicas as que desenvolvan as políticas precisas para fomentar o multilingüismo entre os cidadáns. Ademais do propósito que xa recollía o documento antes de introducir as enmendas, ao obxectivo 1+2, é dicir, aprender dúas linguas ademais da oficial, inclúese agora a posiblidade 2+2 para aqueles territorios que conten con dúas linguas oficiais.

Doutra banda, o documento tamén lles recomenda a estes territorios que creen un foro local propoio sobre multilingüismo e proponlles que se tomen as iniciativas necesarias para a sensibilización e motivación da poboación neste eido.

Fonte: Vieiros.

[Vieiros] Galicia versus Galiza

2008-06-16T02:07:00.002+02:00

Num artigo anterior a este falava eu de como tudo que é galego tem necessariamente que ser espanhol; agora venho de dar um passo mais à frente na minha hipótese, e logo de ter feito umas observações que vou partilhar aqui, afirmo que a relação espanhol-galego é muito mais complexa do que eu tinha antecipado e que hoje posso afirmar que... “tudo o que é espanhol é, ou é susceptível de ser, galego”.

Já o afirmava a famosa frase da Galicia Vil “el castellano es tan gallego como el gallego”

Bom, as minhas observações começaram um dia que eu passava por diante duma televisão na que se estava a ver uma série chamada “Padre Casares”. Logo de observar que nem os padres nem os que faziam de gente na série tinham nenhum feitio que eu pudesse identificar como da nossa cultura... mais bem tudo me parecia uma cópia de qualquer outra cousa... fui informada pola minha filha de que a tal série tinha arrancado com os moços do lugar a querer botar um porco (referindo-se a um dos do cortelho, e não a um de duas pernas, como muitos puderam estar a pensar) do campanário em baixo, e com o cura a o evitar...

A mim lembrou-me o porquinho de São António, que ia de porta em porta com um chocalho e cada dia seu vizinho lhe botava de comer... até que estava cevado e então o senhor cura chapava-o... Bom, pois até esse dia, o dia da tal série da TVG, esse de São António era o único porco, dos do cortelho vá, que eu tinha relacionado com a Igreja...

O assunto do campanário também me lembrou ter ouvido que lá na profunda Espanha castelhana há um lugar onde diz que tiram uma cabrita dum campanário em baixo, não sei bem para celebrar que cousa. Eu então compreendi que a tal série da TVG estava a trabalhar no projecto que eu chamo “cultural global” que consiste em conseguir que tudo aquilo que é espanhol seja também galego; e nessa série se demostra que o trabalho se pode fazer não só para o futuro, que parece bem mais fácil, senão que também para o próprio passado... se algo foi espanhol, tem necessariamente que poder ter sido galego...

Se, passados os primeiros escrúpulos, somos capazes de aceitar que nalguma aldeia das nossas alguma vez se pôde ter botado a um bichinho de um campanário em baixo, estaremos mais cerca dessa transformação total... alguns passos já se levam dado nesta direcção... e eu não vou mencionar aqui o que todos bem sabemos e nos está a bater nas ventas mesmo.

E já agora tenho que falar de Pol Pot, que surpreendentemente também aparece numa série da tal TVG, e esse sim que também não é porco nosso, nem mesmo é de muita conhecia. O porco de aqui, o único porco, que até teria pontuado bem alto no “galegómetro” é um que nascera em Ferrol de Si Mesmo, e que por acaso, por ser galego demais, ou tirano demais, não é incluído na série essa das quintas-feiras onde botam o clube dos ditadores infames.

Pois sim, assim é como está tendo lugar a transformação de tudo... e quando algo é galego demais e por tanto com dificuldades para caber dentro da Espanha, pois se elimina e prontos. Por exemplo, os actores que façam de galegos não devem ser (de poder-se evitar) galego-falantes, porque têm demasiado sotaque (apague-me aí ese seseo, hombre de dios, que se le nota a las leguas que es usted de la Cuesta de la Muerte)... Ou como um amigo meu de Lugo que também tem sido mal mirado às vezes na TVG por ter um jeito de falar que parece mais galego do necessário...

Mas tudo isto não foi inventado pola TVG, eles adoptaram esse estilo mas eles não o inventaram; não, isto já vem dos anos dourados de Hollywood, daqueles clássicos onde os índios também não serviam para fazer de índios, e usavam actores brancos tingidos, ou por vezes botavam mão dos mexicanos que dissimulavam algo melhor a cor.

E isto que eu vinha observando desde há algum tempo foi-me confirmado definitivamente polos últimos acontecidos que envolvem a Real Academia Galega e o nome do nosso país; que por ser Galiza um chisco galego demais, e portanto ter dificuldades para poder ser visto como espanhol, pois se reverte o processo e já está; se faz o espanhol ser galego e assunto ressolto... isto é como o conto de Mahoma e montanha.

Depois de assumido isto “Galicia” é tão galega (até haveria que dizer “gallega” para manter a coerência, não é?) como “Galiza”, que diria o outro; e com isso a RAG põe a “puntilla”, que já agora devo dizer que aqui não vai em referência àquelas pontilhas de encaixe com as que nossas mães nos tapavam a cara quando crianças para correr o entroido o dia da mascarada... não, não é isso, isso era antes, foram tempos... aqui “puntilla” refere-se a uma cousa afiada tipo faca pequeneira com a que nesses lugares da Espanha profunda, por ai por onde atiram animais dos campanários em baixo, espetam na cabeça a algum animal nalgum de seus rituais, e é bom nós irmos-nos acostumando a esse instrumentinho, pois algum dia, como tudo, por força, terá de ser galego.

Fonte: Vieiros.

[Vieiros] O Consello da Cultura e a Mesa defenden o uso de "Galiza"

2008-06-11T20:25:00.000+02:00

O PPdeG presentará unha iniciativa parlamentaria solicitando que só se utilice o término "Galicia".

Logo de facerse público o comunicado da Real Academia Galega, onde a institución recupera a reflexión xa realizada anteriormente ao respecto da denominación "oficial" do país, representantes do Consello da Cultura pronunciáronse este martes ao respecto. Así, Ramón Villares, presidente do Consello, e Henrique Monteagudo, coordinador da sección de Lingua, coincidiron en defender a utilización da forma "Galiza" como palabra "lexitimamente galega" e "recuperada no galego contemporáneo". Na opinión dos dous expertos, deberan poder usarse indistintamente.

Tamén desde a Mesa pola Normalización Lingüística defendía este martes o topónimo "Galiza" como forma "lexítima" e "válida" o voceiro do colectivo na área da Coruña e presidente da Mocidade pola Normalización Lingüística, Fran Rei, quen recordaba que a "normativa oficial da lingua" que está vixente estabelece que os dous topónimos "son válidos" e entende que "Galicia" como "denominación oficial do país" é máis dende un punto de vista "político" que "lingüístico".

"Galiza é unha denominación histórica do país" cun uso literario suficientemente documentado xa "en textos medievais" e empregada na época na que o galego "era lingua de uso normal" en todos os ámbitos da sociedade". O representante da Mesa lembrou que, "do mesmo xeito que durante moitos anos o estivo a palabra "gallego" en vez de "galego", segue sendo preciso recuperar voces que foron castelanizadas co paso do tempo".
Por outra parte, o PP cualificou o uso indistinto no Goberno dun outro término de exemplo da "descoordinación do bipartito". O deputado Ignacio López Chaves interpretou que a aposta das consellarías do BNG pola expresión "Galiza" é un "pulso" ao presidente da Xunta e anunciou a presentación dunha iniciativa en favor do uso exclusivo de "Galicia".

NÓS-Unidade Popular rejeita o pseudo-informe jurídico da Real Academia Galega, por falso, partidista e antigalego

2008-06-11T15:54:00.002+02:00

A partir do aberrante pseudo-informe emitido pola Real Academia Galega, descartando o uso de ‘Galiza’ como normativo face ao espanholismo ‘Galicia’ (em resposta a umha consulta da Conselharia da Cultura), NÓS-Unidade Popular quer fazer pública umha reflexom sobre a própria RAG e a sua funçom na sociedade galega actual.

1. A Real Academia Galega, instituiçom teoricamente referencial para os usos normativos do galego, tem sido nas últimas quatro décadas incapaz de construir um mínimo consenso em volta do modelo culto de língua. Ao contrário, tem proposto padrons diferentes e contraditórios desde o de 1971 até o de 2003, renunciando em ocasions à sua suposta autoridade em favor do ILG e retomando-a em funçom de critérios políticos de maneira arbitrária.

2. Sem grande esforço, detecta-se na sua trajectória das últimas décadas um único objectivo claro em relaçom à construçom de um padrom galego: a vontade doentia de dinamitar a unidade lingüística galego-portuguesa, rompendo assim com a tradiçom galeguista e dos estudos romanísticos.

3. Tomada por numerosos elementos que desconhecem e desprezam o nosso idioma, muitos dos quais só o falam e escrevem de maneira ritual, a RAG tem protagonizado episódios de claro confronto frente a qualquer avanço social do galego. Nom deve esquecer-se que o seu presidente Garcia Sabell impugnou perante o Governo espanhol nos anos 80 a Lei de Normalizaçom Lingüística, para que fosse suprimida a obrigatoriedade do conhecimento do galego, o que finalmente conseguiu.

4. Com a sua prática bilingüista durante as últimas décadas, a RAG tem demonstrado que nom está em condiçons de ser referencial para a Galiza que quer viver como naçom normalizada e em pé de igualdade com as naçons vizinhas. A RAG arrasta um profundo complexo de inferioridade e pratica um provincianismo lingüístico-cultural inocultável: daí que aposte num modelo de língua dependente e deficitário, como demonstram os materiais que essa instituiçom publica, a começar polos seus desprestigiados dicionários.

5. Em funçom de todo o anterior, de NÓS-Unidade Popular, como de numerosos sectores do nosso povo, negamos qualquer legitimidade a essa Academia de nome monárquico-espanhol.

6. O melhor destino que pode ser dado a esse lobby sectário é a dissoluçom para que, no seu lugar, seja constituída umha verdadeira entidade académica, republicana e democrática que integre as numerosas figuras intelectuais comprometidas com a nossa língua e a sua plena normalizaçom.

7. Por último, achamos necessária umha reflexom por parte dos sectores que apostárom numha normativa dita ‘de consenso’ em 2003, e que hoje continua sem ser aplicada polos sectores isolacionistas com que se negociou. É impresindível dar passos firmes em direcçom à incorporaçom da Galiza ao ámbito internacional de fala galego-portuguesa, começando pola assunçom de um padrom escrito acorde com esse princípio. É umha necessidade urgente para afrontar umha verdadeira normalizaçom do nosso idioma na Galiza do século XXI.

Direcçom Nacional de NÓS-Unidade Popular

Compostela, 11 de Junho de 2008

Fonte: NÓS-Unidade Popular.

[Vieiros] O Consello da Xunta estudará incluír os xornais gratuítos nas subvencións aos medios

2008-06-09T20:27:00.001+02:00

O BNG di, por outra banda, que o uso da normativa da RAG non debería ser un requisito para que os medios reciban axudas.

O secretario xeral de Comunicación, Fernando Salgado, avanzou este luns que lle vai propoñer ao Consello da Xunta unha modificación do decreto de 1994, que na actualidade exclúe das axudas públicas aos medios de comunicación gratuítos.

Salgado, que compareceu na Comisión Institucional do Parlamento, respondía a preguntas do deputado do PPdeG Diego Calvo, a quen retrucou que non comprende que obxectivos perseguía con esa exclusión a devandita normativa.

"Se non estaba modificado até hoxe era porque non había problema, porque non había ningún diario gratuíto integramente en galego", explicou o alto cargo en resposta a unha pregunta do deputado do BNG Bieito Lobeira, que concordou na necesidade de cambiar o decreto.

No entanto, o nacionalista non coincidiu con Salgado no feito de que para a concesión de axudas aos medios de comunicación se requira o uso de galego normativo. "Unha cousa é que a Real Academia Galega teña criterio e outra é que se use de forma inflexíbel para a concesión de axudas", advertiu.

Subvencións a medios que deturpan a toponimia
Moi ao contrario, Lobeira denunciou a existencia de subvencións polo uso do galego a medios de comunicación que, na súa opinión, se "permiten o luxo de cargarse a toponimia legal vixente". Como exemplo, citou un xornal que para se referir a un asunto acuícola en Seráns, no municipio coruñés de Porto do Son, falou de "Atardeceres, Puerto del Son, La Coruña".

En resposta, Fernando Salgado considerou "óptimo e razoábel" que os medios se deban axustar á normativa lingüística, e concluíu que os poderes públicos deben aterse ao que estabeleza a Real Academia Galega. En todo caso, explicou que á hora de conceder as axudas, a Xunta aplica "con absoluta flexibilidade" este requisito.

Fonte: Vieiros.

[Público] El gallego como arma arrojadiza

2008-05-30T15:59:00.000+02:00

Tras 27 años de consenso lingüístico, el idioma comienza a ser materia de desencuentros políticos

Comentarios Comentarios 88 | Enviar | Imprimir | Aumentar fuente | Disminuir fuente
| Compartir delicious digg technorati yahoo meneame
PANCHO TRISTÁN - Santiago de Compostela - 30/05/2008 22:05

El presidente de la Xunta, Emilio Pérez Touriño, hizo ayer un pronóstico preñado de palabras graves: cree que la derecha “política, cultural y social” va a desencadenar “una ofensiva” contra la política lingüística de la Administración gallega. La afirmación llega después de varias semanas de desencuentros sobre el tema.

El líder del PP de Galicia, Alberto Núñez Feijóo, ha venido asegurando que el modelo lingüístico del bipartito gallego rompe la “convivencia” que supuestamente habría construido el Ejecutivo Fraga. Dice que el BNG impone sus tesis. Y que esas tesis van contra la libertad de opción lingüística.

El diputado autonómico del BNG Bieito Lobeira, por su parte, sitúa en Madrid el origen del problema. Asegura que las tensiones generadas por los “ultranacionalistas españoles” han hecho que el PP retroceda en Galicia en materia de convivencia lingüística.
Ruptura del consenso

Este desencuentro supone la consolidación de una ruptura, la del consenso político con respecto al idioma que se mantuvo en Galicia desde la aprobación de la Ley de Normalización Lingüística en 1981. La desaparición de este consenso –aunque el acuerdo no era total, sí que lo era para los grandes temas– comenzó cuando los conservadores perdieron el poder en Galicia en 2005.

Primero fue la educación: el PP se opuso al decreto que regula el uso del idioma en la educación pública y que proponía que el 50% de las asignaturas se impartiesen en gallego y otro tanto en castellano. Se trataba de un desarrollo legislativo que empleaba afirmaciones en su día apoyadas por el PP. Se opusieron. Hace algunas semanas, el consenso idiomático recibía el aldabonazo final: los populares votaron en contra de una iniciativa del BNG, descafeinada y después apoyada por los socialistas, para promover el empleo del gallego en los comercios.
La presión de los medios

En el PP aseguran que ellos no han cambiado con respecto al idioma, que es el bipartito el que ha variado su posición. Sin embargo, el diputado socialista Francisco Cerviño hace otra lectura. Asegura, como Lobeira, que las políticas estatales del PP y las posturas de los medios de comunicación conservadores “han montado a Feijóo en un tigre –en relación con el idioma– que puede terminar cabalgándolo a él”.

Cerviño hace un paralelismo entre el uso del terrorismo como baza política por parte del PP durante el primer mandato de Zapatero y el uso del idioma que el PP está haciendo ahora en Galicia. “Y fíjate lo que les ha pasado en Madrid después de lo que hicieron con el terrorismo”, comenta. “Caldear a la población de esa manera es muy arriesgado”.
Idioma mayoritario

El gallego es la lengua de la mayor parte de la población de Galicia. Según datos recabados por la Real Academia Galega cuando Manuel Fraga gobernaba en la comunidad, sólo el 31,4% de la población de habla únicamente, o principalmente, en castellano. El 68,6% restante de la población habla siempre en gallego o más habitualmente en gallego que en castellano.

Rajoy habló durante la campaña electoral de los problemas para el castellano en las comunidades que tienen lengua propia. Incluso manifestó su preocupación por los derechos de los castellano-hablantes. Pero el discurso de los conservadores resulta en Galicia más moderado. Núñez Feijóo defiende la “libertad lingüística”, y su blog está escrito sólo en gallego. El responsable del PP para las cuestiones lingüísticas en el Parlamento gallego, Maximino Rodríguez, cree que “no hay problemas para los castellano-hablantes en Galicia”. Pero Rodríguez matiza que puede llegar a haberlos y acusa al BNG de defender “imposiciones lingüísticas” que pueden resultar problemáticas.

Mientras tanto, el nacionalista Bieito Lobeira recuerda que, pese a ser el gallego la lengua mayoritaria, el idioma del “prestigio” todavía es el castellano. Por ejemplo, sólo el 8% de las sentencias son emitidas en gallego en los juzgados de la comunidad autónoma.

Fonte: Público.

Às portas de um novo 17 de Maio: confirma-se umha evidente falta de vontade política para aplicar a política lingüística que a Galiza necessita

2008-05-15T20:18:00.000+02:00

Às portas de um novo Dia das Letras, que costuma funcionar como data de referência para avaliar o caminho andado no último ano no que às políticas lingüísticas di respeito, NÓS-Unidade Popular quer apresentar ao nosso povo a avaliaçom que as políticas institucionais em matéria de idioma nos merece:

1. A Administraçom autonómica, principal responsável pola política lingüística oficial, continua a arrastar a mesma desídia, em matéria lingüística, que durante tantos anos caracterizou a política dos governos do PP: a mesma farsa de investir milhons em fastos inúteis para o avanço do galego, favorecendo a permanência dos privilégios que goza o espanhol.

2. Nessa política de deixar morrer de inaniçom o idioma nacional da Galiza, som igualmente responsáveis os dous partidos governantes, o PSOE e o BNG, que integram as comissons e demais organismos que marcam a estratégia nesse campo. Convém também nom esquecer a renúncia do BNG, em 2005, a assumir a política lingüística do governo bipartido.

3. NÓS-Unidade Popular considera, por isso, vergonhoso o papel do BNG, que parece quere jogar a governo e a oposiçom em simultáneo, ordenando à Mesa a convocatória da manifestaçom do dia 18, para tentar desviar ao PSOE umha responsabilidade de que é comparticipante, com um objectivo puramente eleitoral.

4. O movimento normalizador, que conta com interessantes e construtivas iniciativas a nível comarcal, continua a carecer de um referente nacional válido, o que permite que a Mesa, instrumento de lavagem de cara do BNG, assuma o papel mediático de liderança de um movimento social muito mais amplo, plural e rico do que aquilo que o autonomismo institucional considera ‘politicamente correcto’. Um movimento que, nos últimos meses, fijo frente na rua aos ultras de Galicia Bilingüe e à repressom policial e judicial enquanto a Mesa estava desaparecida.

Por todo o anterior, NÓS-Unidade Popular recusou a participaçom na manifestaçom partidarista do dia 18, e apela o conjunto do movimento normalizador a continuarmos a luita no dia a dia, em cada vila, em cada cidade, em cada comarca, avançando na coordenaçom até conformarmos um verdadeiro movimento de luita e defesa dos direitos lingüísticos do povo galego.

Nessa luita, por cima de siglas e interesses eleitoreiros, estará sempre NÓS-Unidade Popular e o conjunto da esquerda independentista galega. Em farsas e lavagens de cara dos responsáveis pola nefasta política lingüístia actual, nunca.

Direcçom Nacional de NÓS-Unidade Popular
Galiza, 15 de Maio de 2008

Fonte: NÓS-Unidade Popular.

[A Nosa Terra] Xavier Alcalá: 'Se un termo tecnolóxico está vivo en portugués, por que usar o inglés?'

2008-05-14T11:01:00.002+02:00

Manuel Vilas. Na súa dupla faceta de escritor e enxeñeiro de Telecomunicacións, Xavier Alcalá será o encargado de dirixir o primeiro Dicionario Galego das Tecnoloxías da Información que se presenta hoxe. Nesta conversa, o autor aposta por aproveitar a proximidade co portugués e tamén critica o labor das administracións en levar a alta velocidade ao rural.

No seu discurso da presentación do Dicionario TIC argumenta que Galiza non participou cun léxico de seu na Revolución Industrial. Estamos a sufrir o mesmo co salto á Sociedade da Información?

Evidentemente, eu incluso diría que estamos a sufrir algo peor. Na Revolución Industrial naceron moitas palabras propias nas linguas latinas, por exemplo 'cambota' para designar o que en castelán se di 'cigüeñal'. O peor é que agora estamos a facer un refrito dun refrito, nin sequera a tomar palabras latinas. Por exemplo, porque usar 'inarámico', que é unha burrada sen sentido, no lugar do máis natural 'sen fíos'? 'Inarámico' vén de 'inalámbrico' que vén do termo inglés 'wireless'.

Deberamos recorrer máis ao portugués para designar os novos termos do ciberespazo?

O primeiro que deberiamos facer é consultar se a forma portuguesa está viva. Se está vivo 'sen fíos' porque usar 'inarámico'? Por que mirar cara á forma inglesa ou a española?

Daquela mellor 'ligazón' ca 'enlace'?

Ligazón por suposto!

Con todo, como vostede di no discurso, os dicionarios non serven para imporlle solucións á xente, especialmente se unha palabra xa é de uso popular; e a rede xa leva uns cantos anos sendo común entre os mozos do país. Estamos aínda a tempo de corrixir a suposta perda de identidade do galego no léxico das novas tecnoloxías?

A escolla dunha palabra e non doutra depende moito da intelección, da facilidade para comprendela. Por exemplo, eu entendo mellor o que quere dicir o termo 'concentrador' que o que se está usar, o 'hub'. En inglés 'hub' designa a tapa da roda, e por analoxía –lugar onde se concentran os radios– empregan o termo nas telecomunicacións. Pero o común dos galegos non ten interiorizado ese significado coloquial de 'hub', daquela estamos a tempo de recuperar 'concentrador'.

Como enxeñeiro de Telecomunicacións que é, como avalía o feito que até tres administracións –o Estado , a través do PEBA, a Consellaría de Industria, coas subvencións a unha ducia de concellos para montar wimax públicas e agora a Deputación de Pontevedra, co seu proxecto de macro a alta velocidade ao rural?

Non se pode facer así. Isto que digo non é só a miña opinión, é o que pensan todos o enxeñeiros. Na planificación de redes é fundamental ter en conta a relación entre capacidade e custo. Despois xa é unha decisión política se se fai a través da rede de R ou de Telefónica, directamente ou subcontratando. Pero necesitas unha planificación global, unha ordenación total, que lles pregunten aos enxeñeiros!

Daquela cal das tres solucións sería a máis axeitada?

Dende o punto de vista técnico, por que non aproveitar a rede de emisores de RETEGAL, que teñen comunicación directa coa maior parte do territorio, para montar unha rede sen fíos?

Fonte: A Nosa Terra.

[Diario de Ferrol] Pilar García Negro: “O noso idioma está peor que hai dez anos”

2008-05-13T10:46:00.000+02:00

A asociación cultural Medulio programa para esta semana varias actividades ó redor da lingua. Onte mesmo interviu na Escola Oficial de Idiomas Pilar García Negro, profesora, investigadora e unha importante activista na loita por ampliar a presenza do galego na sociedade.

O acto comezou coa proxección dunha entrevista a García Negro feita por Lois Diéguez. Trátase do primeiro traballo audiovisual dunha serie que edita a Fundación Bautista Álvarez. O seguinte estará dedicado a Prisciliano e a súa época.

Neste vídeo, a que fora deputada do BNG no Parlamento entre 1989 e 2003, recorda a loita por que o galego gañara terreo e fora recoñecido nas leis a partir da segunda metade dos 70. “A miña idea era que se nos ía a vida en rompermos o mutismo e a afasia”. Así que Pilar García Negro desenvolveu un inxente traballo en Galicia e fóra para “popularizar e prestixiar a lingua galega”.

Eses azos son agora menos, xa que di que “esa forza social pro-galego foise relaxando e compartimentando” e agora hai un “uso endogámico e cómodo”. García Negro opina que a situación do idioma é peor que hai unha década, xa que nos terreos en que o galego non avanza hai maior presenza do castelán. Ela constata dous feitos: unha “mingua clamorosa do galego como lingua inicial” e tamén un fracaso na política feita no ensino xa que, despois de varios anos, “non se produciu a ampliación da docencia en galego nin o seu asentamento nos rapaces e rapazas”.

As leis > Pilar García Negro analizou en 1991 a situación na que as leis deixaban ó galego e a súa análise, segundo asegura nesta entrevista realizada en 2006, é válida anos despois porque na arquitectura legal “continúa habendo un esquema de subordinación do galego e segue habendo unha hexemonía legal do español a tódolos efectos”.

Para esta profesora “seguimos a padecer unha política lingüística escasa e feble” e actitudes “descaradamente a favor do español”. Ademais de falar de institucións públicas que nin sequera cumpren as leis -co caso flagrante, durante anos, do Concello da Coruña- remitiuse a iniciativas nas que un suposto bilingüismo o que fai é deixar o galego nun segundo plano e presentar o castelán como imprescindible.

Ademais falou dunha situación na que o emprego do galego “non está garantido” e só é “pacífico” cando se axusta a determinados eidos. “Se instamos a que se cumpra a cativa lexislación ou queremos empregar a lingua en lugares en que nunca se discute a existencia do español aparecenos problemas”, indicou.

Fonte: Diario de Ferrol.

Nova reuniom do Conselho Municipal de Língua

2008-05-12T10:50:00.000+02:00

Na passada quinta-feira reuniu-se o Conselho Municipal de Língua, em que a Fundaçom Artábria participa desde a sua posta em andamento. O plenário do organismo municipal de participaçom aprovou abrir um prazo para a apresentaçom de propostas de pessoas que integrem as comissons de trabalho que irám ser criadas na próxima reuniom do Conselho, no mês próximo.

Representantes de todos os grupos municipais e das entidades sociais integradas no Conselho Municipal de Língua realizárom umha nova reuniom na passada semana, em que foi avaliada criticamente a escassa presença do nosso idioma nas celebraçons religiosas da passada Páscoa, fortemente financiadas pola Cámara Municipal de Ferrol.

O representante do governo municipal no organismo, Javier Galán, comprometeu-se a que em futuras ediçons da Páscoa haja umha presença importante do galego, como parte das condiçons que a Cámara inclui nos subsídios a entidades sociais e privadas, como é o caso das Confrarias que organizam a Páscoa ferrolana.

A seguir, passou-se a aprovar a conformaçom de duas grandes comissons de trabalho, umha dedicada ao ámbito socioeconómico e outra ao sociocultural, que poderám incluir iniciativas e campanhas dedicadas a campos mais concretos, como o desportivo, o comercial, etc.

Abriu-se no fim da reuniom um prazo para que as entidades fagam propostas de pessoas que podam integrar essas comissons, que dependerám do plenário do Conselho Municipal de Língua, organismo que voltará a reunir-se no mês próximo.

[PGL] Julgam activista pró-galego que participou numha concentraçom contra «Galicia Bilingue»

2008-04-24T09:45:00.000+02:00

A Fundaçom Artábria, Nós-Unidade Popular e BRIGA acabam de manifestar a sua solidariedade com o jovem activista pró-galego que vai ser julgado hoje, 24 de Abril, denunciado por membros da polícia espanhola após ter participado, no passado dia 21 de Fevereiro, numha concentraçom em Narom contra a presença do colectivo Galicia Bilingüe.

A falta de que é acussado o activista é de «desobediência à autoridade». Das três entidades pedem a livre absolviçom e chamam «a participar na concentraçom que terá lugar hoje, 24 de Abril, às 11h00, às portas dos Julgados de Ferrol», ao tempo que denunciam a 'criminalizaçom', 'repressom' e 'perseguiçom' que sofrem muitas pessoas que mostram compromisso com a língua.

Fonte: Portal Galego da Língua.

olidariedade com Daniel Lourenço, julgado por denunciar a presença de “Galicia Bilingüe” em Trasancos

2008-04-23T09:48:00.000+02:00

A Fundaçom Artábria quer manifestar o seu enérgico protesto polo julgamento que terá lugar em Ferrol no dia 24 de Abril contra um sócio da nossa entidade, Daniel Lourenço, denunciado por membros da polícia espanhola por participar numha concentraçom em Narom contra a presença do colectivo anti-galego “Galicia Bilingüe”.

Enquanto o nosso idioma atravessa a pior situaçom da nossa história, pola falta de umha política lingüística que verdadeiramente favoreça o a recuperaçom do uso social, as autoridades continuam a criminalizar os sectores mais comprometidos com o galego.

A Fundaçom Artábria já manifestou no seu dia o rejeitamento à presença provocatória dos ultras de “Galicia Bilingüe” na nossa comarca. Agora temos que rejeitar o rasto repressivo que deixou, graças à cumplicidade policial.

Reclamamos a livre absolviçom de Daniel e de todos os galegos e galegas envolvidos em denúncias policiais semelhantes por defenderem a nossa língua e chamamos a participar na concentraçom que terá lugar o dia 24 de Abril nos Julgados de Ferrol.

É de justiça.

Ferrol, 23 de Abril de 2008
Fundaçom Artábria

[LVG] ¿Quién ha roto el pacto lingüístico, señor presidente?

2008-04-16T23:22:00.001+02:00

De la interesante entrevista de Lois Blanco al presidente de la Xunta publicada este domingo por La Voz cabe extraer, entre otras, una clara conclusión: que Touriño está encantado de haberse conocido. Tanto, que el jefe del Gobierno gallego ni siquiera estima necesario responsabilizarse de los efectos negativos generados por las decisiones más polémicas del Ejecutivo que preside, al entender que aquellos son imputables por entero a quienes discrepan de las mismas.

Esa forma de razonar, ciertamente llamativa, lleva a Touriño a considerar a todos los que no comparten la nueva política lingüística impulsada por la Xunta como los únicos culpables de «desestabilizar Galicia con una cuestión identitaria» y de abrir «fisuras en la convivencia lingüística».

Aunque es posible que el presidente haya llegado a convencerse, por autosugestión, de que las cosas son como él las pinta, la simple observación de la realidad ofrece un panorama muy distinto.

Cuando la Xunta presidida por Touriño se hizo cargo del poder ejecutivo existía en Galicia un tácito pacto lingüístico que se basaba en dos elementos esenciales: la aceptación de la cooficialidad entre gallego y castellano, y el respeto a la libertad individual en materia de idioma.

Esos dos elementos han sido, o están siendo, revisados de un modo radical, al servicio de una política lingüística en la que el PSdeG ha renunciado a sus señas de identidad en la materia, en beneficio de las que el BNG ha defendido desde siempre.

Y así, si el nuevo decreto regulador del uso y la promoción del gallego en el sistema educativo prueba el abandono de la cooficialidad en favor del predominio del gallego y, tendencialmente, de un sistema de inmersión, medidas como la proyectada política de subvenciones discriminatorias en función de la lengua en materia de rotulación comercial, o como el pacto municipal, apoyado desde la Secretaría Xeral de Política Lingüística dependiente de la Presidencia de la Xunta, para ¡imponer el idioma en que las orquestas habrán de tocar en las verbenas!, suponen sendos atentados a la libertad personal que un demócrata jamás debería tolerar.

Que el Gobierno ha decidido cambiar el rumbo de la política lingüística es, sencillamente, una obviedad. Como lo es que ha de asumir los efectos perversos de tal cambio, entre los que están la ruptura del consenso lingüístico que, al parecer, tanto preocupa al presidente. Por ello resulta poco presentable responsabilizar de esa ruptura a quienes, con razón, se sienten agredidos en su lengua o en su libertad individual. Tanto al menos como lo sería que quien se hace a empujones sitio en una fila pretenda luego afear la conducta de quienes reaccionan y protestan.

Fonte: La Voz de Galicia.

[Vieiros] O Parlamento, por unanimidade, solicita que se poidan ver canles portuguesas en Galiza, e viceversa

2008-04-09T18:22:00.001+02:00

O BNG presentou a iniciativa, que emendaron PSdeG e PPdeG, da que saíu o texto acordado.

O Parlamento aprobou esta cuarta feira reclamar que se facilite a emisión das televisións e das radios portuguesas en Galiza e que se lle traslade ao goberno portugués o interese en que as cadeas do noso país se reciban no veciño.

A través dunha iniciativa do BNG, emendada por PSdeG e PPdeG e da que finalmente saíu un texto conxunto, exíxeselle á Xunta que se dirixa ao goberno español para que, "no prazo temporal máis inmediato posíbel", se lle dea cumprimento a estas peticións, recollidas na Carta Europea de Linguas Minoritarias, subscrita polos estados español e portugués.

Medios técnicos

No entanto, na resolución non se especifican os medios técnicos para facer efectivo o acordo e alúdese á utilización das "posibilidades técnicas precisas". Na súa redacción inicial, o BNG facía mención expresa á concesión dun novo múltiplex para a emisión en formato dixital.

Pola súa banda, o popular Diego Calvo lamentou que non se tivese en conta outra das súas peticións: a de garantir a participación de operadoras galegas nun posíbel concurso da nova frecuencia que permitirá estas emisións en formato dixital. Tampouco se incorporou a alusión do PPdeG a que as emisoras españolas tamén se reciban en Portugal.

Fonte: Vieiros.

[gznacion] O alcalde de Ferrol comprométese a aumentar o uso do galego no Concello

2008-04-09T01:16:00.001+02:00

O presidente da Mesa pola Normalización Lingüística, Carlos Callón, e o responsábel da asociación na zona de Ferrol, Carlos Outeiro, acadaron hoxe compromisos concretos do alcalde de Ferrol, Vicente Irisarri, de cara á normalización do galego no concello.

Un dos temas tratados na reunión que mantiveron esta mañá foi o relativo aos actos en torno á Semana Santa, nos que se exclúe o galego de xeito sistemático. Segundo o presidente da Mesa, Carlos Callón, “non se dá unha imaxe fidedigna da realidade lingüística e cultural do Concello de Ferrol, onde o galego existe”. Vicente Irisarri comprometeuse coa asociación en defensa da lingua a que, de cara ao ano que vén, realizará xestións coas confrarías para que se utilice a nosa lingua.

Asemade os representantes da mesa aproveitaron a reunión para recordarlle ao alcalde que hai acordos tanto do Parlamento galego como do propio pleno do Concello de Ferrol, ademais da ordenanza de Normalización Lingüística, nos que se recolle que todos os cargos públicos teñen que utilizar o galego con normalidade. Algo que, tal e como lle sinalaron Callón e Outeiro, hoxe por hoxe non “isto non se está a cumprir, empezando polo alcalde, pero tamén por varios concelleiros”. Irrisarri comprometeuse tamén neste punto a ir aumentando progresivamente a cantidade e a calidade do uso do galego nas súas intervencións, e que lle vai facer chegar aos concelleiros instrucións para que fagan o propio.

Manifestación do 18 de maio

A Mesa tamén solicitou ao Concello que que realice unha declaración institucional de apoio á manifestación convocada pola Mesa pola Normalización Lingüística que, baixo o lema “Polo dereito a vivirmos en galego”, percorrerá as rúas de Compostela o vindeiro 18 de maio. Este mesmo convite fáiselle ao resto dos concellos galegos, e tamén se busca o respaldo ao manifesto a todo tipo de entidades: centros de ensino, sindicatos, organizacións estudantís, asociacións veciñais, empresas, etc. Para facer efectivo tal apoio, pódese enviar un correo electrónico a amesa@amesanl.org ou enviar un fax ao 981 58 37 82.

Os representantes da Mesa pola Normalización tamén lle solicitaron a Vicente Irisarri que poña os medios de transporte para que os veciños da cidade poidan asistir a ese acto de reivindicación do noso idioma, que sairá ás doce do mediodía da Alameda compostelá para rematar na Praza da Quintana.

Fonte: gznacion.

[Vieiros] Juncal: “O galego ten máis oportunidades ca o castelán"

2008-04-07T18:10:00.003+02:00

O até agora presidente do PP coruñés critica as “presións” da Xunta para normalizar a lingua do país.

O ferrolán Xoán Juncal debulla os últimos meses á fronte do Partido Popular da Coruña. Aínda que non o quere recoñecer publicamente, as escasas simpatías que ten entre os alcaldes dan inviábel que repita como presidente provincial. O agora senador concede este luns unha entrevista ao xornal El País. Na mesma, Juncal fala da actualidade política galega.

O ex rexedor de Ferrol considera que en Galiza está a haber unha “imposición” lingüística: “Son galego polos catro costados. Non falo galego porque non o aprendín na escola nin na casa, pero dóeme que se faga unha imposición a prol do galego. Hai moita presión da Xunta para propiciar unha inversión lingüística ao galego e iso é un erro”. O líder conservador tamén asegura que “agora hai máis oportunidades en galego e pode ter problemas o castelán”.

Juncal recoñece que o PPdeG ten difícil gañar nas vindeiras eleccións autonómicas, a principal razón, segundo o popular, é que o Goberno ten unha “vantaxe mediática”.

Fonte: Vieiros.
Entrevista com Juan Juncal no El País.

[ANT] A Mesa fala de 'mínimos históricos' do galego nos medios

2008-03-26T01:01:00.002+01:00

A organización convoca unha manifestación para o 18 de maio en Santiago baixo o lema “Polo dereito a vivirmos en galego”. Callón considera que houbo melloras na atención ao galego na CRTVG.

“Polo dereito a vivirmos en galego”. Este é o lema da manifestación que organiza a Mesa pola Normalización Lingüística en Santiago para o domingo 18 de maio. Na presentación da protesta, o presidente da organización, Carlos Callón, alertou do retroceso que sofre a lingua en ámbitos como o ensino e os medios de comunicación.

Niveis da Transición

Así, o presidente da Mesa denuncia que o emprego do galego nos medios privados do país está nos niveis máis baixos dende a Transición. Callón culpa a Xunta, en concreto á Presidencia do Goberno, de permitir que as subvencións que reciben os empresarios da comunicación para fomentar a lingua non se traduzan nun uso real do idioma. Por iso, urxe a Xunta a “tomar medidas” e a “exercer a súa responsabilidade”.

No referido aos medios públicos, a Mesa alerta do “claro retroceso” nos medios do Estado. Callón incluso asegura que o uso do galego está en “mínimos históricos na CRTVE” malia “as peticións do Parlamento, dos traballadores e da sociedade”.

Mellora na CRTVG

Polo contrario, a Mesa fala de “melloras substanciais” na CRTVG, aínda que tamén indica que “queda moito camiño por recoller”.

En opinión de Callón “non hai ningún ámbito da vida social no que non se garanta que se poida usar o galego nun 50 por cento como mínimo”. En particular atacou a Consellaría de Educación –de quen dixo que non está a facer cumprir as porcentaxes mínimas de horas en galego– e a Secretaría Xeral de Política Lingüística, á que acusou de “non actuar e ter unha liña continuísta dende tempos do Goberno do PP”.

Os conservadores e a asociación Galicia Bilingüe foron outros dos obxectivos da Mesa. Callón argumenta que este partido e a asociación que dirixe Gloria Lago están a montar unha “escandaleira cínica” ao alertar dos supostos ataques ao español no país.

Chamamento aos concellos

A Mesa agarda que a manifestación do 18 de maio sexa “masiva” e fai un chamamento a asociacións, sindicatos e outros organismos –especialmente aos concellos– a unirse á convocatoria. O manifesto da protesta será aprobado este sábado, 29 de marzo, durante a Asemblea Xeral que terá lugar na Galería Sargadelos de Santiago.

Fonte: A Nosa Terra.

[Vieiros] Perto de 140 adegas van etiquetar en galego a colleita deste ano

2008-03-23T15:20:00.002+01:00

En 2007 xa o fixeron un total de 115. En 2003 tan só o facían 15 das 440 adscritas ás cinco denominacións de orixe do país.

O Parlamento manifestou este martes o seu apoio á campaña Deixa que o viño fale de etiquetaxe de viños en galego. A presidenta da Cámara, Dolores Villarino, lembrou que 115 adegas xa etiquetan actualmente na lingua do país e outras 24 comezarano a facer na colleita de 2008.

No acto, que se desenvolveu no Salón dos Reis do Parlamento, tamén estiveron presentes deputados dos tres grupos, numerosos adegueiros, e representantes dos entes impulsores da campaña: o presidente da Asociación de Funcionarios para a Normalización Lingüística, Xoaquín Monteagudo, a secretaria xeral de Política Lingüística, Marisol López, e o conselleiro de Medio Rural, Alfredo Suárez Canal.

Na súa intervención, Dolores Villarino sinalou que en 2003 só eran 15 marcas dun total de 440 adegas adscritas ás cinco denominacións de orixe de Galiza as que o facían. O obxectivo é que "mañá sexan aínda máis as que se comprometen a levar a lingua galega con elas", expresou.

A presidenta do Parlamento salientou que o galego representa "un factor positivo de mercado". "É rendíbel, tamén no mundo empresarial", apuntou. Neste senso, animou aos sectores produtivos a que se unan a este tipo de iniciativas, e expresou a máxima vinculación da Cámara.

Villarino resaltou, ademais, a boa acollida da campaña e a implicación dos adegueiros, que considerou de "especial relevancia" para a defensa e normalización do uso do galego. "Este acto consolida a alianza estratéxica entre as adegas e a nosa lingua, grazas á cal o galego é presentado en todo o mundo", afirmou.

Identificación coa terra

Pola súa banda, o vicepresidente de Adegas Martín Códax, Ramón Barral, destacou en nome dos adegueiros que o viño é "un dos produtos máis identificados coa terra", tras o cal sentenciou que "ninguén dubida de que o viño galego debe falar galego".

Barral subliñou que "o viño e a lingua levan moitos anos camiñando xuntos" e advertiu de que a utilización da lingua "é máis que unha opción, é unha esixencia". Finalmente, explicou que o uso do galego na etiquetaxe "demostrou ser un exercicio de coherencia e unha estratexia comercial axeitada".

Fonte: Vieiros.

[AGAL] Novo Anteprojecto de Lei do Consumo da Galiza inclui pola primeira vez referências aos direitos lingüísticos

2008-03-22T11:58:00.002+01:00

Meios defensores da hegemonia do espanhol acusam o novo texto de querer “multar as empresas que nom contratarem em galego”.

PGL - O texto proposto pola Conselharia da Inovaçom e a Indústria da Junta da Galiza no passado dia 14 de Março é ainda um Anteprojecto de Lei. Entre as novidades que apresenta, encontra-se um reconhecimento para alguns direitos lingüísticos da comunidade lingüística galega.
[+...]

Em concreto, os três artigos do capítulo 4º, intitulado ‘Direitos lingüísticos dos consumidores’, dim respeito ao ‘Direito ao uso de qualquer das línguas oficiais’, à ‘Língua das condiçons gerais da contrataçons’ e ao que chamam ‘Fomento do uso do galego’, respectivamente.

No primeiro deles, estabelece-se o direito dos consumidores e consumidoras ao uso do galego nas suas relaçons comerciais no território da Comunidade Autónoma da Galiza, sem que podam sofrer qualquer discriminaçom por esse motivo; no segundo, acrescenta-se que a consumidora ou o consumidor poderám ‘exigir’ que as ‘condiçons gerais da contrataçom’ lhes sejam proporcionadas em galego; e no terceiro estabelece-se um compromisso inconcreto por parte da Junta da Galiza para “‘fomentar” o uso do galego “nas relaçons dos profissionais e empresários com os consumidores”.

Apesar de nom ir mais longe do que isso, entidades e meios contrários a qualquer reconhecimento para o galego, como Galicia Bilingüe ou o jornal Libertad Digital já figérom públicos protestos polo que consideram umha tentativa de “eliminar o castelhano a golpe de sançons e multas” (sic).

Partem os defensores do espanhol da consideraçom de ‘infracçom leve’ para o que no artigo 51 do referido Anteprojecto se define como “a vulneraçom dos direitos lingüísticos reconhecidos pola Lei aos consumidores e usuários ou impedimento do seu exercício”.

As infracçons leves serám punidas, caso o texto venha a ser aprovado, com multas de até 3.000 euros, o que estabeleceria pola primeira vez um regime legal de protecçom para alguns direitos lingüísticos dos e das utentes de galego no ámbito das relaçons comerciais na Comunidade Autónoma da Galiza.

Fonte: PGL.

Sobre a política lingüística das televisons locais em Ferrol

2008-03-07T16:00:00.003+01:00

Por iniciativa de um dos seus mais qualificados membros, o Conselho Municipal de Língua começou já a abordar um problema velho que se tornou mais grave durante as últimas duas legislaturas: os canais de televisom locais (Canal 31 e Localia) excluem explicitamente o galego das suas programaçons, sem que o Governo municipal faga nada, a nom ser financiá-los por publicidades institucionais amiúde também em espanhol.

Nom é fácil explicar o mecanismo mental que pode estar a funcionar nas cabeças das pessoas responsáveis polas empresas promotoras de Canal 31 e de Localia para fazerem umha tam clara discriminaçom de um idioma tam arreigado na nossa comarca como é o galego. Trata-se de desconhecimento? de inércia por anos de explícita marginalizaçom? talvez de critérios empresariais? quais critérios?

Insistimos, nom é fácil explicá-lo. Será que pretendem que, se alguém que nom conheça a realidade lingüística da nossa comarca e tenha acesso à mesma só através das suas ondas, acredite que em Ferrol e a sua comarca o espanhol é a única língua de uso social?

Se assim fosse, as empresas que sustentam os canais televisivos locais estariam a fracassar, pois nom conseguem evitar que apareçam intervenientes que, 'rompendo o protocolo', falam num idioma que muitos ferrolanos e ferrolanas falamos dia a dia, como é lógico.

Porque entom esse pseudo-segregacionismo lingüístico nuns meios que teoricamente estám aí para servirem à audiência, para reflectirem a realidade da comarca? porque esse sesgo ideológico que parece partir da necessidade de conduzir o galego à mais absoluta marginalidade? Porque politizam o galego desse jeito?

Sendo dificilmente explicável todo este assunto, mais inexplicável nos parece que a instituiçom municipal ferrolana continue a financiar esses dous meios de comunicaçom que desprezam de maneira tam clara o idioma que os nossos governantes deveriam situar, segundo as leis que eles aprovárom, no mesmo nível de uso social que o espanhol.

Decorreu segunda reuniom plenária do Conselho Municipal de Língua

2008-03-07T14:21:00.000+01:00

A sede municipal de Ferrol acolheu no dia 5 de Março a segunda reuniom do organismo de participaçom cidadá para a àrea normalizadora do idioma, o Conselho Municipal de Língua, duas semanas depois da primeira reuniom, de carácter inaugural. Nesta ocasiom, o tema principal da ordem de trabalhos foi a emenda e aprovaçom do regulamento interno do organismo.

Tal e como anunciamos, a nossa entidade informará das reunions em que o nosso representante participe, pois achamos fundamental dar a conhecer os trabalhos e problemas que o Conselho Municipal de Língua afronte, com total transparência.

Composiçom

Nesta segunda reuniom, realizada na sede municipal na passada quarta-feira, voltou a haver representaçom dos partidos institucionais e de diferentes sectores sociais (nomeadamente sindical, vicinal, de meios de comunicaçom, empresarial, de entidades de renovaçom pedagógica e ambiental), incluída umha representaçom da Fundaçom Artábria como entidade normalizadora.

Aprovaçom do regulamento

Após a discussom de algumhas emendas, o regulamento foi aprovado unanimemente, umha vez que se considerou válido como quadro de actuaçom de um organismo que, lembremos, tem só um carácter consultivo ou colegiado, e nom decisório.

Diferentes representantes dos movimentos sociais coincidírom em sublinhar que o importante é começar a desenvolver-se trabalho prático e concreto, no quadro do Plano de Normalizaçom aprovado por unanimidade do Pleno Municipal em 2003 e nunca aplicado até hoje.

Informaçons solicitadas na reuniom anterior

Representantes do governo municipal informárom parcialmente sobre as explicaçons requeridas na reuniom anterior por algumhas entidades, em relaçom ao uso quase exclusivo do espanhol nos canais televisivos locais, apesar de existirem acordos com a Cámara Municipal ferrolana, que deveriam incluir a exigência de que o nosso idioma tenha presença significativa nesses meios.

O tema nom ficou fechado, até porque as explicaçons nom fôrom completas e o problema continua a manifestar-se cada dia em canais como Localia e Canal 31.

Outros temas tratados

Além do mais, a Artábria lembrou novamente a importáncia de que os cargos públicos assumam o uso público do galego e a necessidade de umha formaçom lingüística que permita que os e as políticas municipais tenham umha competência suficiente em galego, o que hoje nom acontece. Há que insistir em que o próprio Plano de Normalizaçom Lingüística inclui como medida concreta o uso habitual do galego por parte da instituiçom municipal, o que hoje só se cumpre parcialmente na comunicaçom escrita.

Também reclamamos um controlo dos usos lingüísticos por parte da instituiçom municipal às empresas privadas que gerem serviços públicos, como é o caso de EMAFESA, nomeadamente no atendimento oral à vizinhança. Outros colectivos coincidírom na necessidade de

À espera de umha nova reuniom em que comecem a dar-se passos na formaçom de grupos de trabalho, a Artábria continuará a participar no Conselho Municipal de Língua no sentido de fazer sentir a necessidade de medidas concretas favoráveis à extensom dos usos sociais do galego, com destaque para os dous ámbitos marcados como prioritários polo Conselho: o da Administraçom local e o socioeconómico.

A próxima reuniom será convocada para dentro de um mês. A Fundaçom Artábria continuará a participar e a informar sobre as decisons tomadas e o seu grau de cumprimento e utilidade para o avanço dos direitos lingüísticos em Ferrol.

"Libertad y determinismo": a Universidade da Corunha e o Governo municipal de Ferrol promovem Jornadas universitárias em espanhol

2008-03-07T00:16:00.003+01:00

Será que as nossas autoridades ainda consideram o galego 'inválido' para a comunicaçom de ideias científicas? Isso parece, se virmos as jornadas apresentadas ontem no Cámpus ferrolano polo reitor da UDC, José María Barja, e o presidente da Cámara de Ferrol, Vicente Irisarri. Ambos inaugurárom em espanhol umhas jornadas cujo programa se desenvolve integralmente em espanhol.

Tanto a Universidade da Corunha como a Cámara Municipal de Ferrol tenhem textos legais que manifestam a obrigatoriedade de dar ao galego um papel protagónico na comunicaçom de ambas instituiçons com a sociedade. Porém, mais umha vez, os seus máximos representantes teimam em convencer-nos de que todo isso nom vale para nada, e que eles som os primeiros a incumprir normas aprovadas inclusive unanimemente, respectivamente, polo claustro universitário e polo pleno municipal.

Programa, publicidade, comunicaçons... todo nestas Jornadas, que decorrem entre ontem e hoje em Ferrol, indica a nula vontade real de fazer avançar o nosso idioma por parte de boa parte dos responsáveis políticos que padecemos em Ferrol e, em geral, na Galiza.

[gznacion] A Xunta triplicou no 2007 as axudas para a normalización lingüística

2008-02-26T22:50:00.002+01:00

A Xunta triplicou o pasado ano as axudas destinadas a normalización lingüística na Administración local, con 746.500 euros fronte aos 202.000 euros investidos en 2004, que beneficiaron a 113 municipios, 36 máis que tres exercicios antes.

Así o destacou hoxe a directora xeral de Administración Local, Matilde Begoña Rodríguez Rumbo, en resposta a unha pregunta do Grupo do BNG na Comisión de Educación e Cultura, e engadiu que en 2007 se impartiron 22 cursos de lingua galega fronte aos 13 desenvolvidos en 2004 para o coñecemento da lingua galega no ámbito da Administración municipal.

O deputado nacionalista Bieito Lobeira sinalou que na actualidade hai en Galiza uns 80 SNL noutros tantos municipios galegos, superando os 48 servizos existentes en 2007. Con todo, subliñou que só cobren o 25% dos concellos galegos mentres que "o 75% non posúen unha estrutura estábel de normalización lingüística".

Ademais, Lobeira incidiu no feito de que 53 Servizos de Normalización Lingüística están ao amparo dos convenios correspondentes asinados pola Deputación Provincial da Coruña.

Tamén incidiu no "problema da precariedade laboral" dos traballadores dos SNL e puntualizou que "boa parte" destes departamentos dedícanse á tradución de textos en detrimento de a súa función dinamizadora da lingua. Lobeira recalcou que a Secretaría Xeral de Política Lingüística destina aos concellos "un quinto do montante" que achega ás subvencións dos medios de comunicación para fomentar o uso do galego "cun resultado que é patético".

Con todo, o deputado do BNG manifestou que a lei que regula o uso do galego na Administración local "é raquítica" e remóntase a 20 anos atrás, á vez que denunciou que "aínda segue sen cumprirse". Así mesmo, considerou que "sería bo" que a Consellería de Presidencia unificase unha serie de criterios de funcionamento dos SNL "que lles desen coherencia no conxunto do territorio".

Fonte: gznacion.

Uxío Fernández (director de Ferrolhoy), outro cruzado contra o galego

2008-02-26T00:48:00.009+01:00

A revista comarcal Ferrolhoy constitui um bom exemplo desse sector empresarial e sociopolítico lançado a favorecer umha rápida "soluçom final" para a incómoda presença do galego no nosso país. Que nom conhecedes a revistinha? pois pouco perdedes...

A revista, exclusivamente escrita em espanhol, tem periodicidade mensal e financiamento de empresas imobiáliárias, comércios como 'Acevedo' e outras empresas comarcais como o 'Diario de Ferrol', 'Gimnasio Bitácora', 'mi casa' , o 'Hotel Husa Odeon' e outras que incluso se publicitam em galego (surrealista), e que nom sabemos se sabem em que investem o seu dinheiro.

Em todo o caso, se ao longo do primeiro ano desde que foi publicada pola primeira vez podíamos adivinhar as ideias destiladas polo seu director, Uxío Fernández, totalmente refractário a qualquer cessom de espaço ao nosso idioma -excepto o espaço publicitário, claro-, no últio número, o 13, o egrégio socio da Sociedad Artística Ferrolana abre o seu coraçom e a sua cabeça aos leitores e leitoras com um discurso tam claro como letal.

Diante das queixas de um leitor que se identifica como representante da Mesa pola Normalización Lingüística em Ferrol, Uxío Fernández recorre ao novo 'argumentário' ultra como justificaçom para laminar de vez a presença mediática -e social- do nosso idioma.

Como álibi para a política lingüística da sua subsidiada revista, Uxío Fernández sublinha que o galego é hoje já idioma minoritário na Galiza ("más de la mitad de los nacidos en Galicia han tenido su lengua materna en el castellano, o emplean este como su primer idioma").

A partir daí, mostra-se crítico com o modelo 'normalizador' aplicado até hoje, pois segundo ele estamos a viver "el rechazo a una manera de pretender normalizarlo". Mas, entom, será que ele tem umha proposta melhor?

Tem, tem. É a que aplica na sua revista: "¿y por qué no hacemos la revista bilingüe?, pues porque en castellano la pueden leer todos, y en gallego lo harían muchos menos. No queremos tener que decidir a que informaciones les restamos la mitad de los lectores".

Nom vale a pena continuar a reproduzir as ideias lingüicidas que Uxío Fernández defende e pratica. Basta comentar que, ao lado dele e da sua revistinha, La Voz de Galicia e El Correo Gallego aparentam grande compromisso com o idioma histórico da Galiza.

Mas sim achamos interessante lembrar quem financia com a maior publicidade o número 13 da revista Ferrolhoy: a Conselharia do Trabalho da Junta da Galiza. Será que, no fundo, também a Junta da Galiza apoia os fins de Uxío Fernández? Como se explica entom que destine dinheiro público a financiar umha empresa de comunicaçom abertamente contrária à inclusom de umha só linha no idioma falado -ainda hoje- pola maioria da populaçom galega?

Para concluir, oferecemos-vos o correio electrónico de Uxío Fernández, convidando-vos a escrever-lhe com as vossas opinions sobre a política lingüística da publicaçom que edita, com sede em Pontedeume.

redaccion@imagenycomunicacion.com

E, naturalmente, as pessoas que ainda mantemos algumha dignidade e auto-estima como galegos e galegas, evitaremos financiar semelhante publicaçom e espalharemos a necessidade de que projectos como Ferrolhoy fracassem mais cedo que tarde, o que sem dúvida já teria acontecido se nom contasse com importantes ajudas financeiras da Junta da Galiza.

P.S. Se ficaste com curiosidade sobre o conteúdo integral do editorial assinado por Uxío Fernández, nom é preciso comprares a revista. É só clicares na imagem para a veres a tamanho real e poderes ler o texto completo:

[La Voz de Galicia ] Agir, Akhir, Aguir e Axir

2008-02-25T18:47:00.002+01:00

Xavier Alcalá

Políticos defensores da Lei de Normalización Lingüística repiten «Vamos a facer» en lugar de «Imos facer». Mozas de apelidos galegos dos que non se poden liberar -estigmas da orixe maldita- piden «libertad lingüística». Unha entra no xogo do Jiménez Ofensor do Micro: suprímase o ensino do galego porque os libros da materia incitan a destruír España.

Mozos de actitude reprobable enfróntase aos partidarios da secesión lingüística, e polas emisoras de radio corre un nome que ninguén sabe pronunciar: Agir. Uns din «Akhir» (como «Rakhoy», «Feikhó» ou «Khove») e outros «Aguir». Ninguén lembra a grafía histórica galega; ninguén, que «ge» ou «jota» se pronunciaran como «xe» ata que a escolarización exclusiva en castelán acabou con algo propio do galego. Mais debe pronunciarse «Axir« (como «Raxoi», «Feixó» ou «Xove»); e resulta sinónimo de «actuar», forma que se meteu desde o castelán «de los 400 millones», omnipresente.
Os galegos ignorantes do portugués dos 250 millóns -a maioría- descoñecen o significado de «axir». Os activos membros da Agir, partidarios do reintegracionismo, das formas cultas irmás, seica o saben...

«Salvemos al español»: o oficial da notaría atende o cliente en correcto galego, mais prepara o documento en castelán; o crego no enterro diríxese aos fregueses en castrapo pero reza «El Padre Nuestro»; a funcionaria de Correos négase a falar galego; a camareira do bar, con raro acento, atrévese: «No me hables así»... Todo no mesmo día. Tolería, «diglossia tremens».

Artábria participou na reuniom constituinte do Conselho Municipal de Língua

2008-02-25T18:44:00.001+01:00

No passado dia 21 decorreu na sede municipal de Ferrol a reuniom constituinte do Conselho Municipal de Língua, com um atraso importante se tivermos em conta que a actual legislatura começou no passado mês de Junho.

A Fundaçom Artábria conta com um representante neste organismo, concebido teoricamente para favorecer a participaçom cidadá, e que nas últimas duas legislaturas estivo congelado pola falta de interesse dos sucessivos governos.

É, portanto, umha boa notícia que se reactive o Conselho Municipal de Língua, sempre que sirva para começar a cumprir a Ordenança aprovada em 1997 por unanimidade e o Plano de Normalizaçom, de 2003, algo que está longe de acontecer por parte da instituiçom local ferrolana.

Nesse sentido se pronunciárom o nosso representante e outros integrantes do organismo na reuniom de hoje. Pola nossa parte, a Fundaçom Artábria fará a partir de agora especial seguimento da política lingüística da instituiçom municipal ferrolana e tentará contribuir construtivamente para que o Conselho Municipal de Língua sirva para mais do que tem servido nos últimos anos.

Ao mesmo tempo, ficamos a dispor de propostas e ideias que qualquer ferrolano ou ferrolana defensor dos nossos direitos lingüísticos queira fazer chegar a esse organismo institucional de participaçom em que estaremos presentes como entidade que trabalha no ámbito normalizador.

Aqui informaremos da dinámica que leve e da nossa actividade no seu seio.

[PGL] Conflito lingüístico na rua

2008-02-22T09:50:00.001+01:00

Activistas pola língua contestam em Vigo e em Narom ‘cruzada espanholista’ de Galicia Bilingüe

A cidade de Vigo e a vila transanquesa de Narom fôrom palco nos últimos dias desta semana de diversos acontecimentos que reflectem a crua realidade do conflito lingüístico que parece abrolhar na Galiza com mais força do que nunca. Activistas pola língua contestárom a ‘cruzada espanholista’ da associaçom Galicia Bilingüe, que está a realizar umha campanha denunciando, conforme essa organizaçom, a alegada ‘imposiçom do galego’. Do PGL queremos ecoar diversos testemunhos informativos que dam conta, em primeira mao, do acontecido (veja-se também o fio aberto no Fórum PGL).
[+...]

Vigo: fanatismo espanholista, contestaçom cívica e cargas policiais

Tal e qual informa o web da formaçom independentista Nós-UP, em passada quarta-feira, sete militantes dessa organizaçom conseguírom entrar no acto que a associaçom pró-castelhano realizava no teatro Garcia Barbom em Vigo. Ao tempo, umha manifestaçom que juntava mais de cem pessoas no exterior, contestava a declarada ‘cruzada’, por palavras da presidenta de Galicia Bilingüe, que esse grupo, alegadamente ligado à extrema direita espanhola, está a impulsionar na contra do Galego.

O acto de Galicia Bilingüe conseguiu superlotar o teatro Garcia Barbom (diversos testemunhos falam em quinhentas pessoas), num ambiente fantatizado e de grande agressividade contra o Galego e a Lusofonia (veja-se esta outra crónica aqui). Enquanto que os sete militantes independentistas denunciavam o espanholismo de Galicia Bilingüe a partir de diversos lugares da plateia, na rua um grande desdobramento policial armava-se ante a concentraçom em prol do Galego, localizada detrás de uma faixa que dizia “Galiza em Galego”.

Fonte: Portal Galego da Língua.

[Diario de Ferrol] Idioma

2008-02-13T00:27:00.002+01:00

Xaime Bello

Situémonos no punto de partida. Un dos denominados xuíces estrela da Audiencia Nacional, Grande-Marlaska, dita unha providencia na que cualifica o idioma galego de "dialecto". Deixando á marxe argumentos filolóxicos, a situación semellaba esperpéntica.

Como un xuíz, encargado de velar polo respecto ao ordenamento xurídico e facer cumprir as leis vixentes, podía actuar así? Como se podía conculcar dunha maneira tan groseira a Constitución, o Estatuto de autonomía ou a Lei de normalización lingüística, entre outras? O primeiro que se me veu á cabeza foi a lembranza da canción de María Manuela Idioma meu composta sobre un poema de Manuel María para alleados e colonizados, convertido nun verdadeiro himno de amor á lingua: Idioma meu/ levas sangue do pobo/ e raigañas escuras/ que anuncian un día novo/ sen mágoas nen tristuras./ Idioma proscrito,/ asoballado,/ soterrado,/ refugado,/ negado?

Días despois o xuíz corrixe a providencia xustificando que a cualificación do idioma galego como dialecto se debeu a unha deficiente redacción da persoa que transcribiu a devandita resolución, aínda que el mesmo se responsabilizaba directamente do desacerto que se emendaba. Aceptada a explicación, seguimos cuestionando as razóns que inducen a ese "erro" do escribente. Non será que aínda se manteñen as bases ideolóxico-culturais dun estado que posterga as linguas que non son o castelán?

[O Xornal] Liberdade ou dictadura lingüística?

2008-02-11T09:46:00.001+01:00

Beatriz Guiance

Unha ducia (o dos números éche sempre un misterio mais policías había moitos, diría eu que en demasía) de axentes da Policía Nacional (polo momento acho que era a estatal, que é a que adoita encargarse deste tipo de represións para os que os teñen ben treinados) tivo (tivo?) que empregar as porras na Coruña para conseguir separar manifestantes (seica estaban pegados?) que apostaban por potenciar a lingua galega e que "se apareceron" nunha concentración convocada por un colectivo que demanda "liberdade lingüística", o que provocou altercados e enfrontamentos. Onde? Sería da policía na contra da xente e os defensores da "liberdade" a aplaudir.

A 'Mesa pola Liberdade Lingüística' convocara unha manifestación na Coruña á que asistiron en apoio da súa causa perto de 50 persoas (traducidas noutros medios nunhas irreais 200, pola graza dalgunha axencia de noticias e a boa intención de todos), mais unha contra manifestación reuniu a outro centenar de persoas (segundo os mentados medios e axencia, que se traducen nunha visión real e imparcial nunhas 150 persoas) no mesmo lugar en demanda de "primar" (deixémolo en defender) a lingua galega baixo o lema 'Na Galiza en Galego'. (Que traducen por un meridiano "en Galicia en Gallego")

A partir de aquí as falsidades ou inexactitudes dispáranse:

Se non houbo enfrontamento, a quen era preciso separar?

Se non hai violencia por que a ten que exercer quen di protexer aos cidadáns?

"Entre asubíos e insultos entre uns e outros manifestantes, os axentes da Policía Nacional tiveron que cargar para conseguir establecer un cordón que mantivese separados aos manifestantes dunha e outra tendencia". (Mais sempre apalean á mesma).

Cantan axencia e medios papagaio que apenas cortan e pegan sen pegar pancada nen constatar o que poñen ou, o que é peor, que toman partido pola parcial inexactitude. Sempre é mellor un vadío que un mentireiro.

Mentres se producía a carga, as persoas que secundaron a manifestación baixo o lema "Pola liberdade lingüística. Non á imposición" aplaudían entre berros de "democracia". Democracias como das que gosta esta xente dan medo.

A manifestación da 'Mesa pola Liberdade Lingüística', que estaba autorizada pola Delegación (ou subdelegación, que para o caso é o mesmo) do Goberno, convocouna este colectivo (parece que vencellado á extrema deireita ligada ao PP, segundo fontes) que asegura que as autoridades públicas están a "impoñer o galego" sobre o castelán". "Invitamos ferventemente a todos os cidadáns hastiados da linguocracia obsesiva, iniciada hai moito tempo, pero exacerbada recentemente ata a prohibición do español nas aulas", rezaba este colectivo na convocatoria que realizou a través do seu web.

A organización deste acto orixinou que se convocase unha contra manifestación no mesmo lugar, o Obelisco da Coruña, para "defender o galego" e mostrar o rexeitamento "aos españolistas da Mesa pola liberdade lingüística, aos que acusan de menosprezar a lingua galega".

Maticemos logo, fronte a concentración antigalega fóronse xuntando persoas de sectores populares diversos, autoconvocadas polo móbil e em foros da Internet de maneira espontánea. Levaban unha pancarta máis que elocuente: 'Na Galiza em Galego'. Xente que pasaba pola rúa íase unindo.

Resistiron os golpes da policía e seguiron unidos.

Se foi unha contra manifestación non autorizada non se sabe, o que está claro é que a outra manifestación non foi máis do que un fracaso que xa leva liñas de "gloria" demais nos medios.

Fonte: O Xornal.

[O Xornal] Méndez Romeu acusa a un sector da sociedade de "crear conflictos" coa língua

2008-02-11T09:35:00.001+01:00

Segundo o conselleiro, dende hai 25 anos, existiu un consenso sobre a necesidade de normalizar o uso da lingua propia sen producir menoscabo da lingua do Estado, que algúns queren por en perigo.

O conselleiro de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza, José Luis Méndez Romeu, asegura que “hai que evitar que haxa conflitos idiomáticos” e que detrás destes enfrontamentos hai intereses ocultos, o cal é o realmente preocupante. Neste sentido, Méndez Romeu explicou que parece que existe o intento dalgúns sectores que queren transformar os problemas da normalización da lingua en problemas de enfrontamento ou en problemas políticos.

Así, o conselleiro lembrou que en torno a isto hai sempre dous tipos de problemas: considerar que non se debe regular o uso das linguas ou pensar que debe haber unha imposición maximalista ao respecto. Estas posicións rematan –segundo Méndez Romeu- por estar moi vencelladas ao debate político, “sobre todo cando hai presente unha campaña electoral”. En Galicia funcionou ata agora un modelo que permitía que a Administración lle contestase a cada cidadán na lingua que quixese e permitía que a educación fose “equilibrada” nunha e noutra lingua, segundo afirmou o conselleiro. O conselleiro fixo hoxe estas declaracións nunha entrevista a Radio Voz na Coruña.

O conselleiro declarou que se debe insistir en “buscar o diálogo, solucións pactadas e de consenso e partir da evidencia de que na sociedade galega non hai ningún tipo de conflito” e que “quen queren provocalo artificialmente son quen teñen que explicar por que” e “o que se oculta tras eses plantexamentos”. Segundo o conselleiro, dende hai 25 anos, existiu en Galicia un grao importante de consenso sobre a necesidade de normalizar o uso da lingua propia sen producir menoscabo da lingua do Estado. Méndez Romeu sinalou que se están dando tensións novas polo cuestionamento actual e que carece de sentido avanzar sobre a división na forma de expresarse. “Deberíamos tentar consensuar os problemas e respectar as actitudes das persoas”, afirmou Méndez Romeu.

O obxectivo, segundo o titular de Presidencia, é garantir que calquera persoa se poida expresar en calquera das linguas oficiais, que sexa atendida axeitadamente –sobre todo polos organismos públicos- e que non teña ningún tipo de discriminación na súa relación coa Administración ou con outros cidadáns. O conselleiro cre que eses obxectivos están conseguidos a día de hoxe nun nivel maior e con menor conflitividade que en Cataluña, no País Vasco ou noutros territorios de España nos que hai problemas derivados do bilingüismo, segundo dixo.

Fonte: O Xornal.

Galicia es la comunidad histórica que menos emplea su idioma para los nombres propios

2008-02-11T09:30:00.000+01:00

Galicia es la comunidad histórica que menos emplea su idioma para los nombres propios, según se deduce de los datos de un estudio del Instituto Nacional de Estadística (INE) sobre los nombres propios en España, que fueron recogidos por Europa Press.

Así, según los datos referidos al año 2006, los más actualizados que aporta el estudio, los padres vascos fueron los que más utilizaron su lengua para nombrar a sus hijos. Los diez nombres masculinos más utilizados fueron en lengua vasca, mientras que, de los diez femeninos, los ocho primeros también se registraron en lengua propia.

Por su parte, los catalanes demostraron que utilizan más su idioma para los varones que para las féminas. Siete de los diez nombres masculinos más elegidos fueron catalanes, frente a tan sólo uno en el caso femenino, aunque ocupó el primer lugar en la lista.

Sin embargo, las listas referidas a Galicia sólo recogen un nombre en gallego por cada una de las categorías. En el caso de los niños, Brais ocupa el décimo puesto; y en el de las niñas, Antía se sitúa de novena.

SITUACIÓN 'HISTÓRICA'.

Esta proporción prácticamente se repite durante los cinco años anteriores a 2006. De este modo, País Vasco se erige como primera comunidad en uso de la lengua propia en los nombres propios (90% en los primeros puestos) y detrás se sitúa Cataluña (43%). Frente a esta situación, Galicia cuenta con un 5% de los nombres propios más utilizados en gallego.

Además, esta situación era similar en los años 90, cuando los nombres más utilizados por los padres vascos eran, en un 77,5 por ciento de los casos, en lengua propia. Cataluña mantenía esta tasa en un 53,1 por ciento y Galicia en un 11,8 por ciento.

Al respecto, la Dirección Xeral de Política Lingüística de la Xunta de Galicia, en el marco de su campaña de promoción de la lengua gallega dentro, también, del ámbito familiar, propone un listado de nombres en gallego para los futuros padres.

NOMBRES PREFERIDOS POR LOS GALLEGOS.

Durante el año 2006, los nombre más empleado para los recién nacidos en Galicia fue, para ellos, Pablo, y para ellas, Lucía. Otros nombres muy utilizados fueron Hugo, Daniel, Alejandro y David; así como Laura, Sara, Paula y María. Siguiendo la tendencia, Pablo y Lucía también predominaron entre los neonatos gallegos durante los cinco primeros años de esta década.

El mismo año 2006, Lucía fue el nombre más elegido por el conjunto de los padres del Estado para las niñas, mientras que para los niños se optó por Alejandro, según los datos del INE.

EVOLUCIÓN DE LOS NOMBRES EN GALICIA.

Por otra parte, en los datos recogidos se aprecia una evolución en los nombres propios en la Comunidad gallega desde principios del siglo XX.

Así, hasta los años 40, prácticamente no se utilizaban los nombres compuestos, y los más utilizados eran los 'habituales' José, Manuel y Antonio para los varones y María, Carmen y Dolores para las mujeres.

Sin embargo, a partir de la citada década de los 40 y hasta los años 60, se generalizó el uso de los nombres compuestos, situándose estos en los primeros puestos de las listas. Por ejemplo, proliferan los 'José Luis' y 'María Luisa'.

La llegada de los años 70 supuso la masiva aparición de nombres apenas utilizados hasta entonces: Óscar, Francisco Javier, Susana y Ana Belén destacan por su originalidad. Los 80 se llenaron de 'Vanesas', 'Patricias', 'Ivanes' y 'Diegos', mientras que la última década del siglo XX optó por David, Adrián, Andrea y Laura, entre otros.

Fonte: Terra.

[A Nosa Terra] Galego no ensino, de vagariño

2008-02-09T15:54:00.002+01:00

A discreción acompaña a aplicación do decreto do galego no primeiro trimestre escolar
“Hoy vamos a ver El caballito de boj, de Neira Vilas”. Esta frase podería pertencer a unha profesora de Lingua e Literatura Galega que emprega o castelán como lingua vehicular nas clases de secundaria que imparte. Casos coma este despréndense do informe que está a elaborar a Mesa pola Normalización Lingüística no tocante á aplicación do decreto que regula o uso e promoción do galego no sistema educativo. Ao caso anterior, poderiamos engadirlle o dos centros de secundaria nos que só se imparte en galego a materia de Lingua e Literatura Galega, o dunha profesora de Historia que a medida que avanza a clase traduce o libro ao castelán ou o do Conservatorio de Lugo, onde a porcentaxe de libros e clases en galego é nula.

Antón Louro, voceiro da comisión de Cultura do PSdeG-PSOE, recoñece que a política lingüística "é complexa e vive na contradición, por iso temos que levala cara a adiante sendo respectuosos e persistentes". Louro sinala tres puntos polos que debe rexerse o decreto, "o consenso, a capacidade para ir aplicándoo de xeito progresivo sen crear problemas e o obxectivo de competencia lingüística". Malia os datos recollidos por un informe da Mesa pola Normalización Lingüística, o voceiro da comisión de Cultura do PSdeG considera que "non podemos botarnos en cara as dificultades, ten que haber unha gran complicidade para o seu cumprimento".

Pola súa banda, o deputado nacionalista Bieito Lobeira apunta que malia que o decreto está en marcha dende o punto de vista xurídico, "non vai acompañado dunha práctica real". Lobeira recoñece que "falta material didáctico en galego" e subliña "o descoñecemento tanto do decreto como do idioma dun sector da comunidade educativa". O deputado nacionalista advirte que dende que se aprobou o decreto, "o BNG botou en falta campañas previas informativas".

O PPdeG non entra a valorar as conclusións da Mesa "até que non haxa unha resposta oficial porque non sabemos con certeza en que nivel nos atopamos". Non obstante, a voceira en materia de educación do PPdeG, Manuela López Besteiro, afirma que "as leis están para cumprirse". Besteiro quixo lembrar que o seu partido "defende o equilibrio e a proporcionalidade entre o castelán e o galego".

Anxo Louzao, secretario xeral de CIG-Ensino, sindicato maioritario no sector, sinala que "é necesario que se deseñe un plan que abranga todo o profesorado para que coñezan e adquiran aptitudes, algo que non se está a facer". Louzao subliña a falta de material didáctico en galego na Formación Profesional. A CIG-Ensino considera que a "desidia e pasividade da Administración imposibilitan aproveitar as potencialidades e posibilidades do decreto". "A actitude de deixar facer e deixar pasar de Educación tradúcese nunha non aplicación do decreto". Para a CIG-Ensino, sería necesario que se crease unha dirección ou subdirección xeral en Educación, "tenden a deixalo nas mans de inspección".

Fonte: A Nosa Terra.

Carga policial contra 150 corunheses e corunhesas que contestárom concentraçom de 50 ultras pró-espanhol

2008-02-09T11:27:00.001+01:00

Para as 20 horas de hoje estava convocada umha concentraçom da autodenominada "Mesa por la libertad lingüística", organizaçom da extrema-direita ligada ao PP que pretende evitar qualquer avanço do galego no ensino oficial.

Para as 20 horas de hoje estava convocada umha concentraçom da autodenominada "Mesa por la libertad lingüística", organizaçom da extrema-direita ligada ao PP que pretende evitar qualquer avanço do galego no ensino oficial. A resposta espontánea do povo corunhês foi clara: os 50 ultras pró-espanhol tivérom em frente o triplo de manifestantes em defesa do nosso idioma, que fôrom, como é costumeiro, violentamente espancados pola polícia espanhola.

A concentraçom facha estava convocada no Obelisco da Corunha, e a ela assistírom conhecidos membros de Nuevas Generaciones, elementos da burguesia corunhesa e alguns militantes conhecidos de grupos fascistas da cidade. A média de idade era bastante elevada. Os inimigos do galego seguravam umha faixa com a legenda "contra la imposición lingüística", junto a um grande laço com as cores da bandeira monárquica espanhola.

Desde o primeiro momento, em frente da concentraçom antigalega fôrom-se juntando pessoas de sectores populares diversos, autoconvocadas por telemóvel e em foros da Internet de maneira espontánea, incluindo a esquerda independentista, sindicalistas, estudantes, membros dos centros sociais corunheses, etc. Foi despregada umha faixa com umha legenda simples e eloqüente: 'Na Galiza em Galego'.

Mais umha vez, violência policial

As corunhesas e corunheses defensoras do nosso idioma coreárom cánticos como "A imposiçom é do espanhol" e "Espanhol quem nom pular". Aos 10 minutos, e sem mediar qualquer incidente, o cordom policial interposto iniciou umha violenta carga com cacetes contra a concentraçom pró-galego, enquanto a "gente guapa" concentrada em frente aplaudia, ria e berrava "libertad!"

No mínimo, meia dúzia de pessoas ficárom com fortes contussons resultado da contundência da actuaçom policial, que mais umha vez esclareceu de que lado é que está a suja legalidade espanhola que a Galiza padece.

Se o objectivo era dispersar as pessoas que 'estragavam a foto' dos renegados, nom foi conseguido. As pessoas atacadas agüentárom a posiçom, reagrupárom-se, desfraldárom novamente a faixa e continuárom a cantar, acompanhadas por música de gaitas e percussom tradicional, e com pessoas a dançar perante a polícia espanhola.

Algumhas pessoas que passeavam polo lugar aderírom à concentraçom galega, que só concluiu umha hora depois, quando os pró-espanhol decidírom ir embora.

Os meios do sistema, no seu papel: mentiras a dar c'um pau

Quem esperar imparcialidade dos media do sistema, é ingénuo ou ingénua de mais. As primeiras informaçons publicadas polo El Correo Gallego dá umha versom inventada que fala de 200 manifestantes "por la libertad lingüística" e de "otro centenar" em defesa do galego.

O jornal reaccionário justifica a violência policial "que mantuviese separados a los manifestantes de una y otra tendencia" (sic), falsidade mais do que evidente.

Em definitivo, a jornada de hoje serviu para devolver à rua algumha tensom normalizadora real, fazendo frente aos que querem liquidar de vez a nossa comunidade lingüística. Até quando teremos que aturar que a extrema-direita espanhola se manifeste nas nossas ruas reclamando que o nosso idioma continue caladinho, condenado à morte doce em braços do espanhol?

Os corunheses e corunhesas que se concentrárom em defesa da língua e resistírom à violência policial merecem hoje os nossos mais entusiastas parabéns.

Fonte: Primeira Linha.

[gznacion] "Todas as linguas sustentan en idéntica medida a convivencia", fundamento da Declaración de París

2008-02-08T16:05:00.000+01:00

"Todas as linguas sustentan en idéntica medida a convivencia" e "cooperan en harmonía para refugar vellos e insolidarios prexuízos e loitar contra a desigualdade de oportunidades". Así o proclamaron hoxe en París os responsábeis de política lingüística da Xunta de Galiza, Marisol López; do Goberno Vasco, Patxi Baztarrika; e da Generalitat de Cataluña, Bernat Joan.

En representación dos tres Gobernos, os responsábeis deste área subscribiron hoxe estas palabras no marco de 'Expolangues', que se celebra na capital francesa desde o mércores, e que se plasman en dez puntos recollidos na chamada 'Declaración de París'.

Esta 'Declaración de París' incide no plurilingüismo como "factor dinámico de enriquecemento da convivencia" facilita a comunicación entre os múltiples universos que coexisten nas sociedades modernas. Deste xeito, refírese ás prácticas que tenden a favorecer a implantación do monolingüismo sobre a base do sacrificio das linguas máis débiles como xerme da intolerancia e a exclusión", fenómenos "incompatíbeis coas novas dinámicas sociais da integración e cooperación".

No manifesto ratificado na capital gala, os tres gobernos avogan pola diversidade cultural, intimamente vinculada á diversidade lingüística e "un dos alicerces das sociedades modernas, que constitúen, á súa vez, "un indicador esencial da saúde dos sistemas democráticos".

En palabras da secretaria xeral de Política Lingüística da Xunta, "pretendemos incidir na idea do fomento da diversidade lingüística e cultural como materia coherente de construír este proxecto común, que é Europa".

Respecto diso, Marisol López mostrouse "de acordo" coas conclusións do grupo de intelectuais a favor do diálogo intercultural, creado a instancias da Comisión Europea, segundo o que "o respecto pola pluralidade lingüística constitúe o fundamento da idea europea".

Así mesmo, a secretaria xeral mostrouse "convencida" de que a través da "unión dos esforzos e a colaboración" gañaranse espazos de uso para as linguas propias e contribuirase a afianzar na sociedade o recoñecemento da diversidade lingüística".

Fonte: gznacion.

[El Ideal Gallego] Impostura alarmista

2008-02-08T15:51:00.000+01:00

Luís Álvarez Pousa

Hai quen se empeña en deslexitimar a lingua galega facendo dela o principal estigma da pobreza intelectual e da miseria social.

Van contra tódolos indicadores científicos, que refrendan a capacidade comunicativa e a riqueza multicultural daqueles que conviven no multilingüismo, sen por iso renunciaren á lingua social e politicamente máis desfavorecida. Hai quen, pese a que coñecen eses indicadores, e saben da lei pendular que sempre fai que a lingua de poder -a que un Estado obriga a coñecer, e ten por iso tódalas de gañar- domine ás que só o tocan tanxencialmente ou por delegación, como sucede co galego respecto do castelán, invirten a carga da proba e, nunha arroutada embustera, forzan un discurso vitimista que calquera persoa ben intencionada é quen de desenmascarar.

Tal é o caso da Mesa por la Libertad Lingüística que, facendo un casus belli do decreto que avala nos centros educativos o dereito constitucional que todo cidadán ten de coñecer as dúas linguas oficiais, non se privan os seus líderes de terxiversar a realidade para xustificalo. Teña ou non sentimentos encontrados respecto da normativa que busca reducir as kilométricas distancias que median entre o estatus do galego e o do castelán, calquera coruñés que observe a manifestación que, ao berro de "por la libertad lingüística, no a la imposición", terá mañá como escenario a cidade herculina, percatarase da impostura destes apóstolos do alarmismo lingüístico. Porque esa reivindicación nada ten que ver coa realidade que el experimenta a diario na rúa, nos diarios, nas televisións e nas radios, nos cines, nas facultades e colexios, nas garderías e nos patios de recreo, nas cafeterías e nos despachos das administracións, nos comercios, no fútbol e nas relacións familiares. Por outra parte, o TSXG ten avalado a legalidade do decreto, que se limita a garantir o bilingüismo escolar -o 50 por cento das materias en cada lingua, tendo en conta nos usos comunicacionais aquela das dúas que predomine entre o alumnado-.

Resulta chocante, por insolidario e porque demostra unha moi escasa sensibilidade democrática, que se pretenda demostrar con pancartas o que tódolos estudos desminten: que o castelán está en perigo porque tamén o está o dereito que ten cada cidadán a escoller a lingua que lle pete para comunicarse en sociedade. Manter esa argumentación estando como están documentados sobre o desasosegante retroceso nos usos sociais do galego, e especialmente entre os máis mozos, é demagóxico e fraudulento.

Fonte: El Correo Gallego.

Grande-Marlaska rectifica: pequena vitória de quem nom se resigna ao desprezo, frente ao silêncio dos 'normalizadores oficiais'

2008-02-07T15:41:00.000+01:00

Nom é nengumha novidade para o nosso povo receber desprezos mais ou menos abertos por parte das instituiçons do Estado espanhol. O lamentável estado dos direitos lingüísticos na Galiza é umha prova evidênte e constante de um défice democrático no actual estado unitário espanhol.

NÓS-Unidade Popular tem demonstrado na sua curta existência que a resignaçom nom é um dos seus sinais de identidade. A nossa teimosia em exercer os nossos direitos colectivos como galegos e galegas é umha constante da nossa actividade política, a nível de organizaçom e individualmente por parte da nossa militáncia.

A rectificaçom do desprezo com que o magistrado da Audiência Nacional tratou o nosso idioma numha providência oficial no dia 28 de Janeiro, recebida polos serviços jurídicos da nossa organizaçom e anexado a este comunicado, é umha mostra de que a perseverança e a denúncia constantes dam os seus frutos. Este, por pequeno que seja, implica umha rectificaçom oficial de um juiz, perante o eco que conseguimos dar ao seu atrevimento, que escandalizou sectores importantes da sociedade galega.

Queremos, neste senso, agradecer a difusom da nossa denúncia pública a meios de comunicaçom como Vieiros e Gznacion, e a entidades sociais como o Observatório para a Defesa dos Direitos e Liberdades 'Esculca' e a Associaçom Galega da Língua (AGAL).

Ao invés, queremos sublinhar o sepulcral silêncio de outras entidades às quais nos dirigimos para solicitar iniciativas que nom se produzírom, nomeadamente a Mesa pola Normalización Lingüística e o Movimento polos Direitos Civis.

Também é bem eloqüente o silêncio da Junta da Galiza e dos seus máximos representantes, o presidente Emilio Peres Tourinho e o vice-presidente, Anxo Quintana, bem como dos respectivos partidos, o PSOE e o BNG. Todos eles parecem mais interessados em pedir-nos o voto do que em representar com dignidade o nosso povo perante os ataques aos seus sinais de identidade.

Chegárom antes as "sérias desculpas" de Grande-Marlaska, substituindo formalmente a denominaçom de "dialecto gallego" pola de "lengua o idioma gallego", que as respostas de entidades e instituiçons supostamente defensoras da nossa dignidade lingüística e nacional.

Triste realidade a de umha autonomia que nom serve aos interesses da sociedade a quem se deve.

Permanente Nacional de NÓS-Unidade Popular

Galiza, 7 de Fevereiro de 2008

Fonte: NÓS-Unidade Popular.

A Mesa reclama que se poidan cursar estudos de Lingua Galega en todas as Escolas Oficiais de Idiomas da Galiza

2008-02-06T15:58:00.000+01:00

A oferta de estudos de Lingua Galega limítase nestes momentos ás EOI das sete cidades galegas

A asociación responde así á proposta electoral do PSOE de Andalucía de que se poida estudar galego nas Escolas de Idiomas desa Comunidade Autónoma

A Mesa pola Normalización Lingüística reclamou ao PSOE, e nomeadamente ao PSdG, que desde as institucións que gobernan “dean verdadeiras garantías de estudo do galego” nas Escolas Oficiais de Idiomas da Galiza, “territorio do que é idioma propio segundo a lexislación vixente”, antes de proporen a posibilidade do seu estudo, xunto co éuscaro e co catalán, nas EOI da Comunidade Autónoma de Andalucía, como a forza política á que pertencen Emilio Pérez Touriño e Manuel Chaves propón no seu programa electoral para as eleccións ao Parlamento andaluz do próximo 9 de marzo.

A Mesa recordou que nestes momentos “só é posíbel cursar estudos oficiais de Galego nas Escolas Oficiais de Idiomas das sete cidades galegas”, mais pola contra “non existe tal posibilidade” nas EOI de Vilagarcía de Arousa, Monforte de Lemos, Viveiro e Ribadeo. “Garantir que o estudo do galego sexa posíbel, antes de máis, no propio territorio onde se fala debería constituír para o PSOE unha das súas prioridades políticas”, sinalou a entidade cidadá en defensa do idioma, e “unha vez neses mínimos, o estudo da lingua galega pode estenderse a onde se quixer”.

Fonte: A Mesa.

Grande-Marlaska, magistrado da Audiência Nacional, denomina ‘dialecto gallego’ o idioma co-oficial da Galiza

2008-02-05T17:59:00.000+01:00

NÓS-Unidade Popular quer dar a conhecer à sociedade galega um documento que ilustra a consideraçom que o nosso idioma merece ao magistrado da Audiência Nacional espanhola Fernando Grande-Marlaska Gómez.

Numha providência emitida polo referido juiz no passado dia 28 de Janeiro, em resposta ao pedido de um intérprete por parte da defesa dos quatro militantes de NÓS-Unidade Popular acusados de queimar umha figura em madeira que representava o rei de Espanha, Grande-Marlaska afirmou literalmente que

“en lo referente a [la] petición de designación de intérprete de dialecto gallego, ya se instó en su día por este juzgado de la Empresa encargada”.

É importante sublinhar que nom se trata de um texto informal que pudesse admitir um descuido ou lapsus linguae. Estamos diante de um documento judicial de tipo formal, emitido polo Julgado Central de Instruçom nº 3 da Audiência Nacional, que opta por um tratamento denigrante e de claro desprezo para um dos idiomas co-oficiais numha das Comunidades Autónomas que actualmente formam o Estado espanhol.

Em nossa opiniom, que um organismo judicial como a Audiência Nacional e um juiz como Fernando Grande-Marlaska se dem ao luxo de desprezar abertamente o idioma da Galiza é um facto relevante que deve ser conhecido pola sociedade galega e polas instituiçons da Comunidade Autónoma da Galiza. Mas é também necessário que se produza um pronunciamento dos máximos responsáveis da Junta da Galiza, o presidente Emilio Peres Tourinho e o vice-presidente Anxo Quintana.

Para NÓS-Unidade Popular, esse desprezo judicial ao nosso idioma constitui mais um indício do carácter reaccionário e anacrónico da Audiência Nacional, organismo judicial continuador do Tribunal de Ordem Pública franquista. Mais um motivo para novamente exigirmos a sua desapariçom.

À espera de umha reacçom institucional da Junta da Galiza, NÓS-Unidade Popular vai transladar o caso ao Valedor do Povo e aos organismos nom governamentais relacionados com os direitos civis e lingüísticos, nomeadamente o Movimento polos Direitos Civis, o Observatório para a defesa dos direitos e liberdades ‘Esculca’, a Mesa pola Normalizaçom Lingüística, e a Associaçom Galega da Língua.

A sociedade galega nom pode deixar passar um desprezo institucional como esse contra a nossa língua.

Direcçom Nacional de NÓS-Unidade Popular

Compostela, Galiza, 5 de Fevereiro de 2008

Fonte: NÓS-Unidade Popular.

[Vieiros] A cota de plurilingüismo no programa de Rajoy só ten espazo para castelán e inglés

2008-02-04T18:00:00.000+01:00

O presidente do PP di que "é ilóxico" que un andaluz poida aprender galego ou catalán.

Segundo o líder do PP, o Estado español é "o único do mundo onde os pais non poden elixir o modelo de educación que queren para os seus fillos". Ese poder de elección ao que aspiraría Mariano Rajoy para os proxenitores incluiría a posibilidade de evitar que estudasen galego, catalán ou éuscaro. "En moitos casos os nenos estudan nun idioma no que ao mellor non queren estudar", afirmou Rajoy este luns durante unha intervención na localidade gaditana de Algeciras.

Rajoy pronunciouse deste xeito despois de comentar a proposta que o PSOE andaluz incluirá no seu programa para as eleccións autonómicas do próximo 9 de marzo, na mesma data que as eleccións xerais, e cualificou de "ilóxico" que nas escolas de idiomas de Andalucía un estudante poida optar por galego, catalán ou éuscaro. En contraposición, avogou por reforzar a presenza do "inglés e as novas tecnoloxías a partir dos tres anos". "O castelán é a segunda lingua do mundo", insistiu o presidente do PP.

Fonte: Vieiros.

[Galicia Hoxe] Alfonso Álvarez Cáccamo, pesimista co futuro da lingua

2008-02-04T17:39:00.000+01:00

“Se as cousas seguen así, a desaparición do galego chegará antes que os efectos do cambio climático”, alerta un dos principais renovadores da nosa escrita nos anos noventa.

Alfonso Álvarez Cáccamo (Vigo, 1952) cursou estudos de Filosofía e Letras e de Maxisterio. De vocación literaria tardía, foi un dos renovadores das letras galegas nos noventa. Publicou, entre outras, as novelas, Peito de vimbio (1988), As baleas de Eduardo Reinoso (1990)e O espírito de Broustenac (1996). Tamén publicou libros de relatos como O eco do Ramallón (1992), Xente de mala morte (1993) ou Tecendo panos (2000) e como poeta editou Na flor do vento (1999). É autor da Biografía de Xosé María Álvarez Blázquez (1994) e traduciu ao galego as novelas de seu pai, Na vila hai caras novas e Enchen as augas.

Que é máis que calquera outra cousa Alfonso Álvarez Cáccamo: poeta, novelista, narrador diverso, político non exercente, cidadán do mundo cos seus gustos, virtudes e defectos, quen?

Obviamente, para ser todo o anterior, hai que ser cidadán do mundo e polo tanto, se funciona ben a nosa cabeza e temos sensibilidade e interese polo que nos arrodea, como debe ser, temos que ter interese pola política. Eu son un espectador e un seguidor crítico da Política, con maiúsculas, unha dignísima profesión para a que hai que valer, e eu non vallo. Nunca estiven de acordo con esa división artificial entre novelistas, poetas, narradores, como se utilizásemos cerebros distintos para cada un dos xéneros. Eu son un artista escritor, pero tamén son un artista pintor e un artista intérprete ousado de certos instrumentos musicais, e un artista tallista e miniaturista, e fabrico curiosos reloxos e deseño obxectos? na danza son un desastre e no demais apáñome.

"Na flor do vento", ao meu ver e sentir é un bo libro, porén, a crítica pasou de largo. Por que, Alfonso?

A crítica está no seu dereito de pasar de largo. Ninguén lle pode obrigar á crítica a que critique. Eu non son deses/as, que os hai, que lles envían os seus libriños aos críticos e reseñadores para que falen da súa obra. Tanto me ten que falen como que non. Ademais neste caso non pasou tan de largo. Recibín dúas excelentes críticas de dous especialistas de peso e con criterio: Vicente Araguas e Teresa Seara. Non me podo queixar.

Como narrador a min sempre me pareceches moi lúcido, irónico máis que retranqueiro, pero sempre comprometido co social, coa historia que nos atinxe. "O bosque de Levas" é unha moi bonita novela que incluso foi levada ao cine. "O espírito de Broustenac" parece que tamén pasou desapercibido pola crítica, pero en moitos aspectos, na súa estrutura, sospeito que é unha novela moito máis interesante que "O bosque de Levas". Cal é a túa opinión, imparcial, por suposto?

A miña opinión non pode ser imparcial porque ambas as dúas novelas son froito da miña imaxinación. O Espírito de Broustenac, que foi merecedora do Premio García Barros, ten unha trama moito máis complexa que O Bosque de Levas, e non obstante me costo moito menos traballo escribila. De O bosque de Levas fixéronse dúas edicións nun ano e vendeuse moito máis. Penso que foi moito mellor publicitada e distribuída, en fin, que os editores a tomaron con máis cariño cá outra que é bastante mellor novela. Agora ben, O espírito de Broustenac, que foi traducida ao castelán, de ningunha maneira pasou desapercibida para a crítica, senón que foi a obra miña que máis e mellores críticas recibiu. Con todo, se eu tivese que escoller de toda a miña obra un título, sen dúbida quedaría con Xente de mala morte, da cal se fixeron catro edicións e foi merecedora do Premio Álvaro Cunqueiro.

A memoria cara a atrás? recordas como era e de que ía o primeiro texto que escribiches.

Perfectamente. Foi un poema, en castelán, que sei de memoria, e escribín aos once anos: Tras el cristal sucio de la vieja casa/ contemplo el paisaje de la tarde triste/ de un arcaico pueblo de tierra muy árida/ paisaje uniforme sin un verde simple. Dirijo la vista a uno y otro lado/ sin encontrar eso que tanto yo ansío/ sin encontrar eso que tanto he llamado/ sin encontrar lluvia verde mar o un río. Antes escribira, desde que collín o meu primeiro lapis, moitas outras cousas, a meirande parte delas rotundamente absurdas, pero que me provocaban moita satisfacción cando as lía.

Ti foches tamén cociñeiro antes que monxe?

Nunca fun nin serei monxe. Gústanme demasiado os praceres carnais, entre deles o de comer ben. Por iso fun primeiro cociñeiro mediocre e agora, cociñeiro esmerado. Monxe non, grazas.

Sobre que enfatizas e salientas máis na túa narrativa?

Coido que hai unha constante nela, incluso inconsciente, que é a da denuncia da soidade. Os meus personaxes case sempre son individuos solitarios, bastante absurdos, enfrontados ao mundo, antiheroes, perdedores : Tití, de Peito de vimbio, o malfadado Eduardo Reinoso, todos e todas os/as protagonistas dos contos de Xente de mala morte de Contos mamíferos, de Catapulta, Broustenac, Marcelo de Salas? Case sen querelo, tamén Culebrius, o protagonista dunha novela que está a piques de publicarse, aínda sendo un heroe trunfador, no fondo é unha vítima do mundo que o arrodea.

Es independentista ou procuras un Estado Federal sen máis, loxicamente republicano, claro?

A pregunta ten o seu aquel. E se non fose nada diso? Pois si, resulta que algo diso son. O meu soño sería unha República Federal Ibérica na que os estados soberanos, como Galiza, se asociarían se así o desexara o conxunto da cidadanía.

Marxismo e nacionalismo son conxugábeis, posíbeis, ao teu ver?

Ser marxista é ser de esquerdas, incuestionablemente. Ser nacionalista non significa ser de esquerdas en absoluto, e boa mostra a temos no nacionalismo español rancio e actual ou o que vén sendo a práctica política do PNV, CIU e BNG cada vez máis tendentes á súa dereitización. Todos estes grupos están moi afastados do marxismo. ¿Por que non van ser compatíbeis marxismo e nacionalismo?

Cal é a Galiza que agardas?

O que máis me doe, por enriba de calquera arela política dunha Galiza dona de si mesma, é a perda do idioma. Eu, malia que haxa agora unha corrente de optimismo verbo da recuperación do idioma, son moi pesimista. Se as cousas seguen así, a desaparición do idioma galego chegará antes que os efectos do cambio climático. As porcentaxes de nenos criados e educados en galego que manteñan na adolescencia a lingua materna é decepcionante, sobrecolledora. Semella que o galego é unha lingua para determinados momentos. O incumprimento da pobre Lei de Normalización Lingüística é lamentábel e o papel de certos grupos de profesionais do ensino que propugnan a igualdade de ambas as linguas, incluso con recollida de sinaturas, é dun cinismo tan burdo que dá noxo. É incríbel que sexan xentes ás que se lles supón un alto nivel cultural e que deixen que enfraqueza e morra, con esas actitudes reaccionarias, un tesouro cultural de tan trascendental importancia como é unha lingua. Vivimos nunha sociedade que non logrou superar o autoodio. Antes dábame carraxe, agora só podo sentir vergoña. E os primeiros que dan mal exemplo son os políticos que, parece ser, non teñen tempo de estudar (outros só repasar) o galego e non obstante son capaces de largar parrafadas en inglés se fai falla. As xergas Touriñesa e Feixoense son un insulto ao idioma. A fala Quintaniá é a que máis se semella ao galego.

Este ano se lle dedica a Xosé María Álvarez Blázquez o Día das Letras Galegas. Que tes que dicir?

Que dedicarlle esta homenaxe é de xustiza e algo agardado desde hai anos. Xosé María Álvarez Blázquez foi un excelente poeta e narrador, un investigador, recuperador de textos, cronista, historiador, arqueólogo e editor cunha achega erudita á cultura galega extraordinaria, rigorosa e orixinal. A súa máxima virtude foi a modestia, o traballo silandeiro e gozoso fóra das parceliñas do poder cultural figurón, sen cobadazos para aparecer nas fotos, sen arritmias cardíacas por non ver o seu nome en letras de molde, en fin, sen a vaidade da que fixeron e fan gala bastantes escritores e intelectuais actuais desexosos de figureo paifocoforme.

Chegou a modernidade a Galiza ou estamos agardando por ela?

De verdade que non sei que é iso da modernidade. Se a modernidade é o abandono da cultura e do idioma, o consumismo atroz, trocar o Gaudeamus igitur polo himno ao botellón, a unificación cultural á baixa, os grupúsculos que recollen sinaturas contra o uso do idioma galego nos institutos, a interpretación do Himno Galego ao xeito flamenco, que os Tonechos se mofen dos nosos escritores e escritoras no Día das Letras, que os responsábeis da Televisión Galega o consintan, que non se lles caia ao chan a cara de pura vergoña aos do PP cando critican os demais todo o que eles non fixeron en dezaseis anos e aínda por riba o crean, que os adolescentes non poidan vivir sen móbiles, que non se poida falar en ningún local nouturno por mor da música enlatada, que non se poida cantar xa nas tabernas, que xa se vendan teléfonos móbiles para naipelos, que se ocupe en todos os informativos de todas as canles de radio e televisión máis da metade do tempo para falar de fútbol, que todo o mundo repita as mesmas frases estúpidas como "pois vai ser que non" ou "a pregunta do millón", que siga habendo eses tópicos inxustos e ingratos contra os ensinantes e os profesionais da sanidade, que a xente conduza como canallas, que xa non se usen os intermitentes, que xa non exista a cortesía, que a xente non saúde, que dea ganas de vomitar acender calquera canle de televisión, que só a Radio Galega emita no noso idioma, que só haxa dous periódicos en galego (un xornal e un semanario), que os nenos e nenas pasen horas diarias co messenger e non xoguen aos pinchacarneiros? se a modernidade é todo isto, prefiro volver á Prehistoria.

De tarde en tarde fas certeiras incursións no xornalismo, a que se debe tanta tardanza?

A que ando máis ocupado do que quixera. De todos os xeitos, gustaríame ter unha sección fixa nun xornal porque motivos cotiáns para falar hai de abondo, e cumpriría co compromiso. Nunca o solicitei a ningún director de ningún xornal. O xornalismo de opinión é un xénero moi atraente e francamente meritorio, e en Galiza hai moi bos e boas xornalistas, e algúns excepcionais, na radio, como María Antonia Iglesias. Ás veces ficas abraiado cando comprobas como algúns, que sempre escribiran en galego, se pasaron ao idioma cervantino. Seguramente viste máis, ou pode que iso forme parte da modernidade, ou pode que do autoodio, coa tristísima ilusión de que che lean no Café Gijón.

Que che di "Sonetos del alba insomne"?

Que é un fermoso poemario escrito en castelán polo meu pai e que el nunca viu publicado. Foi unha xenerosa decisión tomada polo Instituto de Estudios Vigueses a da súa publicación xa hai uns anos.

Cal é o teu próximo libro?

No ano 2008 publicarei dous novos libros: a Fotobiografía de Xosé María Álvarez Blázquez que sairá en Xerais, con textos, cronoloxía, pés de fotos e coordinación miña e no que tamén colaboran Manuel Bragado e o meu irmán Xosé María, e unha novela que publicará Galaxia que se vai titular A revolución dos globos: vida de Culebrius. Ademais teño outros encargos menores, como prólogos, nos que ando metido. Hai tres anos que teño a promesa da publicación dun novo libro de poemas, Sebes contra o vento, que dorme nun recuncho da editorial que me prometeu editalo. Agardo telo nas miñas mans antes de que a Parca me leve a ese Lugar sen Nome onde agardo que non vaian algúns que eu me sei.

E si nada fose verdade, Alfonso?

Por sorte, e ás veces por desgraza, todo é verdade. Se non fose verdade, tarde ou cedo, saberíase. O tempo pon a todos no seu sitio, as verdades agroman e florecen, as estatuas de granito convértense en cartón pedra; outras son derrubadas; os falsos, féridos e duros que non nos entenden non, pasarán a ser chacoteiros personaxes que non ocuparán nin as marxes das enciclopedias máis trasnoitadas; os petimetres de mente retorcida formarán parte do po e nin as formigas se acordarán deles; os que coidaban que a rúa era só deles só serán no futuro personaxes do entroido coma o loro Rabachol; só un dos tres bigotes seguirá figurando na Historia: o de Charlot, os outros dous, o de Hitler e o do outro, o amigo de Bush, por fortuna acompañarán o loro Rabachol, e que me perdoe tan notabel e simpática ave, a ave que tisca cañamóns, porque o outro AVE non o verán os meus netos, se algún día os teño.

Fonte: Galicia Hoxe.

[20 minutos] A festa non vai parar

2008-02-04T11:56:00.000+01:00

María Yañez Anllo

Con este título unha canción «dance» está a arrasar nas discotecas do país. O retrouso ten a mesma ciencia que o de calquera outro en calquera idioma: A festa non vai parar/ Contigo quero xogar/ Esta noite voarei/ co son dance do meu DJ. A única diferenza, e novidade, é que está en galego. E o máis asombroso é que non se fixera antes.

Porque a lingua principal do gando (con cariño) que acudimos ás grandes macrodiscotecas como Hermo de Muimenta, LP-45 de Ordes ou Tattoo da Estrada somos máis ou menos da aldea e falamos máis ou menos en galego. En cambio, os carteis, os camareiros, fálannos en castelán. Di DJ Son1c que cando pincha A festa non vai parar, composta por el, a disco entolea. Cancións en inglés e castelán hai a patadas, e esta triunfa porque chama a atención. Neste mundo onde todos competimos contra todos, marcar a diferenza é esencial. E este gando está desexando que nos boten pienso pensado (só) para nós.

Fonte: 20 minutos.

A CTNL solicítalle a Política Lingüística a inmediata convocatoria das axudas para normalización lingüística

2008-02-03T17:50:00.000+01:00

Debido a que a día de hoxe aínda non existe o Consorcio de Planificación Lingüística, é necesario que a Xunta de Galicia convoque de inmediato as axudas para a normalización da lingua galega desde as administracións locais.

Ante a escasa incidencia que tiveron estas axudas en anos anteriores, é preciso que se modifiquen os seus obxectivos, o obxecto, as funcións propostas para os servizos de normalización lingüística (SNL) e os criterios de concesión.

A Coordinadora de Traballadores/as de Normalización da Lingua (CTNL) solicitoulle á Secretaría Xeral de Política Lingüística da Xunta de Galicia que, debido a que en febreiro de 2008 aínda non existe o xa anunciado para 2007 Consorcio de Planificación Lingüística, se convoquen de inmediato as axudas para a normalización da lingua galega desde as administracións locais.

Nun escrito dirixido á secretaria xeral, Marisol López, a CTNL expón que en novembro de 2007 xa elaborou un informe sobre a escasa incidencia que tiveron na creación e consolidación real de SNL as axudas que a Xunta lles concedeu para ese fin ás entidades locais. Dese informe desprendíanse, como principais datos, que dos 41 concellos aos que a Xunta lles concedeu unha subvención en 2007 para a creación dun SNL, só 26 crearon finalmente ese servizo, dos que 19 volveron pechalo despois de 2 ou 3 meses de actividade e só 7 tiñan previsto mantelo activo máis aló de finais de ano.

A CTNL detectou que os motivos desa escasa incidencia das subvencións no incremento e estabilidade de SNL son, principalmente, dous: a tardanza habitual na publicación da convocatoria e o obxecto, os obxectivos, as funcións propostas para os SNL e os criterios de concesión das propias axudas.

Estas subvencións ás entidade locais para a normalización lingüística deberían servir para potenciar a creación de estruturas estábeis de intervención social para o fomento do uso do galego entre o conxunto da cidadanía desde os concellos. Isto é, para a creación e estabilización de servizos de normalización lingüística territoriais dotados de recursos materiais e humanos suficientes e con capacidade de intervención no conxunto da sociedade (mentres non se cree o xa anunciado para 2007 Consorcio de Planificación Lingüística e mentres del non poidan formar parte todos os concellos que libremente queiran adherirse para así ir creando estruturas comarcais de planificación e intervención lingüística que traballen de xeito coordinado).

Anteriormente, en xuño de 2007, a CTNL xa lle enviou ao conselleiro de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza, con copia para a secretaria xeral de Política Lingüística e para a directora xeral de Administración Local, todas as achegas e datos relativos a esta situación, mais, polo momento, non foron tidos en conta.

Fonte: CTNL.

"Galicia Bilingüe"? em Ferrol nom vos queremos nem ver

2008-02-02T18:22:00.001+01:00

Um colectivo defensor da imposiçom do espanhol no nosso país, que para maior sarcasmo se chama "Galicia Bilingüe", anunciou um tour pola Galiza com um autocarro de promoçom das suas propostas antigalegas, defensoras da morte lenta e mansa do galego. As mesmas ideias que até hoje tenhem defendido os principais partidos espanhóis (PP e PSOE) nas instituiçons existentes no nosso país.

O fruto desse monumental engano chamado "bilingüismo harmónico" é hoje a situaçom alarmante da nossa comunidade lingüística, o risco de desapariçom do galego como língua real e a sua reduçom a dialeco do espanhol sem uso social significativo. É isso o que defende essa associaçom renegada que quer trazer a Ferrol o autocarro da infámia, o autocarro contra qualquer possibilidade de construirmos umha Galiza como sempre foi e como tem que ser: umha Galiza em galego.

Por isso, a Fundaçom Artábria quer fazer pública a sua repulsa à presença no nosso concelho do infame autocarro dessa associaçom que constitui umha vergonha para todos os galegos e galegas com consciência do que somos e com orgulho de termos um idioma com mais de um mílenio de existência, que consideramos a nossa única língua nacional: o galego.

Galicia bilingüe: nom vos queremos nem ver.

Fundaçom Artábria,
Ferrol, 2 de Fevereiro de 2008

Fonte: Fundaçom Artábria.

[Vieiros] Entrevista com Xosé M. Sarilhe “Ningún partido ten un interese real pola normalización lingüística”

2008-02-02T11:15:00.000+01:00

O ex presidente da Mesa presentou esta semana en Compostelo o libro 'A impostura e a desorientación na normalización lingüística'.

Xosé Manuel Sarille (Lugo, 1956) non ten cancelas na lingua. Este xoves presentou na Gentalha do Pichel (Compostela) o seu último libro: 'A impostura e a desorientación na normalización lingüística', publicado por Candeia Editora. Sarille, que presidiu a Mesa pola Normalización entre 1986 e 1997, dedícase agora ao ensino e ás colaboracións xornalísticas en radio e prensa. Como el mesmo di, con certa retranca, “son un pouco marciano e supoño que o que digo non é politicamente correcto”.

Vieiros: O Estatuto de Autonomía trouxo un recoñecemento legal para a lingua. Aínda así, a perda de falantes foi moito máis acelerada precisamente nas últimas dúas décadas...

X.M.Sarille: Hai un recoñecemento ao mesmo tempo que a sociedade galega sofre unha das maiores transformacións da súa historia. Pasamos de ter un 80% de poboación rural a ser unha sociedade eminentemente urbana. Isto prodúcese en pouco máis de 25 anos. Que é o que ocorre? As cidades marcan as grandes dinámicas de castelanización. Outro factor é que dende os anos 80, cando se aproba a Lei de Normalización Lingüística, até a actualidade o país deixa de ser pobre para pasar a ser rico. Podemos ter déficits pero estamos dentro do primeiro mundo. Estamos diante dun proceso difícil. Galiza é un país rico pero con pouca capacidade para funcionar como sociedade complexa.

- Nos últimos anos houbo un relaxamento na militancia lingüística?

Pasaron moitas cousas. Nos anos 80 moviámonos nunha sociedade onde todos os emisores estaban moi próximos e sobre os que podiamos actuar. Hoxe é unha sociedade moito máis virtual e moito máis diluída. A militancia transformouse porque é moito máis difícil obter uns resultados concretos...Aínda que tamén é certo que hai máis relaxamento.

-O decreto de galeguización é suficiente para inverter a precaria situación do idioma no ensino? O bipartito está a variar as vellas inercias?

O programa do bipartito di que hai que ir á plena galeguización. Pero eu non creo que o Goberno teña unha política lingüística. Non hai interese. Tiñamos un proxecto de decreto á catalana e acabamos nun á balear, pensando que aí se ía sumar o PP. Foi unha torpeza política tremenda. Hai que deixarse de trangalladas porque este decreto nin se vai cumprir. Incluso, naquelas circunstancias, creo que o decreto do PP foi moito máis audaz.

O problema é que non hai un interese real de ningún dos partidos pola normalización do idioma. Non quero dicir que, por exemplo, na militancia nacionalista non haxa compromiso o que digo é que o stablishment do BNG non ten ese interese. Aquí aplícase un ritual nos discursos que non corresponde logo coa práctica real.

-As guerras arredor da normativa dificultaron tamén o proceso de normalización...

A guerra de normativas foi un atranco gravísimo para levar adiante a normalización. Son dúas estratexias antitéticas pero semellantes á hora de enfrontarse: uns que ven a aldea como o paraíso lingüístico e outros que ven na literatura medieval a idade de ouro da lingua. Gástase unha enerxía impresionante e, mentres, ninguén se dá conta das transformacións.

-Cal é a pócema máxica para a normalización?

Eu non a sei. O único que fago neste libro é un diagnóstico. O que si digo é que hai catro problemas que é imprescindíbel solventar: Un compromiso real das forzas que din ter unha maior conciencia; ter unha clase política mellor formada; abordar o problema dunha sociedade global; e a necesidade dunha aproximación, xa non digo gramatical, ao portugués. O que non é lóxico é que non haxa, por exemplo, libros en portugués nas bibliotecas galegas

Esta sociedade ten tres partidos políticos que ensaiaron as súas políticas en concellos, deputacións e Xunta. O resultado foi o que foi. Nos concellos galeguízase o papeleo interno, os letreiros...pero a lingua precisa moito máis. Non hai novos ensaios que pretendan ir máis aló.

[Terra] Un informe encargado por la CE recomienda aprender una tercera lengua como la materna

2008-01-31T21:52:00.000+01:00

Los europeos deberán aprender en profundidad un tercer idioma además del materno y de los habituales para la comunicación internacional (inglés, francés o español), según recomienda un informe encargado por la Comisión Europea a un grupo de intelectuales con el fin de fomentar el multilingüismo.

Dirigido por el periodista y escritor libanés francófono Amin Maalouf, el trabajo presentado hoy 'Un reto provechoso. Cómo la multiplicidad de lenguas podría contribuir a la consolidación de Europa' servirá de base para la reflexión de las autoridades comunitarias y nacionales en futuras iniciativas legislativas.

La idea central del informe es que la Unión Europea y sus estados miembros preconicen en sus sistemas educativos una 'lengua personal adoptiva', explicó hoy Maalouf en rueda de prensa junto al comisario europeo de Multilingüismo, Leonard Orban.

Según este concepto, se animaría a todos y cada uno de los ciudadanos europeos a elegir libremente una lengua distintiva, diferente tanto de su lengua identitaria como de la lengua internacional de comunicación.

'Tal como nosotros la concebimos, la lengua personal adoptiva no sería una segunda lengua extranjera, sino más bien una segunda lengua materna', dijo Maaluf, que destacó las ventajas de este esquema para la integración de los inmigrantes.

Aprendida en profundidad, hablada y escrita con frecuencia, se acoplaría al trayecto escolar y universitario de todo ciudadano europeo, así como en el currículo profesional de cada uno.

Su aprendizaje iría acompañado de una familiarización con los países en los que se hable esta lengua, con la literatura, la cultura, la sociedad y la historia vinculadas a esta lengua y a sus hablantes.

El informe recomienda también que las relaciones bilaterales entre los pueblos de la Unión Europea tengan lugar en las lenguas de los implicados, y no en una tercera como el inglés.

A juicio del grupo de once expertos, entre ellos el español Jorge Semprún, ninguna lengua estaría condenada a desaparecer ni a quedar reducida a la condición de dialecto local, con lo que sus hablantes, aunque fueran poco numerosos, 'no tendrían que sentirse nunca más despreciados, excluidos ni aislados'.

Preguntado por el encaje particular de los idiomas gallego, vasco y catalán en estas propuestas, Amin Maalouf respondió que 'cada país tiene situaciones específicas' y reiteró las ideas ya expuestas.

'Preservar todas las lenguas de nuestro patrimonio, incluidas lenguas ancestrales europeas como el latín o el griego antiguo, y favorecer su expansión en el resto del continente, incluso en el caso de las lenguas minoritarias, son aspectos intrínsecos de la idea de una Europa de paz, cultura, universalidad y prosperidad', concluye el informe.

Estas iniciativas serán debatidas por primera vez con responsables políticos nacionales en la próxima conferencia interministerial sobre multilingüismo del 15 de febrero en Bruselas, y tendrán una concreción legal el próximo mes de septiembre.

Fonte: Terra.

[gznacion] A política da lingua

2008-01-31T18:16:00.000+01:00

O presidente do PPdeG, Alberto Núñez Feijoo, vén de recuar "in extremis" na súa estratexia de sumarse ao discurso anti linguas cooficiais de Mariano Rajoy. Tras apoiar durante uns días as proclamas apocalípticas do PP de Madrid sobre colosais perigos que supostamente ameazan a sobrevivencia do castelán nas comunidades históricas, volveu ao rego da filosofía de toda a vida do PPdeG sobre a lingua: Feijoo acusa agora ao bipartito de estar a rachar "consenso" co último decreto sobre o galego no ensino.

A procura do "consenso" foi, en efecto, un dos piares que sustentaron a política lingüística dos populares durante os seus 16 anos de goberno. Segundo teñen apuntado varios expertos, a prioridade era evitar o "conflito", é dicir, artellar un acordo de mínimos para "promocionar" o galego sen alterar, en ningún momento, a posición social do castelán. Baixo esta perspectiva, a mellora das actitudes cara ao galego e da competencia nesta lingua foron os principais eixos de actuación do PPdeG, que renunciou a adoptar iniciativas máis decididas que permitisen impulsar a recuperacíón dos usos do galego nos espazos nos que este idioma fora substituído polo castelán.

Campañas publicitarias e cursos de galego. Pouco máis fixo o PPdeG. O cumprimento da lexislación desenvolvida para "promocionar" o galego quedaba suxeito á discrecionalidade das persoas ás que ía dirixida, mesmo no caso dos funcionarios da Administración. Porque, alegaban os populares, "os idiomas non se poden impor". Entón, o que queda, é fomentar o "amor polo galego" e ensinarlles aos cidadáns a lelo e escribilo "correctamente", -a falalo non tanto-.

Os resultados desta política lingüística son ben coñecidos, e deles deixaron constancia os estudos científicos: basicamente, fracaso á hora de conter a perda de falantes inicias e habituais e o proceso de substitución do galego polo castelán, e pervivencia da diglosia. Xunto á quebra da transmisión no seo da familia, coa progresiva desgaleguización das xeracións máis novas. A recuperación, insuficiente, do galego nos ámbitos de prestixio dos que se vira afastado durante o franquismo era máis consecuencia do esforzo dos colectivos normalizadores de base -por exemplo, no eido do ensino- que do da propia Administración.

A tese do "bilingüismo harmónico" foi a ideoloxía que sustentou a política lingüística do PP. Unha filosofía que presenta a vantaxe do seu atractivo para quen descoñeza, ou non queira ver, a situación sociolingüística galega porque, ¿quen vai amosarse en contra de que dúas linguas convivan en harmonía nunha sociedade "naturalmente" bilingüe, e ao abeiro do tan democrático principio da "liberdade de elección"? Está claro que, para quen peche os ollos á presión que o castelán exerce sobre o galego, o "bilingüismo harmónico" pode parecer ata unha boa idea.

Pero como a realidade non é a harmonía, senón o conflito -que os populares tenden e negar con argumentos de elevado nivel como que máis do noventa por cento dos galegos di entender o galego (só faltaría), ou que agora se pode ir a unha tenda, ao banco ou ao médico falando galego sen que te miren mal (circunstancia non sempre certa) - habería que buscar unha alternativa.

Non estou nada convencida de que o Plan Xeral de Normalización Lingüística -nin o tan atacado novo decreto do galego no ensino- supoñan un cambio de rumbo substancial con respecto á política lingüística do PP (se fose así, este partido non tería apoiado o primeiro). Nin de que a filosofía da Secretaría Xeral de Política Lingüística se afaste moito da das Direccións Xerais de Política Lingüística do PP.

Creo que o monolingüismo social en galego podería ser o obxectivo ideal a acadar -entendido non como a eliminación do castelán de Galicia, como o PP parece interpretar ás veces, senón como un uso normalizado do galego en todos os espazos sociais, sen que iso impida o uso do castelán, como do inglés, como linguas complementarias de relación, de coñecemento...-

Pero non o vexo moi factible a curto nin a medio prazo. Primeiro, porque creo que a mentalidade "tan gallego como el gallego" está moito máis estendida do que parece. Tendemos a dar respostas politicamente correctas nas enquisas en favor da "promoción" do galego, e a avogar de boca para fóra polo multilingüismo. Pero os estudos realizados con técnicas cualitativas -grupos de discusión, entrevistas en profundidade- detectan a pervivencia dos estereotipos que asocian o galego coa menor probabilidade de ascenso social e con "ser nacionalista", e a baixa percepción da utilidade de falar galego, sobre todo nos mozos e mozas. E, na práctica, esforzámonos pouco por contribuír á vitalidade do galego.

Por outra banda, están os procesos e tendencias sociais que favorecen o castelán, e contra os que non é nada doado loitar, mesmo querendo: o abandono do rural, por exemplo. Nestas circunstancias, creo que é necesario, polo menos, deseñar unha política lingüística máis decidida que a que tivemos ata o de agora. Facendo, en primeiro lugar, cumprir as leis que xa temos. As vulneracións dos dereitos lingüísticos dos administrados por parte de funcionarios, por exemplo, deberían ser sancionadas dalgún xeito.

Os incentivos positivos están ben. Pero non abondan. No mundo da economía, por exemplo, sería máis eficaz ligar o uso do galego á concesión das principais subvencións, e aos convenios e concesións, que facer campañas publicitarias e labor de formación e asesoramento, que tampouco sobran. Retirando as axudas ás empresas que incumpran o acordado -medios de comunicación por exemplo-. Sen esquecer que, se cadra, a prioridade debería ser crear espazos que permitan desenvolver a vida cotiá en galego. E, para iso, prestar especial atención ao mundo do lecer e tempo libre, servizos sociais, traballo... O ensino é importante, pero non o é todo.

Fonte: gznacion.

[Opiniom] Impostura e desorientación

2008-01-30T21:38:00.000+01:00

Navia Franco

A quen non concorde coas mensaxes tranquilizadoras de alivio rápido que acompañan cada estudo estatístico que periodicamente se fai público sobre a situación da lingua, recoméndolle o libro que Xosé Manuel Sarille publicou en Candeia Editora recentemente: "A impostura e a desorientación na normalización lingüística".

Desde a liberdade de pensamento, o autor constrúe un ensaio no que describe e analiza as prácticas normalizadoras desenvolvidas en Galicia, ademais de incidir nos erros cometidos. Axentes normalizadores -ou non tanto- como son as universidades, a Real Academia Galega, a Xunta de Galicia ou os concellos cumpriron e cumpren un papel, moitas veces "durminte", que Sarille cuestiona.

Especialmente crítico cos nacionalistas polo compromiso diferenciador co idioma que se lles supón, o autor conclúe que a actual política lingüística do Bipartito é parecida á que levaron a cabo os gobernos de Manuel Fraga: máis conmemorativa que extensiva do galego. Os de antes e os de agora desenvolven unha "política de homenaxe" á lingua.

¿Coñecen os contribuíntes a cantidade de centros, institutos e seminarios financiados en parte ou na súa totalidade con diñeiro público que estudan - todos eles- terminoloxía, sociolingüística e literatura sen colaboración entre si ou baixo unha coordinación moi débil?

¿Por que a Real Academia Galega evita ser a institución central na recuperación do galego e, por riba, achega máis confusión ao problema? Lea vostede a devastadora análise da publicación das últimas "Normas" ou a do "Dicionario castelán-galego" que apunta Sarille no seu libro.

Quen viva na realidade non pode máis que concordar co autor en que o futuro é ameazante para o noso idioma e, por iso mesmo, a aseveración de que o galego será unha lingua viva residual a curto prazo é tan desesperanzadora como realista. Sabemos o difícil que é xa non desenvolver a vida cotiá en galego, senón medrar na nosa lingua. Esas cativas e eses pequenos que foxen do galego que lles falan súas nais e seus pais son herdeiros do desleixo e dunha chea de accións normalizadoras que se fixeron e fan ao chou, sen unha visión global.

Felicitemos os mensaxeiros molestos e realistas que, como Sarille, teñen a valentía de dicir o que pensan e deixárnolo escrito.

Fonte: El Ideal Gallego.

[O Xornal] A Xunta e Eroski firman un convenio para promover o uso do galego nos móbiles

2008-01-30T21:33:00.000+01:00

Eroski e Vegalsa fomentarán como un dos requerimentos básicos dos seus terminais, nos seus pedidos a fabricantes, que o galego sexa unha opción idiomática dos menús e aplicacións.

Os grupos de distribución alimentaria EROSKI e Vegalsa-Grupo Eroski e a Consellería de Innovación e Industria, da Xunta de Galicia, veñen de subscribir un protocolo de colaboración por medio do cal fomentarán de forma progresiva durante a vixencia do convenio, 31 de decembro de 2008, a presenza do galego no ámbito da telefonía móbil. Asinaron o convenio por parte de EROSKI, a directora da Secretaría Xeral da Presidencia, Leire Barañano Orbe; por Vegalsa, o director xeral, Joaquín González Iglesias; e por parte do departamento de Innovación e Industria, o conselleiro, Fernando Xavier Blanco Álvarez.

Entre os compromisos concretos que adquiren EROSKI e Vegalsa, a través da súa operadora de telefonía, figuran o de fomentar como un dos requerimentos básicos dos terminais, nos seus pedidos a fabricantes, que o galego sexa unha opción idiomática dos menús e aplicacións. Este compromiso farase efectivo nos pedidos do próximo verán e de Nadal e Reis de 2008. Así mesmo, comprométense a realizar, dentro das súas comunicacións, campañas cos seus aboados sobre a disposición de terminais en galego, ofrecendo a posibilidade de renovar e/ou substituír os móbiles que non teñan a opción de galego por terminais que sí a teñan, e adquirir móbiles coa opción de galego. Tamén se comprometen a indicar claramente en calquera soporte publicitario, puntos de distribución e no seu sitio web que as terminais teñan a opción de galego. Vegalsa comprométese en toda a súa rede de supermercados da xeografía galega a facer as recargas de telefonía móbil e a difusión do galego.

Pola súa banda, a Xunta de Galicia, a través da Consellería de Innovación e Industria, facilitará o apoio institucional necesario a calquera iniciativa da operadora que teña como finalidade a promoción da lingua e a cultura galegas. Ademais, facilitará gratuítamente o asesoramento lingüístico á operadora de EROSKI que así o solicite na revisión terminolóxica das traducións ao galego. A Consellería promocionará anualmente, con prioridade durante a campaña de Nadal e de Reis, as novidades que haxa en galego baixo o concepto xenérico “Telefonía móbil en galego”, citando expresamente a operadora de EROSKI.

Dereito dos galegos

A Lei 3/1983, de 15 de xuño, de Normalización Lingüística, recoñece os dereitos dos cidadáns galegos en materia lingüística, particularmente o dereito a expresarse en calquera das dúas linguas oficiais. O Decreto 231/2006, do 23 de novembro, polo que se establece a estrutura orgánica da Consellería de Innovación e Industria, asume, a través da Dirección Xeral de Promoción Industrial e Sociedade da Información, entre outras competencias, a de promover actuacións relacionadas co desenvolvemento da sociedade da información e do coñecemento, fomentando o uso das novas tecnoloxías da información e as comunicacións en todos os ámbitos da sociedade galega.

O Parlamento de Galicia aprobou recentemente o Plano Estratéxico Galego da Sociedade da Información (PEGSI) presentado pola Consellería de Innovación que inclúe dentro das súas estratexias o uso do galego nas utilidades cotiás da sociedade da información. Ademais, a Mesa do Parlamento de Galicia acordou por unanimidade a admisión a trámite da Proposición non de Lei sobre a adopción de medidas para a incorporación da lingua galega aos teléfonos móbiles.

Fonte: O Xornal.

Valoración xeral da CTNL dos orzamentos da Secretaría Xeral de Política Lingüística para o ano 2008

2008-01-30T12:56:00.000+01:00

A Coordinadora de Traballadores/as de Normalización da Lingua (CTNL) considera os orzamentos para 2008 da Secretaría Xeral de Política Lingüística (SXPL) continuístas con respecto a anos anteriores xa que non supoñen un avance real da política de fomento da lingua doutras lexislaturas.

A subida do orzamento total da SXPL en 2008 con respecto a 2007 está moi por debaixo da subida do orzamento xeral da Xunta. Mentres as contas totais da administración galega medran un 7,3%, as da SXPL fano tan só nun 1,01%, o que indica, en termos relativos, unha tendencia claramente descendente. Isto é, a porcentaxe de cartos destinados ao fomento da lingua por parte da Xunta en 2008 con respecto ao total é inferior que a destinada para ese mesmo fin en 2007.

Aínda a pesar disto, o máis problemático destes orzamentos non é a relativa tendencia descendente, senón a distribución que se fai deles, pois é nos orzamentos onde mellor se reflicten as prioridades, as políticas, o que se quere facer de verdade. Polo tanto, neste caso, é nestas contas onde mellor podemos ver cales van ser as liñas xerais da política de fomento da lingua en 2008.

Destínase a nada desprezábel cantidade de 2.900.000 euros (a mesma que en 2007) para cursos e actividades dunha formación centrada só na competencia e nin sequera aproveitada para traballar na sociedade usos, valores e actitudes sociolingüísticas, ademais doutras partidas máis pequenas e específicas tamén para formación, sen crear para iso ningunha estrutura técnica estábel nin profesionalizada, cando con esa mesma cantidade se podería crear un corpo de docentes ben amplo e estábel dunhas 70 persoas.

O Centro Ramón Piñeiro segue a depender dos orzamentos que, en teoría, deberían ir destinados á promoción do uso e prestixio do galego, cando ese é un centro de investigación en humanidades que non dirixe a súa actividade ao fomento da lingua, polo que o seu orzamento non debería saír do da política lingüística. Nas contas públicas destínanse 465.000 euros para bolsas de investigación e 63.106 euros para estadías no Ramón Piñeiro. Ademais, dedícanse 1.450.000 euros para estudos e traballos de investigación.

Continúa habendo a cantidade de 3.400.000 euros (igual que en 2007) para convenios con medios de comunicación, cuns resultados, até o de agora, totalmente invisíbeis. Estes cartos nin sequera son destinados só aos medios de comunicación en galego, senón que se reparten, en teoría para fomentar o uso da nosa lingua na prensa, entre xornais galegos e estatais nos que a lingua galega ten unha presenza totalmente residual e, nalgúns casos, incluso un tratamento pexorativo.

Destínanse 5.712.374 euros (igual que en 2007) a campañas de normalización lingüística, que deberían ser moito máis rendíbeis do que até agora e que deberían planificarse para acadar resultados concretos no incremento do uso do galego nos sectores e ámbitos nos que se centren. Ademais, deberían facer partícipes destas campañas os servizos de normalización lingüística xa existentes por todo o país, debería contarse cos traballadores e coas traballadoras de normalización para a súa implementación e deberían coordinarse accións para poderen ser desenvolvidas en todo o territorio.

A cantidade destinada para o Consorcio de Planificación Lingüística (CPL) –que debería ser o organismo fundamental de implementación da política lingüística no noso país–, é moi inferior ao doutras partidas de moita menos importancia, repercusión e estabilización para o fomento da lingua. Dedícanse 640.936 euros no capítulo 4 (transferencias correntes) a consorcios de planificación, investigación e dinamización da lingua (polo que para o CPL só será unha parte desa cantidade) e 247.851 euros no capítulo 6 (transferencias de capital)1. Isto é, destínase ao que debería ser o principal organismo estábel de implementación da política lingüística unha cantidade mínima ao lado doutras partidas como, só por poñer algúns exemplos, a estudos e traballos de investigación (1.450.000 euros), actividades de formación (2.900.000 euros), convenios con medios de comunicación (3.400.000 euros), etc., e incluso inferior que a partidas non destinadas á promoción do uso e prestixio da lingua no noso país que, polo tanto, non deberían saír destes orzamentos, como bolsas do Centro Ramón Piñeiro (465.000) ou creación de lectorados en universidade de fóra de Galiza (454.162 para creación de lectorados e centros galegos, 270.000 para bolsas nos lectorados e 145.000 para transferencias a universidades do resto do Estado).

Mentres tanto, para o fomento do uso do galego desde as corporacións locais a cantidade non aumenta nada con respecto a 2007, e mantéñense os 648.030 euros. Esta partida debería ser moito maior e debería servir para potenciar a creación de estruturas estábeis de intervención social para o fomento do uso do galego entre o conxunto da cidadanía desde os concellos. Isto é, para a creación e estabilización de servizos de normalización lingüística territoriais dotados de recursos materiais e humanos e con capacidade de intervención no conxunto da sociedade (mentres non se cree o xa anunciado para 2007 Consorcio de Planificación Lingüística e mentres del non poidan formar parte todos os concellos que libremente queiran adherirse para así ir creando estruturas comarcais de planificación e intervención lingüística que traballen de xeito coordinado).

Por outra banda, as contas públicas seguen sen recoller un reforzamento cualitativo da estrutura da SXPL. En 2005 pasouse acertadamente dunha dirección xeral dependente da Consellería de Educación a unha secretaría xeral dependente da Presidencia, mais a estrutura e o persoal técnico do departamento segue a ser o mesmo, polo que é preciso un reforzamento notorio, con algunha dirección xeral, novas subdireccións, novos servizos e máis persoal técnico para a planificación lingüística.

En definitiva, desde a CTNL consideramos que a cantidade total dos orzamentos para a política lingüística, 23.247.547 euros2, debería ser maior. Aínda así, o principal problema non é a cantidade, senón as accións concretas ás que se destina e a orientación xeral destes orzamentos non centrados nin destinados na súa maior parte ao que debería ser o seu único obxectivo: o incremento do uso e prestixio da lingua galega no noso país.

(1) Nos orzamentos de 2007 incluíase unha cantidade de 200.000 euros para o Consorcio de Planificación Lingüística e outra de 149.301 euros para o Consorcio de Termigal, cantidades que, ao non se constituíren ningún deses dous consorcios en 2007, non se destinaron a ese fin. ^

(2) Os orzamentos completos da Secretaría Xeral de Política Lingüística para 2008 poden consultarse no web da Consellería de Economía e Facenda: www.economiaefacenda.org.

Fonte: CTNL.

[A Nosa Terra] Ata logo, Xabarín

2008-01-29T21:23:00.000+01:00

A TVG elimina o programa xuvenil da franxa de tarde e só se emitirá polas mañáns

O porco bravo máis coñecido de Galiza deixa aos nenos sen entretemento de tarde, e é que a TVG pasará a emitilo só en horario matinal.

Segundo indicou A Mesa pola Normalización Lingüística e o Colectivo de Pais e Nais polo ensino en Galego, a cadea autonómica reduce o horario do clube a un oco a primeira hora da mañá e aos sábados na mesma franxa.

“Grave retroceso”

Para ambas organizacións a prol do galego, este feito supón un “grave retroceso”, xa que o Xabarín foi “dende os seus comezos”, unha ferramenta privilexiada para a transmisión do galego aos máis novos da casa.

Alicerce dunha xeración

Deste xeito, toda unha xeración ve como o mítico espazo xuvenil que acadara notabel éxito con series de animación, concursos e cancións en galego, queda relegado a un espazo de menor audiencia. Mesmo hai quen fala xa da Xeración Xabarín.

Fonte: A Nosa Terra.